Lees inons volgende verhaal hoe wij ons vermaakt hebbenin Rockhampton in afwachting van cycloon Ului en dat onze auto niet doorde keuring voor een Queensland nummerbord is gekomen.

Geschreven op 23 maart

Afgelopen zaterdag zaten we nog een dagje vast in Rockhampton. Maar als we ons net zo goed gingen vermaken als de dag daarvoor zou dit helemaal niet erg zijn. We begonnen de dag met het lezen van een boekje bij de auto en vermaakten ons hiermee tot een uur of tien. Daarna gebruikten we onze tijd om ‘ons huis' schoon te maken. Dit wilde vooral Marieke al veel eerder doen en die dag was het er een mooie dag voor. Van binnen deden we alles af met een doekje en ook de buitenkant werd meegenomen. Even later was de auto weer helemaal schoon. Er moest alleen nog gestofzuigd worden en dat zouden we die middag doen. Vervolgens reden we naar de McDonald's om de cycloon te volgen. Weinig nieuws, behalve dat hij van de op één na zwaarste categorie is afgezwakt naar twee categorieën lichter. We reden hierna naar het centrum van de stad om daar rond te kijken. Helaas bleken alle winkels zaterdagmiddag gesloten te zijn waardoor het er niet echt gezellig was. Voordat we terug naar de camping reden deden we een kleine boodschap en reden we langs een wasstraat om de auto te stofzuigen. Terug op de camping merkten we dat het lagedrukgebied rondom de cycloon dichtbij kwam. We kregen die avond veel regen. Tussen de buien door zagen we toch kans om een heerlijke maaltijd te koken die we vervolgens voor in de auto opgegeten hebben. Verder brachten we de avond lezend door. Ook zondagochtend veel regen. De auto werd ingepakt waarna we weg wilden rijden richting de botanische tuin. Toen we de camping afreden voelden we de auto door de modder glijden en twee seconden later konden we geen kant meer op. Helemaal verbaasd. We hadden al zoveel slechte onverharde wegen gehad en dan kom je vast te zitten op de uitrit van een camping... Nog geen minuut later stopte de eerste auto die voorbij kwam rijden om ons te helpen. In de tijd dat hij een sleepkabel ging halen stopte ook de tweede voorbijganger om te vragen of we hulp nodig hadden. Wat dat betreft zijn Australiërs heel behulpzaam. Nog geen vijf minuten later stonden we weer op de verharde weg. Daarna alsnog naar de botanische tuinen gereden. Omdat het maar bleef regenen nog maar een keer scones gegeten in het cafeetje daar. Even later tussen de buien door een rondje gelopen door de tuinen. Was best mooi. Toen het weer begon te regenen de auto ingestapt en rond 12 uur naar de Mac gereden. De cycloon bleek inderdaad die ochtend vroeg aan land gekomen te zijn in de buurt van de Whitsundays en het gevaar was geweken. We konden dus verder naar het noorden. Bestemming was Airlie Beach vanaf waar we naar de Whitsundays wilden gaan. Hier hadden we lang naar uitgekeken. Iets ten noorden van Mackay stranden we op de parkeerplaats van een benzinestation. Onderweg konden we de eerste sporen die de cycloon had achtergelaten al zien. Vooral omgewaaide bomen en de elektriciteit die op veel plekken uitgevallen was.

De volgende dag vroeg opgestaan en we zaten dan ook al voor 7 uur in de auto. Twee uur later kwamen we aan in Airlie Beach. Onderweg weer veel omgewaaide bomen en wateroverlast. Gelukkig valt de schade aan gebouwen mee. Airlie Beach was op het eerste gezicht een heel leuk stadje. Ze waren druk bezig om de rotzooi op te ruimen. Ook hier geen elektriciteit. Hierdoor was het meeste gesloten. We liepen binnen bij een boekingskantoor voor informatie over de Whitsundays. Het weer bleek goed genoeg te zijn de komende dagen voor de boten om uit te varen, maar het probleem was dat de boten hun voorraden niet konden bijvullen omdat er geen elektriciteit was. Het was onduidelijk wanneer er weer elektriciteit zou zijn. Ook hoorden we zoals verwacht dat snorkelen niet mooi was in verband met troebel water. Dat het nog wel een week zou kunnen duren voordat het water weer helder was hadden we echter niet verwacht. Ook zaten veel mensen in dezelfde situatie als wij waardoor veel volgeboekt is. Hierdoor zouden we iets al lang van te voren moeten boeken zonder het weer af te kunnen wachten. Met dus de kans dat je met slecht weer daar zit. Zeker doordat deze uitstapjes allemaal niet goedkoop zijn uiteindelijk besloten om verder te rijden. Dit ws wel een teleurstelling, maar voor ons zeker de beste keuze. Met in ons achterhoofd dat we altijd over een paar weken nog terug kunnen komen, richting Townsville gereden. Vanaf hier naar het noorden is weer ontzettend veel te doen en te zien. Dit in tegenstelling tot het gebied tussen Rockhampton en Townsville waar we afgelopen twee dagen in één keer doorheen gereden zijn. Onderweg vooral suikerriet plantages gezien. Helaas hadden we weer een verschrikkelijke ervaring bij het visitors centre en gingen we zo snel mogelijk met wat folders weer weg. We reden de auto naar het centrum en liepen daar even rond. Ook keken we nog even naar de mogelijkheden om naar Magnetic Island te gaan. Daarna liepen we naar de boulevard. Fraai aangelegd park aan de zee. Ondanks de regen erg gezellig. Om te slapen reden we de auto naar een groot benzine station. Het zou die avond niet meer stoppen met regenen.

Geschreven op 27 maart

Dinsdagochtend begonnen we met een ritje naar de Mac. Op internet wilden we een hostel opzoeken dat een aantrekkelijke aanbieding had op Magnetic Island. We beginnen overigens steeds meer onze vraagtekens bij het Australische weerbericht te zetten. Tegen de voorspelling in leek het mooi weer te worden die dag. En over het weer gesproken; in de krant lazen we die dag dat er de avond ervoor meer dan 100 mm regen gevallen was in 3 uur tijd en meer dan 200 mm in 24 uur tijd. De aanbieding van het hostel voor drie nachten vonden we toch wat te duur maar later die middag boekten we wel een kamer voor één nacht. We vonden het zonde om die dag nog te vertrekken aan het einde van de middag en besloten de volgende ochtend gelijk te gaan. Verder deden we die dag niet veel bijzonders. Er werd nog even een boek geruild in een ‘book exchange shop' en we namen een duik in het zoutwaterzwembad vlak aan zee. 's Avonds sliepen we weer bij de BP even buiten de stad.

Woensdagochtend gelijk na het opstaan werden de spullen ingepakt die we mee zouden nemen naar Magnetic Island. Even later parkeerde we de auto op een plek waar hij voor ons gevoel twee dagen veilig zou staan en daarna liepen we naar de boot. Uiteraard kozen we voor de goedkopere - maar langzamere - autoferry die ons 40 minuten later bij Nelly Bay op het eiland zou droppen. Vanaf daar liepen we naar het hostel dat eenzaam aan de andere kant van de baai lag. We checkten in in een tweepersoonskamer met eigen badkamer; wat een luxe. De kamer bleek een vrijstaand huisje te zijn direct aan zee. Van binnen eenvoudig maar wel met een vijf sterrenuitzicht. We genoten eerst even van de kamer en daarna liepen we naar het even verderop gelegen Picnic Bay. Hier zou een met netten afgezet stuk zee moeten zijn waar je veilig in kan zwemmen. Nu we in het tropische noorden van Queensland zijn is het anders niet mogelijk om zonder beschermende kleding in zee te zwemmen vanwege een gevaarlijke kwal; de Box Jellyfish. Dit net bleek er echter niet te zijn en verder was het dorpje ook maar een beetje doods, daarom de bus gepakt naar Arcadia waar we een zeer fraaie baai vonden om de middag door de brengen. Na de middag vooral lezend doorgebracht te hebben zochten we een fish & chips zaakje op dat we in de Lonely hadden gevonden, die onderhand heilig begint te worden. Gezellig tentje met inderdaad ‘finger-lickin' fish & chips. We bestelden Barramundi en een vis die we niet kenden. De Barramundi blijft favoriet. Met de bus reden we vervolgens weer terug naar het hostel waar we een biertje dronken aan de bar. Omdat bier hier (lees: overal in Australië) een vermogen kost lieten we het bij één biertje om vervolgens de dag af te sluiten met zelf meegebrachte wijn op ons balkon.

Het echt bed was ons voor een keer wel goed bevallen. Schone lakens en lekker de ruimte. Heerlijk. 's Ochtends maar een keer lekker uitgeslapen. Na een douche lazen we bij het zwembad nog even een boek om daarna onze spullen te pakken en uit te checken. We pakten de bus naar Horseschoe Bay dat aan de andere kant van het kleine eiland ligt. Daar op het strand gerelaxt en een duik genomen in zee (hier wel een net tegen kwallen). Halverwege de middag nog een kleine wandeling gemaakt naar een verlaten baai om het eiland verder te verkennen. Na dit wandelingetje pakten we de bus weer naar het hostel om onze backpack op te halen. We liepen daarna terug naar de boot. Om iets voor zeven pakten we de laatste boot terug naar het vaste land. We waren het erover eens dat Magnetic Island weer een geslaagd uitstapje was geweest. Even een eilandgevoel krijgen, altijd leuk. Wel hadden we onze auto gemist. Het is zo fijn om altijd al je spullen bij de hand te hebben en vervoer te hebben wanneer jij dat wilt. We parkeerden de auto weer bij de BP even buiten Townsville om de nacht daar door te brengen.

Gisteren pakte alles even compleet anders uit dan de bedoeling was. We wilden een afspraak maken bij een garage om de auto te laten keuren in het plaatsje Ingham voor over een paar dagen. In deze plaats bleek geen bevoegde garage te zijn en daarom werd er voor die ochtend nog een afspraak gemaakt in Townsville. Twintig minuten later lieten we de auto vol vertrouwen achter bij de garage. Nadat we boodschappen hadden gedaan keerden we terug naar het keurstation waar we het slechte nieuws in ontvangst namen. Er bleken zo'n acht punten te zijn waarop onze auto afgekeurd was. Een aantal punten stelde niks voor maar sommige ook wel. In totaal zou het zo'n vijf uur werk zijn; inclusief onderdelen een rekening van bijna 1300 dollar. Een mooie tegenvaller dus. De aardige vrouw op de receptie en de monteur gaven ons nog wat tips. We betaalde voor de keuring zelf en gingen daarna maar weer terug naar onze auto. De keuze om het niet te laten maken was snel gemaakt. Dat is een investering die we er met de verkoop nooit uit zouden halen. Dit betekent dat we onze auto niet kunnen later overzetten naar Queensland. De kans om de auto voor een goede prijs te kunnen verkopen wordt hierdoor duidelijk kleiner. In de auto konden we mooi even schelden op de regels van de overheid. Want waarom moet een auto die vanuit een andere staat overgezet wil worden naar Queensland een strenge keuring krijgen, maar hoeft een auto die in Queensland gekocht is nooit een keuring te krijgen en dus ook aan geen enkele veiligheidsvoorschriften te voldoen. Dit maakt het des te frustrerender dat wij voor 400 dollar de voorruit moeten later vervangen in verband met een sterretje dat niet eens voor het zicht van de bestuurder zit. Ook zouden de koplampen moeten worden gepolijst, omdat deze niet meer fel genoeg schijnen. Achja, vol goede moet maar even uitgezocht hoe nu verder. We probeerden de overheid in Western Australia te bellen voor informatie met betrekking tot het verkopen van de auto op een Western Australia kenteken. Zowel het tegoed op onze mobiel, onze dollarmuntjes en het tegoed op onze telefoonkaart bleek niet voldoende te zijn om de telefonische wachtrij te doorstaan. Daarom maar een nieuwe telefoonkaart gekocht die nog goedkoper bleek te zijn als die we hiervoor kochten. We kunnen hiermee - na een starttarief van 50 dollarcent - voor 2 dollarcent per minuut naar Nederland bellen. Uiteindelijk verlengde we telefonisch de registratie in Western Australia. Hiermee hadden we onze eerst besparing al binnen, want deze bleek voor een half jaar bijna 200 dollar goedkoper dan in Queensland. Ook bleken we de auto gewoon in Queensland te kunnen verkopen onder een Western Austalia kenteken zonder naar Western Australia te hoeven. Mochten we de auto aan een andere backpacker verkopen dan is dat nog een goede optie. Een andere optie die nog steeds open ligt is de auto ongeregistreerd te verkopen aan een dealer. We waren benieuwd wat hij dan op zou brengen en gingen bij een aantal dealers langs. We deden net of we de auto wilde verkopen. De eerste twee dealers zagen geen brood in onze auto en de laatste bood - zoals we al verwachte - een magere 700 dollar voor onze auto. In eerste instantie was het plan om vrij vroeg naar Cairns te gaan en genoeg tijd te nemen om de auto voor een mooie prijs te verkopen. We wilde dan, zodra we de auto verkocht hadden, vanuit Cairns nog wat uitstapjes maken en misschien ook voor een periode een auto huren. We hebben inmiddels besloten om ons verlies maar te nemen en de auto zo lang mogelijk te houden. Daarbij onszelf realiserend dat we weinig voor de auto terugkrijgen. We besparen hiermee het geld dat we anders kwijt waren geweest aan de huur van een auto en accommodatie voor de periode dat we anders zonder auto hadden gezeten. Aan het einde van de middag reden we nog naar het fraai aangelegde zoutwaterzwembad en aten in het eromheen gelegen park. Toen Robert 's avonds eten aan het koken was kreeg hij aanspraak van een Australisch stel. Ze vonden dat we de auto maar mooi ingebouwd hadden. Ze vroegen zelfs of Robert timmerman was. Een schrale troost voor de dag waarop we gehoord hadden onze auto misschien nog maar 700 dollar waard is.