Omdat we natuurlijk lang niet altijd internet tot onze beschikking hebben, kunnen we niet zo regelmatig onze verhaaltjes op de site plaatsen. Maar we vergeten jullie niet hoor! En schrijven voorlopig iedere twee á drie dagen een reisverhaaltje. We hebben inmiddels het zuidwesten van Western Australia bezocht en zijn nu vanaf Perth onderweg naar Darwin. Hieronder de verhaaltjes die we bijgehouden hebben van afgelopen week.

We vinden het super leuk te zien dat jullie onze verhaaltjes lezen en zijn echt heel erg blij met alle reacties! Dat geeft ons energie om nieuwe verhaaltjes te blijven schrijven. Veel leesplezier en sorry als het een beetje veel is....

Geschreven op 22 november:

Donderdag. Nadat het vorige verhaaltje op de site was gezet moest er een bed in de auto gebouwd worden. Maar waar vind je nou een Gamma in Australië? Op de receptie dus maar even de weg gevraagd. Gelukkig zijn ze daar heel behulpzaam. Bij de eerste twee Gamma achtige winkels vonden we alle spullen die we nodig hadden behalve een matras. Omdat dit nogal een essentieel onderdeel van de auto wordt, wilden we deze eerst kopen. Een vriendelijke medewerken van Bunnings (=gamma) stuurde ons naar de andere kant van de stad. Daar aangekomen hadden ze bergen matrassen. Joepie!! We waren opzoek naar een matras van een vreemd formaat, gelukkig konden ze ons daarmee helpen. Voordat we ons matras in de auto konden leggen wilden we eerst een constructie in de auto bouwen zodat het bed vlak zou liggen en we bergruimte onder het bed kregen. Gelukkig zat om de hoek bij de beddenwinkel een gigantische Bunnings waar we alle benodigdheden konden kopen. Nadat alles in de auto was geladen hebben we een paar straten verderop een rustig plekje opgezocht om te gaan knutselen. Dit moet er wel echt heel vreemd hebben uitgezien. Twee uur later zat er een prima stevig bed in onze auto. Die middag moesten we nog bij de autodealer langs om papieren op te halen die we nodig hadden om de auto op onze naam te zetten. Gelijk na het ophalen van de papieren dit geregeld in een armoedig kantoortje van de Australische overheid. Overigens ziet bijna alles er hier netjes en verzorgd uit. 's Avonds aten we zoals gewoonlijk op de camping en daarna moe maar voldaan ons bed ingekropen. Doordat we één nachtje hadden bijgeboekt op de camping hadden we vandaag nog de tijd om de auto klaar te maken voor de reis. Aangezien we nog niet genoeg bergruimte hadden en we het natuurlijk nog wat ingewikkelder wilden maken zijn we weer naar Bunnings gereden. We gingen nog een constructie boven het bed bouwen om extra bergruimte te creëren. Ook werd er een opklapbaar tafeltje gebouwd aan de achterkant van de auto. Door het gebrek aan fatsoenlijk gereedschap (of kundigheid...?) zijn er een paar handen opengehaald. Robert was niet direct tevreden met het resultaat (perfectionist), maar Marieke vond het prima zo. 's Middags werd en nog stof voor gordijnen gekocht en een aantal dingetjes bij verschillende winkels. Terug op de camping eerst een welverdiend wijntje gedronken. Daarna was Marieke begonnen met het naaien van de gordijnen, uiteraard met de hand (hoe huiselijk...). Robert ging lekker douchen, maar die had dan 's middags ook al het zware werk al gedaan... Onze aardige Australische campingbuurvrouw kon dit niet aanzien en besloot Marieke te gaan helpen. Onder het mom van, je kan het maar bij je hebben, had ze haar naaimachine in de tent staan! Hiermee heeft ze in een uur tijd al onze gordijntjes genaaid. Rond een uur of acht hebben we de bbq aangestoken met op het menu, worstjes, courgette, ui, paprika en aardappels. Mmmm!! Allemaal van de bbq. 's Avonds om half 10 (zo laat hebben we het nog nooit gemaakt) gaan slapen. De volgende ochtend was het tijd om in te pakken. Om 10 uur zaten al onze bezittingen keurig opgeborgen in de auto en hebben we op internet nog even een soort van ANWB-wegenwachtservice afgesloten. Op de receptie was onze bankpas binnengekomen. Nu alleen nog de gordijntjes ophangen en dan zijn we helemaal klaar voor vertrek. Onze auto uitrusting bestaan onder andere uit: bed, gasfornuis, gasfles, jerrycans met water en één met benzine, twee stoeltjes, ingebouwd tafeltje, eski (= koelbox), gaslamp, kleding enz. Nadat de gordijntjes in de auto hingen hebben we Perth verlaten richting het zuiden. Het plan is om de komende week ten zuiden van Perth wat rond te reizen om vanuit daar weer via Perth (we moeten nog post ophalen) naar het noorden te gaan. Onze eerste bestemming in het zuiden was Preston Beach, gelegen in het Yalgorup National Park. De rit erna toe hebben we de eerste waarschuwingsborden voor kangaroos gespot, maar nog niet de beestjes zelf. Nadat we een wandeling over het strand hadden gemaakt zijn we naar de camping gereden. Volgens Robert is de camping typisch Australië. De enige faciliteit is een houten hok met een gat in de grond die dient als toilet. Er is geen water, stroom, licht, receptie of wat dan ook. De ranger komt langs om de camping fee op te halen, maar is tot op heden nergens te bekennen. Het is hier heerlijk op de muggen na. Het is nu zondag ochtend. Vanochtend alle financiën op een rijtje gezet. Nu we alle uitgaven voor de start van onze reis hebben gedaan, kunnen we goed uitrekenen wat we de rest van de reis per week te besteden hebben. Ook vanmorgen even gekeken of er nog genoeg olie in de auto zat, dit bleek zo te zijn, net zoals de koelvloeistof. Voorlopig doet de auto het goed.

Geschreven op 24 november:

Zondag na het ochtendritueel de auto ingepakt en een ochtendwandeling gemaakt die ons naar een meertje bracht. De avond ervoor vond Robert tot twee keer toe een teek op z'n broek. Het was dan ook geen verrassing dat een soortgenoot zich die dag in de arm van Marieke had genesteld. Gelukkig zat er een tekentang in onze EHBO-set en was hij zo verwijderd. Daarna zijn we via de Busselhighway naar het Leeuwin Naturaliste National Park gereden. In de buurt van Lake Cave hebben we een mooie camping gevonden met de zelfde faciliteiten als de vorige - bijna geen dus. Onderweg hebben we trouwens onze eerste kangaroo gespot! 's Avonds hebben we geprobeerd om een fikkie te stoken, maar dat wilde niet lukken. Morgen dus maar even aanmaakblokjes kopen. Toen we 's avonds met onze gaslamp naar het gat in de grond liepen (WC) stonden daar ineens op een paar meter afstand een paar kangaroos te grazen! De volgende dag toen we de gordijnen open deden liepen er weer een paar kangaroos, nu rondom onze auto. Dat is pas leuk wakker worden. Na het ontbijt hebben we de auto ingepakt en zijn we naar het strand gereden over een gravelroad. Heel mooi strand. Flink stuk gelopen naar het einde van de baai waar we op een paar grote rotsen zijn gaan zitten. Precies op het moment dat Marieke zei dat ze wel een paar haaienvinnen voorbij had willen zien zwemmen zag Robert twee dolfijnen voor de kust zwemmen. Na de strandwandeling over de mooie Caves Road naar Augusta gereden, waar we gelunched hebben, traditioneel bestaat deze uit boterhammen met jam en pindakaas. Overigens is het brood hier lekkerder dan dat je in het buitenland zou verwachten. 's Middags naar het Blackwood River National Park gereden. Hier hebben we ons camp opgeslagen vlakbij de Sues Bridge. Deze keer lukte het wel om een kampvuur te maken, dus hebben we heerlijk gebarbecued op ons eigen kampvuur. Tijdens het eten, toen we nog aan het genieten waren van twee heerlijk gegrilde maiskolven, kregen we bezoek van een Possum. Deze was behoorlijk nieuwsgierig en liep zelfs over onze waslijn. Hij was duidelijk gewend aan mensen en we hebben hem een aantal keren terug de boom ingejaagd toen hij te dicht bij kwam. Leuk al die beesten hier...

Geschreven op 26 november:

Dinsdag hebben we vooral veel met de auto gereden door de mooie bossen van het zuidwesten van Western Australia. Erg mooie tocht. Via de Stewart Road naar Pemberton gereden waar we niet veel meer hebben gedaan dan onze jerrycan met water bijgevuld en gelunched. Zelfs hier - in het nog relatief dichtbevolkte gedeelte van WA - stellen dorpjes weinig voor en zijn de afstanden ertussen groot. Ook hebben we slechts af en toe bereik met onze mobiels. Vanaf daar de weg vervolgd naar Northcliff vanaf waar we een onverharde weg pakte naar de Lane Poole Falls. Een wandeling van twee uur bracht ons naar de watervallen, ondanks dat er weinig water inzat was het toch een mooie wandeling. Pas helemaal op het einde zijn we twee mensen tegen gekomen. Het is hier zo stil... Na dit uitstapje zijn we via een gedeelte van de Great Forrest Trees Drive naar de Fernhook Falls Red Area Camping gereden. Wederom een stille verlaten camping midden in het bos met slechts negen plaatsen. 's Nachts bijna eng hoe stil en donker het daar is. Gelukkig hebben we een goede gaslamp en een auto die op slot kan. 's Avonds op het toilet zijn we een muis tegen gekomen. Marieke schrok meer van Robert - die probeerde Marieke bij de muis vandaan te halen voordat ze hem had gezien - dan van de muis zelf. Woensdag werden we in de regen wakker en besloten we snel op pad te gaan. Door het Mount Frankland South National Park naar Nornalup gereden. Daar hebben we onze eerste echte toeristische attractie bezocht, de Tree Top Walk. Een spectaculaire wandeling over een 600 meter lange en 40 meter hoge brug die tussen de hoge bomen doorloopt (en wiebelt in de wind). Daarna hebben we nog een kleine wandeling gemaakt over het strand. Daar zijn we dezelfde Australische mensen tegengekomen als twee dagen daarvoor. Hoe toevallig? Ze waren onder de indruk van onze auto en we hebben ze een kijkje binnen laten nemen. Nu staan we op een echte camping, gisteravond heerlijk gedouched dus.

Geschreven op 27 november:

Volgens de Lonely Planet was er bij Conspisious Cliffs een walvisuitkijkpunt. Wij kijken, maar geen walvis te bekennen. Wel weer een heel mooi strand en een leuk wandelingetje. Hierna zijn we doorgereden naar Denmark waar de auto werd voorzien van de nodige liters dure benzine (blijkbaar geldt hier, hoe kleiner de plaats, hoe duurder de benzine. Overigens nog steeds maar 80 eurocent per liter). Het valt ons niet tegen dat we - natuurlijk vanwege onze economische rijstijl - gemiddeld toch 1 op 10 rijden. Na Denmark te hebben verlaten vervolgende wij onze weg richting Albany. Onderweg hebben we nog een korte stop gemaakt in het Torndirrup National Park, een schiereiland. In Albany - de eerste fatsoenlijke stad in honderden kilometers - moest er nog een en ander geregeld worden. Zo hebben we geld op onze Australische rekening gestort en een gedetailleerde kaart gekocht, een cassette bandje waarop we mp3 in de auto kunnen afspelen, een telefoonkaart en voor ons beide snorkels met vinnen. De campings op de nationale parken bevallen ons goed en daarom hebben we het Waychirricup NP opgezocht. De camping lag fantastisch, vlak aan zee. Wel heel erg stil. Er stond slechts één andere caravan. Ook was het er erg koud, dus hebben we de avond in de auto doorgebracht. De volgende dag was het weer gelukkig al iets beter en hebben we een twee uur lange wandeling gemaakt om nogmaals te proberen walvissen te spotten. Geen walvis gezien, wel honderden vliegen! Op sommige plekken zitten deze hier op mensen zoals ze in Nederland op koeien zitten. Gek wordt (vooral Marieke) ervan. (Foto volgt...)

Aan het eind van de wandeling was het een hele uitdaging om in de auto te komen zonder honderden vliegen mee te nemen (nee we overdrijven niet!). De rit naar het Stirling Range National Park heeft Marieke lekker liggen slapen. Onderweg de eerste Road Trains tegen gekomen. Op de camping in het park waren we uitgenodigd om wat te drinken met twee Australische stellen. Beide gepensioneerd en voor maanden / jaren op reis in eigen land. Weer een stukje Australische cultuur opgesnoven haha.

Geschreven op 1 december:

Die nacht moest Marieke 's nachts naar de wc - gelukkig de eerste keer sinds we in de auto slapen - want dat is een hele onderneming. Eerst Robert optrommelen, daarna kleren en schoenen aantrekken, en dit allemaal achterin de auto. Daarna naar buiten om een mooi plekje in de bush uit te zoeken. Gelukkig werden we beloond met een aantal kangaroos die over de camping liepen en een schitterende sterrenhemel. Volgens Robert zie je hier buiten de steden echt ongelooflijk veel sterren doordat er zo weinig licht in de omgeving is. De volgende ochtend, het was zaterdag, redelijk vroeg opgestaan omdat we de Toolbrunup Peak wilden beklimmen voordat de zon al te fel zou worden. Omdat het echt beklimmen was en niet wandelen helaas de top niet gehaald. Gelukkig bracht het doorzettingsvermogen van Marieke ons wel bijna op de top en was het uitzicht erg mooi. Na de wandeling hebben we op de camping gelunched en de was opgehaald die inmiddels droog was. Daarna de onverharde Stirling Range Drive door het park gedaan. Toen we op één van de hogere punten in het park eindelijk weer een keer bereik hadden hebben we beiden onze mama's even laten weten dat we het goed maken. Omdat we het hier in het zuiden allebei erg mooi vinden zijn we aan het einde van de Stirling Range Drive naar links gegaan in plaats van naar rechts richting Perth. Onder andere doordat het weer nu weer erg mooi is wilden we nog even naar de kust in het Zuiden. Via Mount Barker (waar de mama van Marieke werd gebeld) naar het West Cape Howe NP gereden. In ieder geval Marieke vond dit de mooiste camping tot nu toe. Stel je voor, een mooie baai met wit zand, een blauwe zee, grote golven, groene heuvels op de achtergrond en een klein riviertje dat in zee uitkomt. O ja, en als je goed kijkt dan kun je ook nog dolfijnen vanaf het strand zien. Daar stonden wij op de bush camping direct aan het strand. Omdat we al laat aankwamen snel gaan barbecuen een gaan slapen. De volgende de dag zijn we de hele dag in de baai gebleven, we hebben allebei een goed boek, dus dat is helemaal geen straf. Tussendoor even een strandwandeling gemaakt en 's avonds hebben we nog even met onze buren zitten kletsen. Maandag hadden we voor het eerst de wekker gezet, om 6 uur. Meestal wordt Robert uit zich zelf om half 7 wakker om vervolgens Marieke wakker te maken. Deze dag hadden we echter een druk programma en besloten we om vroeg op te staan. We gingen terug naar Perth, een rit van zo'n 5 uur over de Albany Highway, wat hier overigens gewoon een tweebaansweg betekend die nog niet eens verhard hoeft te zijn. Onderweg zijn we niet veel meer dan eindeloze graanvelden tegengekomen. Gelukkig bracht Marieke wat leven in de brouwerij door haar zangkwaliteiten te oefenen op muziek die uit Nederland is meegenomen. In Perth werd onder andere een omvormer voor de auto gekocht, zodat we tijdens het rijden 240 V hebben om de mobiels en de laptop op te laden. Ook nog wat post op de camping opgehaald waar we de eerste week stonden. Omdat het toch lastig blijkt om regelmatig een internetcafé op te zoeken (en het veel tijd kost om e-mails te lezen, te beantwoorden etc) gekeken naar de optie voor draadloos internet op onze laptop. Omdat we niet genoeg hebben aan bereik in hoofdsteden zaten we aan de duurste provider vast. Uiteindelijk toch maar besloten om dit te doen aangezien internetcafés ons ook geld gaan kosten. Later kwamen we erachter dat, door een listige streek via het minder waard worden van je tegoed, dit toch echt veel te veel geld zou gaan kosten. Dus toch gewoon internetcafés opzoeken. Eén van de charmes van het backpacken toch...? We wilden eigenlijk nog een nacht in Perth slapen, maar omdat alles wat we wilden doen al geregeld was zijn we vandaag al richting het noorden gaan rijden. Het - ongeplande - ommetje naar het zuidwesten van WA is ons heel goed bevallen. Mooi afwisselend landschap met heuvels, veel bos en mooie kusten. Nu dan echt op weg naar het noorden, naar Darwin dat hier nog ruim 4000 km vandaan ligt. Of we Darwin helemaal gaan halen is onzeker, het regenseizoen gaat beginnen en in het uiterste noorden betekend dit heel veel hitte en ook heel veel regen. We zullen zien, de eerste 2000 km zullen we daar nog geen last van hebben. Nu staan we in het Hoek van Holland van Perth op een parkeerplaats aan zee: de eerste overnachting niet op een camping.