Zoals belooft en om onze site helemaal compleet te maken nu dan toch echt ons allerlaatste verhaaltje.

Geschreven op 27 april

Zaterdagochtend nadat we het vorige reisverhaal geschreven hadden gingen we met de bus naar de stad. Nu we de auto verkocht hadden was het tijd om te gaan kijken hoe we de laatste anderhalve week in Cairns gaan invullen. Één van de hoogtepunten van onze reis stond nog op het programma: het Great Barrier Reef. We namen rustig een paar uur de tijd om bij verschillende boekingskantoren en informatiecentra langs te gaan. Er waren een aantal dagtochten die ons aanspraken en ook een driedaagse tocht waarbij je op de boot verblijft. Deze laatste boot vult hun laatste plaatsen goedkoop op. Omdat we toch nog alle tijd hadden wilden we mooi weer afwachten. Toen we toch nog een extra boekingskantoortje inliepen veranderde onze plannen. We kwamen namelijk nog iets leuks tegen. Dit was een hotelboot die meerdaagse tochten naar het rif aanbied en een zogenaamd hostie programma heeft. Dit houdt in dat je een gedeelte van je reis betaald en als gast verblijft en dat je een ander gedeelte werkt op de boot. Voor dit werk krijg je accommodatie, eten en tijd om te snorkelen. Na een telefoontje van het boekingskantoor bleek dit programma slechts voor drie dagen beschikbaar te zijn. Wij waren echter heel erg enthousiast en lieten duidelijk blijken langer te willen. De aardige man van het boekingskantoor kende de eigenaar en zou nog even kijken wat hij voor ons kon regelen. Ongeduldig wachtte we een uur af en keerden vervolgens terug naar het boekingskantoor waar we goed nieuws kregen. We konden in totaal 7 dagen/ 6 nachten op de boot blijven. De eerste drie dagen als gast en daarna als hostie. Woensdag zouden we vertrekken. Wat een mooie invulling van de laatste week van onze reis! De rest van de dag brachten we bij de lagoon en voor de tent door.

De volgende dag begon met de teleurstelling dat onze cheesecake, waarmee we ons wilde verwennen, uit de gemeenschappelijke koelkast op de camping was gestolen. We besloten de hele dag op de camping te blijven. Verder is er weinig te vertellen over dag. Het was dan misschien ook wel de minst productieve dag van het afgelopen half jaar.

Maandagochtend, toen Robert met onze laptop op internet wilde bij een Nederlander die vast op de camping woont, bleek het beeldscherm van de laptop nu toch echt kapot te zijn. Gelukkig kunnen we nog wel een extern beeldscherm aansluiten, zodat we nog wel bij onze bestanden kunnen. Aan het begin van de middag namen we de bus naar de stad waar we onze boottrip betaalde en nog wat informatie haalden. Verder boekten we een hostel voor dinsdagavond, gingen we op internet en boekten we de shuttlebus naar het vliegveld voor volgende week. 's Avonds gingen we in de stad pizza eten.

Vanochtend moest de tent ingepakt worden. Omdat we woensdagochtend vroeg vertrekken zouden we die nacht in een hostel in het centrum pakken. Door de regen die ochtend hadden we in eerste instantie moeite met het inpakken van de spullen. Gelukkig ging de zon later die ochtend schijnen, zodat we de natte spullen over de waslijn te drogen konden hangen. Toen we eindelijk alles ingepakt hadden schrokken we van de hoeveelheid. Zoveel extra spullen hadden we afgelopen half jaar toch niet verzameld? In de stad aangekomen brachten we de helft van de spullen naar het boekingskantoor waar we ze achter konden laten. Deze spullen hadden we niet meer nodig en halen we weer op voordat we naar het vliegveld gaan. Vervolgens checkten we in bij het hostel, sloten we onze Australische bankrekening en keken we op internet nog even naar onze vluchtgegevens. 's Avonds aten we - met onze voeten over de rand van de boulevard bungelend - onze afgehaalde fish & chips. Heerlijk! Voordat we gingen slapen liepen we nog even naar de haven om te kijken naar de boot waarmee we de volgende dag zouden vertrekken. We hebben er zin in!

Geschreven op 20 mei

De nacht voordat we met de Reef Encounter vertrokken naar het Great Barrier Reef sliepen we voor de eerste keer in een hostel. En dat was ons - op het brandalarm dat midden in de nacht afging - verrassend goed bevallen. 's Ochtends stonden we vroeg op om ons voor half acht te melden bij de boot. Deze boot - die voornamelijk dagjesmensen meenam - zou ons afzetten op de hotelboot waar we een week zouden verblijven. Onderweg kreeg Marieke helaas al snel last van zeeziekte. Het was natuurlijk ook al te vaak goed gegaan... De snelle catamaran bracht ons in anderhalf tijd uur naar het rif waar we met een klein bootje werden overgebracht naar de andere boot. Hier kregen we eerst een briefing voordat we onze kamer in konden. Helaas voelde Marieke zich nog niet lekker en bracht de rest van de middag in bed door. Robert maakte gebruik van verschillende snorkelsessies die middag om het fantastische Great Barrier Reef te ontdekken. Hij zag hierbij onder andere een rifhaai en natuurlijk het geweldig mooie koraal. Wat is het hier mooi! Tussen het snorkelen door werd Marieke opgezocht die zich - hoe zielig - nog niet lekker voelde en op bed bleef liggen.

De volgende dag hadden we een volle dag op zee. Eerst snorkelde Robert nog bij hetzelfde rif als de dag er voor, daarna zocht de boot een andere plek van het rif op: Michaelmas Cay. Een eilandje dat eruit zag als een soort zandbank. 's Middags voelde Marieke zich al wat beter en ging dan ook mee snorkelen. Helaas was het hier minder mooi dan Robert het eerder had gezien. Wel zagen we een schilpad. 's Middags verhuisde de boot weer naar een andere plek op het rif. Ook 's avonds ging het met Marieke een stuk beter en dus brachten we de avond in de bar van de boot door. Met één van de bemanningsleden bespraken we alvast het probleem van Marieke haar zeeziekte; we waren bang dat we niet op de boot zouden kunnen gaan werken de volgende dag.

Toen ook Robert zich de volgende dag niet lekker voelde werd de knoop definitief doorgehakt: we zouden niet op de boot blijven werken maar die dag met de dagboot terug gaan naar het vaste land. Vooral 's ochtends voelde we ons beide slecht. Het was dan ook geen pretje om onze spullen in te pakken en te verhuizen naar een andere kamer. Toch lieten we het snorkelen niet helemaal aan ons voorbij gaan, je bent tenslotte niet iedere dag op het Great Barrier Reef. Na de lunch werden we naar de andere boot overgebracht. Robert voelde zich gelukkig al wat beter en ook Marieke had minder last van zeeziekte. Vanaf de dagboot hadden we nog een laatste keer de gelegenheid om te snorkelen voordat we terug richting Cairns voeren. Vooral Marieke was opgelucht toen we weer in Cairns met beide benen op vaste grond stonden. En wat vonden we het allebei een teleurstelling dat we eerder terug moesten. Het was zo'n mooie invulling van de laatste week in Australië. Voordat we terug naar de camping liepen haalden we onze achtergelaten spullen op bij een kantoortje en liepen vervolgens naar de camping. Dit bleek met al onze spullen een beetje te ver wandelen te zijn waardoor we in twee keer onze spullen moesten brengen. Uiteindelijk zette we in het donker ons tentje op.

De volgende ochtend werden we wakker in Cairns in plaats van op de boot. Tegen de planning in hadden we nog zo'n vijf dagen voordat we naar huis vlogen. Echt veel deden we deze dagen niet. Iedere dag gingen we wel even bij de lagoon in Cairns langs die op loopafstand van de camping lag. Hier lazen we vaak een boek en genoten van het mooie weer. Verder haalden we 's avonds nog een keer een pizza af en aten we de laatste dag - vlak voordat we naar het vliegveld gingen - fish & chips in een cafeetje. Omdat we 's ochtends om kwart voor zes vlogen besloten we de avond van te voren al naar het vliegveld te gaan en daar te overnachten. De reis naar huis was vervolgens een lange. Eerst een drie uur durende vlucht naar Sydney waar we acht uur overstaptijd hadden. Daar was het plan om Sydney in te gaan en onze reis af te sluiten met een heerlijke lunch bij Darling Harbour. Dit ging helaas niet door, omdat de prijs van de treinkaartjes naar het centrum van Sydney belachelijk hoog was. Ach ja, we hadden Sydney natuurlijk ook al heel mooi gezien een aantal maanden terug. Aan het eind van de middag vlogen we vervolgens via Bangkok naar Londen; ruim 22 uur vliegen. De vlucht naar Amsterdam stelde vervolgens natuurlijk niks meer voor.

Op Schiphol werden we ontvangen door de moeder van Robert en een complete familie Michielsen. We dronken een kopje koffie op het vliegveld en gingen vervolgens terug naar ons huisje dat we in goed staat aantroffen.

Inmiddels zijn we alweer tweeënhalve week thuis. En ondanks onze geweldige reis hadden we het alweer heel snel naar ons zin in Nederland. We genieten van ons knusse huisje en vinden het leuk om alle vrienden en familie weer te zien.

Verder denken we natuurlijk regelmatig terug aan alle mooie dingen die we gezien en gedaan hebben. Om te beginnen ons gezellige afscheidsfeestje op De Flaasbloem en het afscheid op Schiphol. Vervolgens de lange vlucht naar Australië en de eerste dagen in Perth dat we ons zo ellendig voelde van de vlucht en het tijdsverschil. Ook hebben we het nog vaak over onze zoektocht naar de auto en het inbouwen van het bed langs de kant van de weg. Daarna het mooie ‘ommetje' in het Zuidwesten van Western Australia met de mooie bossen en kustlijnen. De bushcamping in het West Cape Howe National Park waar we de eerste week twee nachten sliepen zullen we ook zeker niet vergeten. Misschien wel de mooiste camping van de hele reis. Ook denken we nog vaak aan de tocht van Perth naar Katherine. Het snorkelen in Exmouth, de dolfijnen in Monkey Mia en natuurlijk het spectaculaire Karijini National Park met zijn diepe kloven zullen we zeker nooit meer vergeten. In het noordelijke gedeelte van het Northern Territory waren we vervolgens even uit het droge gebied met al het rode stof. In dit deel van onze reis is het Litchfield National Park ons hoogtepunt geweest. Lekker zwemmen in verschillende watervalletjes en 's avonds op je eigen kampvuur in de bush je eten klaarmaken. Onze reis ging verder in zuidelijke richting; dwars door de outback. We kwamen uit bij de MacDonnell Ranges waar we genoten van het landschap dat Australië zo typeert: rode aarde en drooggevallen rivierbeddingen met River Gums. Ook de weg naar het verlaten mijnstadje Arltunga zullen we niet snel vergeten. Wat was die weg slecht en wat was het daar verlaten, echt ongelofelijk. Natuurlijk verdient ook Ayers Rock een plaatsje in deze terugblik. Een rots zo groot dat je hem op een afstand van zo'n 40 kilometer al kan zien. Heel indrukwekkend was dat. Ook denken we nog wel eens aan de brutale Emu op de camping daar die een brood uit onze auto had gehaald. Vanaf deze rots was het nog een slordige anderhalf duizend kilometer rijden voordat we weer terug in de bewoonde wereld waren: Port Arthur. Onderweg zagen we de verrassend mooie Breakaways en de uitgestrekte zoutmeren. Na alle droogte dachten we weer wat groen tegen te komen langs de kust in South Australia. Hierover hadden we ons echter slecht ingelezen. Dit gedeelte van Australië is namelijk ook droog. En de dagenlange hittegolf met temperaturen van net boven de 40 graden maakte het alleen maar droger. South Australia bestempelde we al snel als minst mooiste staat en we waren dan ook binnen een week in Victoria. Daar kwamen we op onze route de Great Ocean Road tegen. Ook zeker iets om nooit meer te vergeten: het mooie regenwoud, de lichtgevende larven die we in het donker in het bos opzochten en natuurlijk de klifformaties. Vlak voor Melbourne brachten we de auto naar de garage; onzeker wachtten we af... Bij een speciaal bedrijf lieten we een nieuwe uitlaat onder de auto zetten; weg weekbudget. Maar de auto was wel helemaal klaar om met ons op de boot naar het mooie Tasmanië te gaan. De mooie bushcamping bij Cockle Creek, de vele mooie wandelingen en alle slangen maken Tasmanie tot één van de hoogtepunten van onze reis waar we vaak aan terugdenken. Niet te vergeten onze tweedaagse wandeling op het Freycinet Peninsula waarbij we direct achter het strand in ons tentje overnacht hebben. Terug op het vast land moesten we weer even de draad oppakken. Maar dat lukte snel toen we bij het Wilsons Promotory National Park aankwamen. Heerlijk gerelaxt hebben we daar. Victoria eindigde we met de hoge bergen in het Alpine en Snowy River National Park. Beide heel mooie parken, maar als we eraan terugdenken hebben we het vooral over de onophoudelijke regen. En niet te vergeten de gigantisch smalle onverharde bergweggetjes. Bijna onvoorstelbaar dat er nog zulke wegen bestaan. We kwamen aan in New South Wales dat in onze herinneringen eigenlijk overal mooi was; heuvelachtig en groen. Al snel bereikten we de geweldige stad Sydney. We herinneren ons drie slopende dagen waarop we niet stil gezeten hebben. Één van de avonden pakten we de boot naar Manly om daar in de supermarkt ingrediënten voor lekkere wraps te halen die we vervolgens met een biertje op het strand in elkaar zette en opaten. Hmmm... Hierna gingen we naar de Bleu Mountains maar daar denken we niet meer zoveel aan terug. Wel aan de mooie regenwouden die we tussen Sydney en de grens met Queensland aantroffen. Zeer indrukwekkende natuur en veel regen. Één van de kampeerplekken waar we helemaal alleen stonden deed ons aan Zwitserland denken. Bergriviertje, loslopende koeien en bergen. 's Ochtends maakten we een kampvuurtje aan de rand van het watertje en lazen een boekje. Genieten natuurlijk. Dit was ook het gedeelte van de reis waar we kennis maakte met de bloedzuiger. Ach ja, daar zouden we wel aan wennen. Al vrij snel was Fraser Island vervolgens aan de beurt. Het is bijna niet te doen - maar als we iets moeten kiezen als aller leukste van reis dan was dat het misschien wel. We reden drie dagen met onze gehuurde Suzuki Jimny over de zandwegen op het eiland. Kraakheldere riviertjes en meren, mooi regenwoud en een ruim 100 km lang strand dat ook als weg fungeert. Aan ons bezoek aan Mon Repos denken we niet heel vaak terug, maar was toch ook zeker iets heel speciaals. Op het strand zagen we namelijk onder leiding van een ranger een nest met schildpadden uitkomen. Heel bijzonder. We vervolgden onze weg naar het noorden en strandde drie dagen in Rockhampton in afwachting van een cycloon die voor de kust lag. Nadat deze was weggetrokken vervolgden we onze weg en kwamen uit bij de door de cycloon getroffen Whitsundays, helaas moesten wij deze eilandengroep toen overslaan. Maar zouden later wel terugkomen. Al snel waren we vervolgens in Townsville waar we een uitstapje maakte naar Magnetic Island. Hier sliepen we een nacht in een hostel. Ook al zoiets om nooit meer te vergeten. Op weg richting Cairns kwamen we terecht in het tropische noorden van Queensland. We herinneren ons hiervan vooral veel regen, spectaculaire watervallen en vele leuke plekjes om midden in de natuur te zwemmen. In eerste instantie reden we Cairns voorbij richting Cape Tribulation waar we ook nog vaak aan terugdenken. We genoten hier enkele dagen van het mooie regenwoud en wandelingentjes. Ook de rivercrossing van de Cooper Creek zal ons nog wel even bijblijven. Nadat we het meest noordelijke puntje van onze reis ‘gehaald' hadden keerden we terug naar de Whitsundays voor een cruise met de Pacific Sunrise. Vooral doordat we normaal vrij basic leefden was de fantastische verzorging op de boot zo'n bijzondere. We genoten dan ook met volle teugen van de service, het eten en onze mooie kamer. Natuurlijk was deze trip niet compleet geweest zonder het mooie snorkelen en de vele groene eilandjes. Na deze boottocht keerden we vrij snel weer terug naar Cairns waar een paar dagen later de auto te koop stond. Drie dagen later was hij voor een mooie prijs verkocht. En dat was wel even afkicken - zonder auto. Het voelde als het einde van de fantastische reis. Maar het Great Barrier Reef stond nog op het programma, dus boekten we een paar dagen later een boottocht van een week naar het rif. Hier snorkelden we in de schitterende wateren van het grootste rif ter wereld. Helaas ging het plan om na drie dagen als gast verbleven te hebben te gaan werken niet door vanwege zeeziekte. Eerder dan gepland waren we dan ook weer terug op het vaste land. De eerste grote teleurstelling van de reis. De laatste dagen in Cairns wenden we alvast aan het idee dat we snel weer naar huis zouden terugkeerden. Het stiekem plannen van een vervolgreis door Australië moest ons hierbij helpen.

Een half jaar Australië

• 26.000 km
• 114 verschillende slaapplekjes
• 75 bezochte nationale parken
• 1 wombat in onze eski