Dat was het dan, de auto is verkocht. Na de verkoop van de auto afgelopen donderdag hadden wij nog bijna twee weken. Zaterdag zijn we opzoek gegaan naar een mooie invulling voorde laatste tijd in Cairns. HetGreat BarrierReef stond nog op het programma.Naeven rondneuzen hebben we weer iets heel leuks gevonden. Woensdag vertrekken wevoor een week met de ReefEndeavour naar het Outer GreatBarrier Reef.Op de boot verblijven we eerst twee betaalde nachten als gast, daarna vier nachten alshostie. Dit houdt in dat we gratis verbijven en in ruil daarvoor moeten werken. Zo hebbenwe dusin totaal zevendagen op het rif om te snorkelen.Want naast het werkenkrijgen we overdag genoeg tijd om te snorkelen. Debootzal iedere dag verschillende plekken op het rif bezoeken. Uiteraard hebben we veel zin in deze afsluiting van onze trip. Zodra we terug komen van de boot vliegen we bijna direct terug naar Nederland.

Omdat onze laptop het half heeft begeven kunnen we hier geen stukjes meer op typen. Dit betekent dat dit het laatste berichtje is vanuit Australie.Weblijven natuurlijk wel schrijven (met pen en papier) en zullende site compleet maken zodra we in Nederland zijn.

We vonden het heel leuk om de verhalen te schrijven enalle reacties te lezen.Tot over twee weken in Nederland!

Geschreven op 24 april

Woensdag begon de dag met het schrijven van een reisverhaal en het lezen van een boek. Rond 10 uur werden we gebeld door de man die de avond ervoor een proefrit in de auto had gemaakt. Zijn ex-vrouw zou die dag naar Cairns komen om de auto te bekijken en hij zou later bellen om een afspraak te maken. Nadat we dit telefoontje hadden gehad hadden we er vertrouwen in dat we de auto snel zouden verkopen. Daarom ook het laatste beetje van de spullen uit de auto gehaald, zodat hij gelijk door een koper meegenomen kon worden. Omdat het tijd was geworden om de e-mails weer te lezen en een reisverhaal te publiceren gingen we vervolgens naar de Mac. Onvoorstelbaar dat je altijd en overal een McDonalds kan vinden als je er naar op zoek bent. Helaas was de internetverbinding bij de eerste Mac waar we waren slecht. Daarom maar verder gereden en uiteindelijk uitgekomen bij een McDonalds in een groot winkelcentrum. Ook hier zat het niet mee, omdat de accu van de laptop inmiddels op was. Wij dus opzoek naar een betaalde internetverbinding. En hier snel de hoognodige dingen gedaan. Op de camping aten we boterhammen en vervolgens reden we de auto naar de Esplanade. We hadden gehoord dat hier meer mensen hun auto wegzetten om hem te verkopen. Daar aangekomen zagen we inderdaad meerdere auto's van backpackers staan. We parkeerden de auto op een mooi plekje en liepen vervolgens even rond om te kijken wat de andere voor hun auto vroegen. Nog steeds zijn we van mening dat onze auto een mooie prijs heeft. We stelden ons verdekt op en keken van een afstandje wat er ging gebeuren. Zo brachten we de rest van de middag door. Het viel niet tegen dat er binnen een paar uur flink wat mensen een korte blik op de auto hadden geworpen en een groepje backpackers duidelijk geïnteresseerd was. We dachten dat ze ons telefoonnummer hadden opgeschreven en waren dus klaar om de telefoon op te nemen. Het telefoontje bleef helaas uit. Aan het einde van de middag teruggereden naar de camping. Niet veel later ging de telefoon. Aangezien we nog steeds aan het wachten waren op het telefoontje van de man die de dag ervoor een testrit had gemaakt, dachten we dat hij het misschien wel was. Het bleek echter iemand anders te zijn. Waarschijnlijk één van de meisjes die wij op de parkeerplaats hadden gezien. We maakten voor de volgende dag om 4 uur 's middags een afspraak. De avond brachten we voornamelijk in de campkitchen door met twee Nederlandse meisjes. Nog steeds geen telefoontje van de andere man. Wij konden dus lekker nog een nacht in onze auto slapen.

De volgende dag poetste Robert 's ochtends nog even de auto en reden we daarna terug naar de Mac bij het winkelcentrum, nu met volle batterij. Naast de gebruikelijke internetactiviteiten werd de auto te koop gezet op twee websites. We wilden niet al onze hoop vestigen op de afspraak die middag, omdat het natuurlijk nog onzeker was of we de auto zouden verkopen. Vlak voordat we klaar waren op internet kregen we weer een telefoontje, nu van een vrouw, waarschijnlijk Australisch, die ook naar de auto wilde komen kijken. Ze zou die middag nog terugbellen voor een afspraak. Aan het begin van de middag reden we vervolgens de auto weer naar de Esplanade waar hij geparkeerd werd. Wij probeerden bij de lagoon een boek te lezen, maar konden onze aandacht er niet echt bijhouden en dachten vooral aan de telefoon en de auto. Robert maakte voor de afleiding een wandelingetje. Om vier uur hadden een afspraak met ene Mia. Dit bleek een Deens meisje te zijn die samen met Emma - een Zweedse - opzoek was naar een auto. Ze waren duidelijk erg geïnteresseerd in de auto en gaven al snel aan dat ze de auto wilde laten nakijken bij een garage. Dit had enige haast, omdat zij niet de enige geïnteresseerde waren. Robert ging daarom die middag nog met Mia opzoek naar een garage terwijl Marieke met Emma bij de lagoon bleef wachten. Het koste moeite om een garage te vinden die er direct naar wilde kijken. Uiteindelijk nam Mia genoegen met een hele korte, onserieuze keuring. Ze voelde duidelijk aan dat ze misschien wel niet konden wachten tot de volgende dag omdat er andere geïnteresseerden waren. Terug bij de parkeerplaats werd er na kort overleg tussen de twee meiden besloten de auto te kopen. We namen een aanbetaling in ontvangst en zouden de volgende dag de rest regelen. De Australische vrouw werd vervolgens teruggebeld dat de auto al verkocht was en ook een Nederlandse jongen moesten we later teleurstellen. Hij was verkocht!!! Wij helemaal blij natuurlijk. Al hadden we bijna het gevoel dat we hem wel voor meer hadden kunnen verkopen. Aangezien we hadden besloten uit eten te gaan als de auto verkocht was, gingen we terug naar de camping om ons om te kleden. Vervolgens zochten we een leuk restaurantje uit in de stad waar we heerlijk hebben gegeten.

Gisterochtend zouden Mia en Emma ons bellen om een afspraak te maken voor die middag. Op de camping moesten wij echter tot 2 uur die middag wachten op het telefoontje. We vermaakten ons tot die tijd met het lezen van een boek. Uiteindelijk waren we om 4 uur weer terug op de parkeerplaats bij de Esplanade. Hier werden de nodige papieren ingevuld, het geld overhandigd en nog wat laatste dingetjes uitgelegd. Toen was het toch echt zover... Tijd om afscheid te nemen van ons huis. Toen we vanaf een bankje toekeken hoe ‘onze' auto de parkeerplaats afreed en we dachten aan alle mooie herinneringen met de auto kreeg Marieke het een beetje moeilijk. Als troost haalde we een klein softijsje. Vervolgens zat er niks anders op dan de bus terug te pakken naar de camping. 's Avonds op de camping dachten we terug aan de mooie plekjes waar de auto ons naartoe gebracht had, aan het inbouwen van het bed in de auto en aan de onzekere uurtjes die we in spanning doorbrachten als de auto bij de garage stond. We vinden het jammer dat hij weg is al waren we ook blij dat we hem voor een redelijke prijs hebben kunnen verkopen. Zeker als we denken aan de verschillende keren dat we gehoord hebben dat er backpackers zijn die hun auto op het vliegveld achter moeten laten, omdat ze hem niet verkocht krijgen.

Inmiddels is het de volgende ochtend en gaan we snel nog de laatste dingentjes regelen. Daarna gaan we relaxen en kijken hoe we zo leuk mogelijk de laatste anderhalve week in Australië in gaan vullen. Één van de hoogtepunten van Australië staat in ieder geval nog op het programma: het Great Barrier Reef.