Daar is ie weer! Het volgende verhaaltje. Over twee dagen is het alweer kerst. We willen jullie allemaal hele fijnewitte kerstdagen wensen vanuit het warme Australie. We zijn inmiddels in Darwin en vertrekken morgen weer in zuidelijke richting om via Alice Springs naar Adelaide te gaan.

Geschreven op 18 december

Vanaf het internetcafé waar ons vorige verhaaltje werd geschreven zijn we naar Cable Beach gereden (mooi strand in Broome). Helaas was zwemmen niet mogelijk in verband met de gevaarlijke box jellyfish. Omdat het erg heet was en er op het strand geen schaduw was op de parkeerplaats onder een boom zitten lunchen. Daarna naar een andere camping gereden om te kijken of we daar leesboeken konden ruilen. Marieke is namelijk al door al het leesvoer heen. Op de eerste de beste camping vonden we al tweedehands boeken die je gratis kon omruilen voor je eigen boeken. Vervolgens doorgereden naar de garage waar ons nieuwe koelvloeistofreservoir klaarlag. Deze was diezelfde ochtend vanuit Perh per vliegtuig in gevlogen. 's Middags lekker op de camping in de schaduw een boekje gelezen. Verder weinig bijzonders gedaan. 's Nachts beroerd geslapen. Het was zo vochtig, heet en windstil dat we 's nachts de zweetplekken op het matras zagen. De volgende ochtend vroeg opgestaan en op de receptie nog even navraag gedaan over de naderende cycloon. Het bleek geen probleem te zijn om vandaag richting het oosten te gaan reizen, dus zijn we vertrokken. Vanaf Broom pakten we de Great Northern Highway richting het oosten. Omdat de meeste nationale parken in de Kimberly in het natte seizoen gesloten zijn of allen met een 4WD toegankelijk zijn is er in dit gebied voor ons niet zo heel veel te zien en was het plan om vandaag weer heel wat kilometers te maken. Vlak voor Fitzroy Crossing werden we in de middel of nowhere aangehouden bij een politiecontrole. Midden op de dag moest Robert zelfs blazen voor een alcohol test. Natuurlijk was alles goed en konden we onze weg vervolgen naar Fitzroy Crossing. Typisch outback stadje waar we hebben getankt en geluncht. Vanaf daar verder gereden naar Halls Creek. Daar nog even getwijfeld of we zouden informeren of de 800 km onverharde Tanami Road naar Alice Springs voor onze auto te doen zou zijn. Dit zou ons een paar duizend kilometer omrijden besparen. Een stuk waar onderweg niet zo heel veel te bezoeken is in deze tijd van het jaar. Omdat we het stuk naar Darwin eigenlijk toch ook niet willen missen, maar ook omdat we onszelf hierover goed moesten informeren en het visitors centre al gesloten was, besloten om niet af te wachten en gewoon het ommetje naar Darwin te maken. Doordat het al later op de dag was en het hier eerder donker wordt moesten we het laatste stuk van de rit helaas met schemer en in het donker rijden. In verband met overstekende kangaroes is dit eigenlijk niet verstandig en hebben we het dus ook rustig aan gedaan. De eerst volgende rest area was vanaf Halls Creek nog ongeveer honderd kilometer rijden. Toen we daar in het donker aankwamen waren we zeker niet op ons gemak. Het was er aarde donker en doodstil. Toen we de gaslamp aanstaken sprongen grote sprinkhanen als een dolle om ons heen. Omdat we het hier gewoon eng vonden, zeker doordat je in het donker aankomt, maar besloten om verder te rijden naar het volgende roadhouse. Gelukkig lag deze op nog geen 60 km afstand, waar we een uur later op de camping van het roadhouse zijn gaan staan. Door de regen die de hele dag viel was het hier heerlijk koel en hebben we prima geslapen. We hadden 850 kilometer gereden.

De volgende ochtend wilden we braaf gaan betalen - toen we aankwamen was het roadhouse al gesloten - maar dit hoefde niet. 's Ochtends eerst naar Kununurra gereden. Best een leuk stadje waar we onder andere nog wat boodschappen deden en getankt hebben. Bij het visitors centre zagen we dat de gemiddelde dagtemperatuur in Halls Creek 40 graden Celsius is. Toen wij daar waren was het er gelukkig een heel stuk koeler. Hierna een kort bezoek gebracht aan het Mirima NP. Een klein maar mooi national park waar we een wandeling maakten. 's Middags geluncht bij de Ivenhoe Crossing, die decor is geweest voor de film Australia. Daarna onze weg vervolgd in oostelijke richting over de Victoria Highway en staken we de grens naar de Northern Territory over. Deze staat is ongeveer 30 keer groter dan Nederland terwijl er niet meer mensen wonen dan in Tilburg. Omdat we afgelopen dagen al veel hadden gereden besloten we om rond een uur of 3 al te stoppen met rijden en de auto te parkeren op een bush camping in het Gregory National Park. We stonden er helemaal alleen, maar het was een mooie camping. We vonden het allebei fijn om even op ons gemakje te kunnen lezen voordat het donker werd. Helaas gooide een Aboriginal roet in ons eten. We zaten nog geen half uur lekker te lezen toen deze man uit het niets te voet op ons afkwam (letter vanuit het niets, want er was hier helemaal niks) en om een lift vroeg naar het volgende stadje. Hier hadden wij natuurlijk niet zoveel trek in, helemaal niet toen wij hoorden dat hij daar naar de kroeg wilde. Na een paar keer nee te hebben gezegd liep hij weg, maar helaas kwam hij een kwartier later weer terug. Toen we hem nog steeds geen lift wilden geven begon hij te brabbelen over dat dit zijn land is blablabla. Voordat hij weg liep zei hij een paar keer dat er slechte dingen gebeuren 's nachts op deze camping. Was dit een dreigement? Hierdoor voelden wij ons niet echt relaxed meer. Ook die dag dus weer in het donker op zoek gegaan naar een andere slaapplaats. Het volgende roadhouse was nog zo'n 80 km rijden en dus die avond weer op een camping gestaan bij een roadhouse. Gelukkig hier geen aboriginals en heerlijk geslapen.

Geschreven op 20 december:

De volgende dag deden we het 's ochtends rustig aan en zijn we op ons gemakt verder gereden over de Victoria Highway. In Katherine een stop gemaakt om wat boodschappen te doen en te tanken. Gelukkig was de benzine hier weer wat goedkoper. Vanaf dit leuke groene stadje de Stuart Highway voor z'n 40 km naar het noorden gevolgd. Daar rechtsaf geslagen het Nitmiluk NP in naar de Edith Falls. Eindelijk weer een keer een camping waar gras groeit. Eerst even een boekje gaan lezen waarna we de korte wandeling liepen naar het meertje met waterval. Hier is het volgens de boekjes veilig zwemmen, toch waarschuwden ze voor zoutwater krokodillen (salties). Waarschijnlijk zijn die hier de afgelopen tien jaar niet vaker dan één keer gespot, maar door zo'n bordje vonden wij het niet meer fijn om te zwemmen. 's Avonds stond er weer pasta op het menu. Omdat Marieke al flink wat muggen had gezien besloten we om het in Perth gekochte muskietennet op te gaan hangen in de auto, zodat we met de deuren open konden gaan slapen zonder last te hebben van deze irritante beestjes. Het net werd in een uurtje professioneel opgehangen naar tevredenheid van ons beiden. Enig nadeel is dat het nu nog krapper is geworden in de auto. Het net was nog niet opgehangen of onze Nederlandse buurman kwam aanzetten met de vraag of we van beestjes hielden. Robert die zei happig ‘ja' en ook Marieke had door dat ze er niet omheen zou kunnen. Het was voor Marieke een hele opluchting dat hij niet met het beest zelf kwam aanzetten maar met zijn fototoestel. Daarop de foto van een behoorlijke slang. Hij nam ons vervolgens mee naar de plek waar hij hem gezien had. En ja hoor hij lag er nog steeds. Een slang van ruim twee meter lang. Probeer daarna nog maar is rustig in de auto te slapen met de deuren open. Die avond toen we gingen douchen kwamen we in het washok een grote vogel tegen. Hij wilde net naar buiten lopen toen Robert juist naar binnen wilde. Daarop vluchtte de vogel weer snel terug naar binnen en verstopte zich in één van de douchehokjes. Omdat de vogel in paniek raakte en druk begon te fladderen de deur van het douchehokje maar even dicht gedaan. Natuurlijk hebben we hem uiteindelijk weer bevrijdt.

Gisterenochtend vroeg - dan is het nog lekker en niet te warm - een wandeling gemaakt. Erg mooie toch die ons bracht naar verschillende meertjes en watervallen stroomopwaarts. Onderweg veel water gedronken en een paar erg mooie foto's gemaakt die zo op een ansichtkaart zouden kunnen. Nat van het zweet kwamen we aan bij de auto. Marieke nam lekker een snelle douche en Robert pakte de auto in. Klaar voor de volgende bestemming: het Kakadu National Park. Terwijl Marieke lekker in de auto lag te dutten reed Robert ons via de Stuart Highway en de Kakadu Highway naar de ingang van het Nationale Park. Er zijn hier zo weinig toeristen dat zelfs het visitors centre gesloten was. Gelukkig hing er wel informatie over de wegen binnen het park. De weg die wilde pakken naar de Gunlom Falls stond aangegeven als 2WD with care. We hadden van iemand gehoord dat het daar heel mooi was, dus wij daar naar toe. Dit was een 36 km lange onverharde weg waarbij we verschillende riviertjes overstaken en met de auto een stukje door het water moesten. Volgens Marieke een spannende weg. De waterval was erg verlaten. We waren helemaal alleen, de parkeerplaats lag vol met takken en bladeren, de prullenbakken lagen om en het meertje waar je in kon zwemmen stroomde over waardoor het wandelpad onderwater stond. Hoezo laagseizoen. Wel een heel mooie en hoge waterval met veel water: de mooie kant van het regenseizoen. Helaas kwamen we er hier achter dat het slot van de auto in de binnenkant van de deur is verdwenen. Hierdoor kan onze auto nu niet meer op slot. Zullen we toch in Darwin weer een garage moeten opzoeken. Na dit uitstapje teruggereden naar de verharde weg en verder het Kakadu ingereden. Bij Cooinda op een mooie camping beland. Ze hebben hier zelfs zwembaden, bar, restaurant, douches en een wc die je door kan trekken! En dat voor 13 euro per nacht. Aan het eind van de middag uiteraard een heerlijke duik genomen. Helaas kwam Robert 's avonds tot de ontdekking dat het koelvloeistofreservoir weer ver leeggelopen is. Dit moet allemaal die dag gebeurt zijn. Het lek zit op een andere plek als de vorige keer, we zien ook niet waar het zit. Hier balen we best van, omdat we nu weer kosten aan de auto zullen gaan hebben. Ook dit probleem zal in Darwin opgelost moeten gaan worden.

Geschreven op 22 december:

De dag dat het vorige reisverhaal werd geschreven besloten we na een heerlijke ochtendduik om de hele dag op de camping te blijven. Het was hier zo mooi. Eerst dus even op de receptie een extra nacht betaald. Overdag lekker gezwommen in de twee zwembaden en op ons gemakje liggen lezen. Aan het einde van de dag hadden we het gevoel op vakantie te zijn in een luxe resort, zo mooi is het hier. 's Avonds eerst een soepje gegeten. We zagen de lucht steeds donkerder worden, daarom besloten niet verder te gaan koken en alvast wat spullen in de auto te leggen. Een kwartier later kwam het met bakken uit de hemel. Eerst geschuild bij het washok. Hier zagen we snel kleine riviertjes en grote plassen ontstaan op de camping. Omdat we het gevoel hadden dat het niet snel droog zou worden besloten we een biertje te gaan drinken in het restaurant. Door dit korte stukje lopen waren we drijfnat. Het restaurant heeft alleen een dak en geen muren, hierdoor konden we mooi de regen zien. De plassen werden steeds groter en het water liep zelfs het hele terras over. We vonden de regen een mooie aanleiding om in het restaurant te blijven eten. Robert bestelde Barramundi filet (lokale vis uit het Kakadu) met ontzettend lekkere frietjes en salade, Marieke ging voor een lekkere salade en als toetje mango macadamian cheesecake. Doordat we vrij eenvoudig eten en nauwelijks iets lekkers snoepen smaakte dit extra lekker. Echte verwennerij. Na het eten was het zo goed als droog geworden en was het water op de camping snel weggetrokken. Doordat het de hele nacht nog gedruppeld heeft konden de ramen slecht op een kiertje open. Hierdoor een hete nacht gehad en heeft vooral Marieke niet zo lekker geslapen.

De dag erna begonnen we met een wandeling naar het Yellow Water. Het mooie wandelpad begon door het bos langs een watertje. Als snel hoorden en we - en zag Robert vanuit zijn ooghoeken - een krokodil terug het water in rennen. Blijkbaar was hij van ons geschrokken. Het was geen grote krokodil en daardoor vermoedelijk een minder gevaarlijke zoetwaterkrokodil (freshy). Fijn idee dat deze zo dicht langs het wandelpad op de kant liggen te zonnen. Goed op ons hoede liepen we vervolgens verder. Het wandelpad leidde naar de wetlands van het Kakadu waar we stuk over een steiger over het water liepen. Ook hier zagen we een krokodil in het water dobberen. Vanaf de steiger hadden we een mooi uitzicht over het vlakke gebied met veel vogels. Terug op de camping eerst een duik genomen in het zwembad en vervolgens de weg vervolgt door het Kakadu National Park. De eerste stop was bij Nourlangie Rock waar vroeger Aboriginals hebben geleefd. Hier zagen we onder andere de bekende rotstekeningen van deze locals. Even bij het mooie visitors centre langsgeweest voordat we onze weg vervolgden richting Jabiru. Hier getankt en wat boodschappen gedaan. Daarna de Arnhem Highway gevolgd en een korte stop gemaakt bij Mamukala waar een uitzichtpunt was over de wedlands. Mooie vogels gezien. Uiteindelijk bij Aurora Kakadu Resort op de camping gestaan. Dure camping met ontzettend veel levende en dode insecten in het washok. Wel een mooi zwembad waar we eerst even een duik namen. Na het eten vanwege naderende buien alles regenklaar gemaakt en onder een afdakje een spelletjes gespeeld. We zagen de buien aan twee kanten langs ons trekken. Gelukkig bleef het bij ons droog. Die nacht heerlijk geslapen.

De volgende dag, dat was vanochtend, op tijd opgestaan en snel de auto ingepakt. Eerst een wandelingetje gemaakt bij Mamukala waar we vooral veel Walibi's tegenkwamen. Daarna terug gereden naar de camping en gevraagd naar het telefoonnummer van een Ford garage voor het slot en het koelvloeistoflek. De garage bleek vol te zitten tot de kerst maar wil vanmiddag wel even snel kijken en ons advies geven. Nu zitten we in de auto en zijn we op weg naar Darwin.