Inmiddels hebben we het Cape Range National Park bezocht en staan we op het punt om Exmouth te verlaten. Om jullie te laten meegenieten van onze avonturen hierbij weer een paar verhaaltjes. Vanmiddag rijden we verder naar het Karajini National Park waar we pas morgen zullen aankomen, de afstanden zijn hier groot.

We hopen ook weer wat nieuwe foto's op internet te zetten. Even in reactie op waar we al onze spullen laten: alle spullen zijn netjes opgeborgen onder of naast het bed behalve twee boxen met kleren en onze watervoorraad. Deze verplaatsten we als we gaan slapen naar buiten en naar de voorstoelen.

Geschreven op 4 december:

Ons vorige stukje hebben we gratis op internet kunnen zetten bij een bibliotheek. Daar gaan we dus vaker heen! Hierna doorgereden naar Cervantes waar we strandden op een super lelijke camping. Eigenlijk was het plan om het deze middag rustig aan te doen, maar toen we hoorden dat de Pinnacles het mooiste waren bij zonsondergang hebben we toch vrij snel de camping weer verlaten om naar de Pinnacles te gaan. En inderdaad, het was de moeite waard. De Pinnacles zijn unieke stenen die als pilaren uit het zand rijzen. Moeilijk te omschrijven, maar als je echt wilt weten wat we bedoelen, google het maar even!

Helaas kwam na ons heerlijke avondeten alles er bij Robert van boven en beneden weer net zo hard uit. Daarom werd Robert de volgende dag door Marieke op een dieet van cola en bananen gezet. Gelukkig deed dit hem goed. Wel waren de bananen een beetje duur: bijna 5 euro voor 4 bananen!!! Onder andere via de Indian Ocean Drive en de Brand Highway naar Geraldton gereden waar we gelunched hebben en een nieuwe zonnebril voor Robert kochten. Het was een leuk stadje. Daarna doorgereden naar Kalbarri waar we op een echte Ranch tussen de paarden hebben overnacht. Het landschap bestaat nog steeds voornamelijk uit uitgestrekte graanvelden. De volgende dag bezochten we het nabij gelegen Kalbarri National Park.Voor het eerst sinds we in Australië zijn was het echt warm.

Eerst zijn we naar het strand gereden waar iedere dag pelikanen gevoerd worden. Leuke happening waarbij je de pelikanen van heel dicht bij ziet. Echt grappige beesten zijn het.

Daarna een aantal kliffen bekeken ten zuiden van Kalbarri. Hier zagen we vanaf de rotsen een hele groep dolfijnen zwemmen!! Vervolgens doorgereden naar een kloof waar de rivier doorheen kan stromen. Vooral hier was het erg warm, maar het uitzicht was de moeite waard.

Aan het einde van de dag langs de North West Coastal Highway overnacht op een rest area. Toen we 's avonds voor de auto zaten te lezen bij ons gaslampje zag Marieke ineens kleine schorpioentjes voor haar voeten kruipen...

De volgende dag onze weg vervolgd over de North West Coastal Highway (deze zullen we nog vele honderden kilometers richting het noorden gaan volgen). Het landschap is inmiddels veranderd in dat van de echte outback. Geen akkerbouw meer, geen dorpjes en hele lange saaie wegen. Bij het Overlander Roadhouse afgeslagen richting Monkey Mia. Onderweg gestopt bij een Colonie stromatolites, ook dit moet je maar even googelen. We weten niet precies wat het is, maar we weten wel dat ze alleen hier en op de Bahama's leven, heel klein zijn en er net uitzien als rotsen. Volgens Robert een soort van Koraal. Inmiddels staan we in Monkey Mia op een camping aan het strand en hebben we al twee dolfijnen en een schildpad heel dicht bij de kust zien zwemmen (echt op 5 meter afstand). Het is hier toeristisch, vooral omdat hier 's ochtends dolfijnen gevoerd worden aan het strand. Dit gaan wij morgenochtend ook bekijken.

Geschreven op 6 december:

Gisterochtend dus - samen met 50 andere toeristen - om half 8 het voeren van de dolfijnen bijgewoond. Dit zijn wilde dolfijnen die hier in de baai leven waarvan er vijf iedere dag als ze zelf willen gevoerd worden. Leuk om dolfijnen van zo dichtbij te kunnen zien, maar wel erg toeristisch. Om 10 uur was er een tweede ronde waar we ook naartoe gingen. Gelukkig was het toen veel minder druk. De dolfijnen zwommen voor je neus en Marieke mocht er zelfs één een visje geven!!! Echt geweldig (sorry Paula, ik wil je niet jaloers maken...). Omdat we het hier wel leuk vonden en de afgelopen week al veel gereden hadden besloten om hier nog een nacht te blijven. 's Ochtends vooral op het strand rondgehangen, Marieke vond de dolfijnen leuk en Robert de pelikanen die vlak onder de kust aan het vissen waren. Toen we de pelikaan van dichtbij gingen bekijken zagen we plotseling een zeeslang door het water zwemmen!! (het wordt steeds enger om het water in te gaan...). Tussen de middag - met dank aan de opa en oma van Marieke - lekker een sinterklaas-lunch gehad. Voor ons de eerste keer dat we uit eten zijn geweest hier in Australië. Lekker gegeten en een mooi uitzicht op zee. Omdat de zon erg fel is en er geen schaduw aan het strand is hebben we het grootste gedeelte van de dag doorgebracht in de schaduw bij het zwembad. Toen we aan het eind van de middag voor het eerst onze snorkels te voorschijn haalden bleek het water in de baai toch minder helder dan het eruit zag. Geen succes dus. Omdat we sinterklaas niet helemaal onopgemerkt voorbij wilden laten gaan hadden we allebei een gedicht voor elkaar geschreven en dit 's avonds onder het genot van een wijntje gelezen. Robert had zelfs voor Marieke vanuit Nederland een chocoladeletter meegenomen (die ondertussen chocolademelk is geworden..). Ook 's avonds het kadootje van de papa en mama van Robert uitgepakt dat Robert voor vertrek meegekregen had. Dit was een mooi gedicht en ‘Zie ginds komt de stoomboot' in het engels! Die we heel zachtjes hebben gezongen. 's Avonds nog even naar het strand gelopen waar het vol bleek te zitten met krabben.

Vanochtend vroeg zijn we naar het strand gegaan in de hoop dolfijnen te zien. En ja hoor, er zaten er wel een stuk of tien. Wij snel in onze zwemkleren tot ons middel het water in gegaan in de hoop dat er eentje nieuwsgierig kwam kijken. We zagen er een hoop zwemmen en ééntje kwam vlak langs ons. Een goed begin van de dag. Daarna hebben we ingepakt en zijn we op weg gegaan naar onze volgende bestemming: Exmouth. Onderweg nog gestopt bij Eagle Bluff waar je vanaf een klif goed uitzicht hebt over het heldere, ondiepe water in de baai. Hier zouden regelmatig vanaf de klif haaien te zien moeten zijn, maar die hebben we niet gezien. Vanaf daar de North West Coastal Highway naar het Noorden gevolgd. We zouden wel zien hoever we vandaag zouden komen. In Carnarvon een kleine stop gehouden en gelunched, getankt en boodschappen gedaan. Nu staan we op de Lyndon River Rest Area waar we de nacht zullen doorbrengen. Tijdens de rit vandaag wordt het steeds droger en stiller. De rivier waar we aan staan is helemaal droog.

Geschreven op 9 december:

Zondagnacht dus geslapen op de Lyndon River Rest Area. Toen we aankwamen rond een uur of vijf waren we de enige, vooral Marieke hoopte dat er nog meer reizigers zouden komen overnachten, zodat we niet de enige zouden blijven. Het begon er echter steeds meer op te lijken dat we deze nacht alleen gezelschap zouden krijgen van enge beestje. Deze overnachtingsplekken zijn, zolang het licht is totaal niet eng of spannend. Maar zodra het donken wordt toch wel een beetje, zo moest ook Robert de volgende ochtend toegeven. We hoorden overal geluiden, dit bleken onder andere runderen en kangaroes te zijn. Ook trekt onze gaslamp continu vreemde insecten aan. Een aantal keren passeerde er een road train, erg vet om deze lang vrachtwagens met drie opleggers en allemaal lampjes in het donker voorbij te zien rijden (denk aan de Coca Cola reclame met kerst).

De volgende dag de North West Coastal Highway verder gevolgd tot aan de Burkett Road waar we linksaf sloegen richting Exmouth. In Exmouth niet veel meer gedaan dan even bij het visitors centre langs geweest en een paar boodschappen gedaan. In het nationale park waar we een aantal dagen naar toe zouden gaan is namelijk helemaal niks verkrijgbaar.

Het Cape Range National Park stond komende dagen op het programma. Met als voornaamste trekpleister het Ningaloo Reef, de enige plek in Australië waar je vanaf het vaste land kan snorkelen. In de buurt van Lakeside een bushcamping opgezocht met mooie schaduwplekjes, die schaars zijn in dit landschap. Vrijwel direct onze snorkelspullen tevoorschijn gehaald en het water in gedoken. Erg mooi gesnorkeld, vooral heel veel en veel verschillende soorten vissen met alle kleuren van de regenboog. Na het snorkelen onszelf verwent met een Victoria Bitter uit onze eski. 's Avonds lekker gegeten met uitzicht op een groep kangaroes. Tot onze verbazing liepen 's avonds de krabben over de camping.

Gisteren, dat was dinsdag, de hele dag in het nationale park gebleven. 's Ochtends begonnen met een duik over het rif bij Lakeside Weer erg mooi. Daarna lekker bij de auto gechilled en 's middag naar Turquoise Bay gegaan. Daar eerst in de baai gesnorkeld, wat een beetje tegen viel, wel een grote zeeschildpad gezien. De andere snorkelmogelijkheid hier was de drift loop. Hierbij moest je eerst 300m over het strand lopen, om jezelf daarna met de stroming mee in het water terug te laten voeren. Hier zaten ontzettend veel mooie vissen en ook het koraal was erg mooi. Toen we bijna op einde waren zagen we waar Marieke al bang voor was, een haai. Deze rithaai, zo'n 1,5 tot 2 meter lang, was gelukkig net zo bang voor ons als wij voor hem en zwom van ons weg. Omdat Marieke niet meer helemaal op haar gemak was uit het water gegaan en lekker ‘thuis' een biertje gedronken. 's Avonds weer lekker gegeten, niet veel bijzonders verder.

De volgende dag, vandaag dus, 's ochtends weer naar Lakeside gegaan om te snorkelen. Omdat de haai van de dag er voor nog steeds bij Marieke in haar hoofd zat, het rustig aan gedaan. Dat we, toen we tot onze knieën in het water stonden, een haai zagen hielp niet mee om van Marieke weer een fanatieke snorkelaar te maken. Wel was het leuk om te zien dat deze haai op vis aan het jagen was, we zagen tot twee keer toe de haai versnellen en vissen uit het water opspringen.

Hierna de auto ingepakt en nog even bij Turquoise Bay gaan snorkelen. Het was hier mooier dan gisteren vonden we. Gelukkig geen haai gezien. Nu zijn we op weg vanuit Cape Range National Park naar onze volgende bestemming. We voelen ons overigens lekker smerig, omdat we drie dagen in het zoute water hebben kunnen zwemmen zonder ons te kunnen douchen.