Hier weer het volgende verhaaltje. Hopelijk zijn jullie nog niet uitgelezen, want wij blijven leuke dingen meemaken... Veel plezier!!

Geschreven op 05 januari

De nacht van één op twee januari ook weer heerlijk buiten geslapen op de camping in de West MacDonnell Ranges. Later zouden we horen dat de minimum temperatuur die nacht 27 graden was! Tijdens het ontbijt waren de vliegen weer verschrikkelijk. Na het ontbijt ingepakt en al redelijk snel de camping verlaten. Voordat we de West MacDonnell Ranges gingen verlaten eerst nog even naar Simpsons Gap geweest. Een hele korte wandeling gemaakt naar een rotswand waar Rock Wallabies zaten. In eerste instantie lieten ze zichzelf niet zien en keken we bij de waterhole. Op de terugweg viel ons oog op een Rock Wallaby die over de rotsen aan het springen was. Heel klein zwart beestje en heel erg schattig. We zijn even blijven kijken en later zagen we er eentje naar beneden komen, waarschijnlijk om water te gaan drinken. Omdat wij er stonden had hij niet het lef om helemaal naar beneden te komen, maar zo konden we hem wel goed zien. Daarna doorgereden naar Alice Springs, dat nog maar een half uurtje rijden was. Hier hebben we uitgebreid op internet gezeten en hierna zijn we doorgereden richting Ayers Rock en The Olgas. Eerst de Stuart Highway naar het zuiden gepakt en vervolgens de Lasseter Highway naar het westen. Je ziet hier altijd veel aangereden beesten langs de kant van de weg liggen. Die dag kwamen we zelfs een aangereden paard tegen op de weg! Uiteindelijk in Curtin Springs bij een roadhouse op een gratis camping geslapen. Toen we daar 's avonds op ons gemakje naast de auto zaten en alle deuren en de kofferbak open hadden staan om de auto door te laten luchten, hoorden we opeens iets uit de auto vallen. Tot onze verbazing had een emu een heel brood uit de auto weten te halen, dat bovenop de plank lag. Het beest was zo brutaal en tam dat ie moeilijk weg te jagen was. In tegenstelling tot de avonden ervoor koelde het die avond heerlijk af. 's Avonds dus alweer heerlijk geslapen. De volgende ochtend vroeg opgestaan en in record tempo de auto ingepakt. We hadden allebei namelijk ontzettend veel zin om door te rijden naar Ayers Rock. Ongeveer 40 km van te voren zagen we de enorme rots al aan de horizon verschijnen. Op het enige resort bij Ayers Rock aangekomen hebben we direct ingecheckt voor een campingplaatsje. Nog steeds ongeduldig zijn we meteen het park ingereden en hebben we de dure entree betaald. De Lonely Planet omschrijft het moment als volgt: 'No matter how many times you've seen it on postcards, nothing prepares you for the hulk on the horizon - so solitary and prodigious'. De rots is 348 meter hoger dan het omliggende landschap en 3,6 km breed. Zeker spectaculair om er voor de eerste keer naar toe te rijden. Allereerst de auto geparkeerd aan de voet van de rots voor de base walk. Deze 10 kilometer lange wandeling voerde ons helemaal om de rots heen. Ook al weer zoiets moois. Na de wandeling begon het warm te worden en zijn we terug gegaan naar de camping. Hier hebben we lekker bij het zwembad gezeten. 's Avonds zijn we vroeg gaan slapen.

De volgende ochtend ook weer vroeg opgestaan (05.30) en richting The Olgas gereden. Zo 's ochtends vroeg is het nog heerlijk koel (bijna koud) en kan er dus gewandeld worden. De Olgas liggen 50 km van Ayers Rock af en bestaan uit hetzelfde gesteente, alleen zijn dit ‘bulten' in plaats van één groot blok. We begonnen met de 7,4 km lange Valley of the Winds wandeling, die vanaf 11 uur 's ochtends gesloten wordt in verband met de warmte. Tijdens deze wandeling liep je tussen de verschillende bulten door en had je vanaf de valleien mooie kijk op de rotswanden aan beide zijden. Misschien nog wel mooier dan de wandeling rond Ayers Rock. Hierna de auto gepakt en naar Walpa Gorge gereden. Ook hier nog een korte wandeling gemaakt. Aan het einde van de ochtend zijn we teruggereden naar het resort waar we in de supermarkt eerst brood kochten. Toen op de camping nog een extra nacht gereserveerd en vervolgens lekker gaan eten. Het heetste moment van de dag vervolgens doorgebracht bij het zwembad. Voor de afwisseling dit keer in plaats van een spelletje stratego gedamd met behulp van het spellenbord van Yvonne. Hoe toepasselijk is de achtergrond van dit dambord een foto van Ayers Rock!! Doordat Robert met 4-2 van Marieke verloren had zal hij nog fanatieker moeten worden... Aan het einde van de middag zijn we teruggereden naar Ayers Rock waar we nog twee kleine wandelingen wilden maken die we de dag ervoor hadden overgeslagen. Hierna zijn we doorgereden naar de sunset viewing parking waar we de zonsondergang gingen bekijken. Eerst op de parkeerplaats een hapje gegeten. Handig als je alle spullen in de auto bij je hebt. Het uitzicht was fantastisch. Voor zonsondergang wordt de rots steeds roder van kleur. Doordat we verschillende foto's hebben gemaakt kon je goed het verschil zien. Toen de rots helemaal in de duisternis gehuld was teruggereden naar de camping. Hier een biertje gedronken die we die middag koud hadden gelegd in de koelkast van de camp kitchen. Ook de cheese en union chips erbij smaakte goed. Deze avond zijn we nog eerder gaan slapen want de wekker stond op kwart voor 5. Robert wilde namelijk Ayers Rock beklimmen en deze sluit in de zomer al om 8 uur 's ochtends vanwege de warmte. Marieke vond de steile wand iets te spannend en voelde iets meer mee met de aboriginals die eigenlijk liever niet hebben dat je de rots op klimt. Die ochtend snel de auto ingepakt. Het was pas kwart voor 5, maar we waren lang niet de enigen die wakker waren. Het plan was dat Marieke Robert bij de rots onderaan de klim zou afzetten om vervolgens zelf aan de andere kant de zonsopkomst te gaan bekijken en Robert later die ochtend weer op te gaan halen. Dit feest ging helaas niet door omdat de wandeling vandaag ook vòòr acht uur was afgesloten. We hadden het idee dat iedere mogelijkheid wordt aangegrepen om de klim af te sluiten. Kleine teleurstelling dus. Toen we naar de andere kant van de rots wilden rijden om daar de zonsopgang te gaan bekijken zag Marieke een kameel langs de kant van de weg. Mooi plaatje om deze kameel onderaan Ayers Rock te zien lopen. Vervolgens de auto geparkeerd langs de kant van de weg en de zonsopgang bekeken. We vonden beide de zonsondergang de avond ervoor mooier. Het was pas 6 uur 's ochtends toen we weer terugreden naar de camping. Even alle watertanken weer gevuld met drinkwater en toen nog het weerbericht gecheckt op de receptie. Het zou vandaag 39 graden worden, nog 1 graad warmer dan de dag ervoor. Daarna was het tijd om weer verder te reizen. Doordat we al vroeg zijn begonnen met rijden hebben we in totaal alweer zo'n 650 km afgelegd. Eerst via de Lasseter Highway weer naar de Stuart Highway gereden die we vervolgens richting het zuiden opdraaiden. Onderweg de grens naar Southern Australia overgestoken waar het volgens ons één uur later is. Dit weten we alleen niet zeker dus moeten we dit morgen nog even gaan bekijken. Inmiddels staan we op een rest area vlak voor Coober Pedy.

Geschreven op 09 januari

Dinsdagavond op de rest area zagen we tot onze verbazing in het donker een fietser aankomen. Deze kwam zijn tentje opzetten op de rest area. Volgens ons moet het echt verschrikkelijk zijn om door dit landschap te fietsen. Ook vroegen wij ons af hoe hij aan genoeg water komt aangezien wij onderweg soms wel ruim 200 km geen watervoorziening tegenkomen. Ook kregen we 's avonds nog bezoek van een auto vol aboriginals. Deze vroegen om een lege waterfles. Op een gegeven moment waren we bang dat ze niet weggingen maar uiteindelijk hebben ze dat toch gedaan. Doordat we niet alleen op de rest area waren vonden we deze ontmoeting niet zo heel erg. Helaas had 's avonds per ongeluk het lampje in de auto aangestaan en enorm veel insecten aangetrokken. Zowel groot als klein. Ook stikte het van de muggen. Toen we in de auto onder het muskietennet lagen zagen en hoorden we overal om ons heen insecten kruipen, springen en zoemen. De volgende ochtend met de nodige muggenbulten wakker geworden. Het was een tijd geleden dat we veel muggen hadden gezien.

Eerst reden we 's ochtends een stuk over de Stuart Highway naar het zuiden waar we bij de Breakaways, vlak voor Coober Pedy, een ommetje maakten. De Breakaways zijn het beste te omschrijven als een heuvelachtig maanlandschap met verschillende kleuren gesteenten, voornamelijk geel en wit. Hier eerst naar een lookout gereden en vanaf de lookout doorgereden over een onverharde weg richting Coober Pedy. Het eerste stuk van deze onverharde weg was, waarschijnlijk, door de naweeën van de tropische cycloon die hier langsgetrokken was gedeeltelijk weggespoeld. Hierdoor moest Marieke een aantal keren de auto uit om te kijken of we met de onderkant van de auto de weg niet zouden raken. Gelukkig ging dit prima. Ook reden we een stuk langs de Dog Fence. Dit is een 5300 km lang hek dat moet voorkomen dat dingo's in bewoond gebied komen. Toen we vlak voor Coober Pedy op een doorgaande onverharde weg kwamen maakte we een beetje snelheid, zodat de auto minder trilde op de ribbels op de weg. Deze ribbels vind je hier overal op doorgaande onverharde wegen. Als je er wat sneller overheen rijdt heb je er minder last van. Terwijl we gezellig aan het praten waren hoorden we ineens een verschrikkelijk geluid van onder de auto. Waarschijnlijk had de onderkant van de auto ergens de weg geraakt. Gelukkig geen schade en konden we rustig verder rijden naar Coober Pedy. Coober Pedy is een mijnstadje waar ze opaal vinden. Veel mensen wonen er onder de grond in oude mijnen. Doordat het stadje zo lelijk is en er ongezellig uitziet maakt dit het wel apart om te zien. We zijn een klein museum in geweest waar ook opaal werd verkocht. Dit museum lag onder de grond. Grappig om te zien en lekker koel binnen. Daarna vrij snel weer doorgereden de Stuart Highway af. Het landschap werd steeds droger en de beplanting steeds schaarser. Duidelijk dat dit één van de droogste gebieden van Australië is. Niet ver voor Port Augusta door een gebied gereden waar vele zoutmeren te vinden zijn. Deze meren stromen slechts een paar keer per eeuw vol waarna ze weer opdrogen en een zoutvlakte achterlaten. Het is zo wit dat het net lijkt of je in de sneeuw staat. In dit gebied ligt ook het grootste zoutmeer ter wereld: Lake Eyre. Om een camping uit te sparen uiteindelijk geslapen op de laatste rest area voor Port Augusta. Toen het donker werd hebben we de lamp uitgezet en hebben we sterren gekeken. Echt ongelooflijk veel sterren. Zelfs de melkweg konden we zien! Raar dat hier 's avonds weer helemaal geen insecten zaten maar dat was natuurlijk wel heel relaxt.

De volgende ochtend in alle vroegte ons bed uitgekropen en ingepakt om door te rijden naar Port Augusta. Daar weer uitgebreid boodschappen gedaan en de auto weer helemaal volgeladen. We waren opzoek naar een goede wegenkaart van South Australia, Victoria en New South Wales maar dit bleek moeilijk te vinden. De gratis kaarten van de RAA, waar we lid van zijn, bleek een goede oplossing. Wel kochten we een boek met daarin de meeste nationale parken van Australië. Met niet alleen handige informatie, maar ook mooie plaatjes. Toen we Port Augusta bijna uit wilden rijden zagen we vanaf de brug een barbecue bij de rivier. In het kleine parkje in de stad lekkere worstjes gebarbecued en samen met gebakken ui op een broodje gedaan. Smullen! Ook nam Robert een heerlijk verfrissende duik in de rivier. 's Middag doorgereden naar Mount Remarkable National Park waar we op een bush camping wilden gaan staan. Hier aangekomen bleek een groot deel van het park afgesloten te zijn in verband met gevaar voor bosbranden. Hierdoor konden we hier bijna niks doen. Omdat we er niet zoveel trek in hadden om wel de volle pond te betalen maar doorgereden. Uiteindelijk op een camping vlak bij Port Pirie geslapen. 's Avonds lekker gebarbecued. Overigens wel leuk om te vertellen dat we dachten dat het hier weer wat natter en dus groener zou zijn, maar dat blijkt niet zo te zijn. Hiervoor moeten we nog verder naar het zuidoosten.

Gisterochtend hebben we het rustig aan gedaan. Vervolgens doorgereden richting het Yorke Peninsula. De eerste stop was in Kadina. Gezellig stadje met wat oude gebouwen. Eerst de bibliotheek opgezocht om op internet te gaan. Hier keken we onder andere naar de prijzen voor een overtocht naar Tasmanië. In eerste instantie schrokken we van de prijzen, maar toen we er later achterkwamen dat er op een aantal dagen ook dagboten varen bleek de prijs mee te vallen. Dit gaan we dus waarschijnlijk doen. Omdat het ondertussen lunchtijd was hebben we in een parkje boterhammen gesmeerd. Hiernaar doorgereden naar Moonta. Omdat hier niet zo heel veel te doen was doorgereden naar Moonta Bay. Hier was een mooi strand. Eerst de pier afgelopen waar we langs een afgezet stuk zee kwamen wat diende als zwembad. We konden het niet weerstaan om een heerlijke duik te nemen in het kristal heldere water. Na lekker afgekoeld te zijn, zijn we de auto weer ingestapt en verder gegaan richting het zuiden waar we bij The Gap op een bushcamping aan zee wilden slapen. Deze camping had helemaal geen schaduw en ongelooflijk veel vliegen. Doordat het nog redelijk vroeg op de dag was en zo tegen de 40 graden, was de combinatie zon, geen schaduw en vele vliegen voor ons reden om door te rijden. In eerste instantie was het plan om helemaal het Yorke Peninsula af te rijden richting het nationale park, maar omdat we het hier niet super mooi vinden hebben we besloten om rechtstreeks naar Adelaide te rijden. Die nacht hebben we een rest area opgezocht in de buurt van Port Wakefield. We hoopten dat hier minder vliegen zouden zitten. Zodra je uit de auto stapt zie je in eerste instantie nog helemaal geen vliegen. Tien seconden later komen de eerste en een halve minuut later zit je helemaal onder. Doordat hier wel veel schaduw was, was het prima uit te houden. Onder andere door de vliegennetjes die we hebben voor over ons hoofd. We maakte hier onder andere een back-up van alle foto's die we tot nu toe hebben gemaakt. Ook zochten we een nieuwe serie foto's uit. Toen de vliegen zo goed als weg waren zijn we begonnen met eten koken. Dit was rond half 9. We lieten de maaltijd ons goed smaken.

Geschreven op 11 januari

De ochtend van 9 januari zijn we richting Port Wakefield gereden. We hadden behoefte aan een ochtend niks doen, maar geen zin in alle vliegen die op de rest area zaten. Daarom de auto geparkeerd in een klein parkje in Port Wakefield. Over het algemeen zitten er in steden en dorpen geen of weinig vliegen. Hier dus ook niet. Op een picknickbankje in de schaduw aan het water de hele ochtend en het begin van de middag doorgebracht. We schreven hier onder andere het vorige verhaaltje, deden een aantal spelletjes dammen en hebben de Lonely Planet door gebladerd zodat we weer goed op de hoogte zijn over wat er in de buurt te doen is. Halverwege de middag zijn we doorgereden richting Adelaide. Omdat we langs de grote weg geen rest area's tegenkwamen op de gok St Kilda ingereden opzoek naar een slaapplek of een verfrissende duik in de zee. Helaas wilde beide niet lukken. Daarom verder gereden richting Adelaide en uiteindelijk uitgekomen op een camping langs de snelweg zo'n 18 km voor het centrum van de stad. Goedkope, leuke camping met zwembad. Uiteraard snel een duik genomen.

De volgende dag werden we voor ons doen laat wakker (half 8). We namen de auto en parkeerde deze bij een treinstation in de buurt. Hier namen we de trein richting het centrum. Eerst een kijkje genomen in de winkelstraat. Hier was nog weinig te doen, omdat de meeste winkels nog gesloten waren. Daarom maakten we eerst de stadswandeling uit de Lonely Planet. Deze bleef hierbij uiteraard wel in de rugzak, omdat we er anders wel heel toeristisch uitzien. Omdat het op onze reis natuurlijk niet mag ontbreken aan een cultureel uitstapje bezochten we het South Australian Museum en The Art Gallary of South Australia. Hier zagen we onder andere Aboriginal kunst. Ook was het binnen heerlijk koel, maar daar kwamen we natuurlijk niet voor... Hierna in de supermarkt een feestmaaltijd voor de lunch gekocht. Deze bestond uit donuts, chocolat chip cookies en een fles koude cola. In de botanische tuin - ook onderdeel van onze stadswandeling - hier heerlijk van genoten. Verrassend leuk was de tentoonstelling in de botanische tuin, die bestond uit een verzameling planten, zaadjes, hout etc. aangelegd door een Europese ontdekkingsreiziger 130 jaar geleden. Bedoeling was om te kijken welke plantsoorten in Australië geïntroduceerd konden worden. Na dit uitstapje in het museum hebben we de wandeling in de botanische tuin afgemaakt. Daarna langs de rivier terug naar het station gelopen en de trein terug gepakt richting de camping. Hier de rest van de middag verkoeling gezocht bij het zwembad. Daarna lekker gedoucht en omgekleed voor een avondje uit. Sinds we in Australië zijn, zijn we nog nooit 's avonds de stad in geweest. Met de auto weer naar het treinstation en weer verder met de trein. In Adelaide een straat opgezocht waar veel restaurantjes zouden moeten zitten. We waren op zoek naar een simpel restaurantje. Helaas vonden we in deze straat niks geschikts. De helft van de straat bestond uit Aziatische restaurants en de andere helft was te duur. We waren bijna bang dat we niks zouden vinden, maar toch nog even verder gezocht. Belandt bij een restaurant waar we uiteindelijk toch weer weg zijn gegaan, omdat we helemaal de enige waren. Overigens kwamen we een aantal thermometers tegen die allemaal 38 of 39 graden aangaven - het was rond half negen 's avonds. Verder gelopen richting de winkelstraat waar ook een aantal restaurants zaten. Hier toch nog een soort van café gevonden in Australische stijl, dat helemaal was wat we zochten. Snel twee colaatjes en hamburgers met frietjes besteld. Heerlijk. Misschien wel leuk om te vermelden - vooral voor de mensen van de Flaas - dat Marieke in de twee maanden dat we in Australië zijn, nog geen frietjes gegeten had. Toen we uitgegeten waren nog wat te drinken besteld waarna gebeurde wat bijna niet mogelijk was. Marieke dacht een oude vriend uit La Roche sur Foron, Frankrijk te herkennen. Hoe ongelofelijk - het bleek hem echt te zijn. Natuurlijk gezellig even blijven kletsen. Helaas moesten we rond half 11 weg, omdat we anders niet meer met de laatste trein bij de auto zouden kunnen komen. Gezellige avond. Omdat het nog steeds erg warm was eerst een koude douche genomen voor het slapen.

Vanochtend met de auto Adelaide ingereden en nog even in het centrum rondgekeken. Daarna vrij snel doorgereden naar Glenelg - de badplaats van Adelaide. Hier lekker in zee gezwommen, geluncht en daarna doorgereden naar de Adelaide Hills. Een berg die mooi uitzicht zou moeten geven over Adelaide was helaas gesloten vanwege brandgevaar. De route er naartoe was wel erg mooi met een aantal pittoreske stadjes. Voor het eerst wisten we niet goed waar we hierna naartoe moesten. Sinds we de outback zijn uitgereden vinden het we het landschap maar een beetje saai. Vooral eindeloze graanvelden. Toen we uiteindelijk besloten hadden om toch nog maar op het Fleurieu Peninsula te gaan kijken, richting het zuiden gaan rijden. De bedoeling was om te overnachten in Kuitpo Forest. Ook hier bleek het hele park gesloten te zijn in verband met het gevaar voor bosbranden. Na deze teleurstelling besloten we om het ook hier voor gezien te houden en door te rijden richting Melbourne. Uiteindelijk uitgekomen op een bushcamping in het Coorong National Park. Hier vinden we het weer erg mooi en staan we in de duinen achter de oceaan. Marieke las voor het eten de Australische krant die we onderweg hadden gekocht. Hierin een aantal opvallende dingen. Zo lazen we dat het gisteren in Adelaide 42 graden was, en dat dit ook voor Australische begrippen erg warm is. Hierdoor is in een aantal gebieden het bosbrandgevaar ‘catastrophic'. Dit verklaard waarom een aantal nationale parken gesloten waren. Wanneer de ‘total fire ban' is afgekondigd mag er zelfs niet gekookt worden op gaspitjes. Omdat er hier alleen een bordje staat dat kampvuren verboden zijn toch gewoon maar gekookt. Hoe moeten we anders eten. Ook lazen we in de krant dat er rond Alice Springs een hoop water gevallen is en de rivier vol water staat, wat ongebruikelijk is. Deze stad ligt midden in de outback en toen wij er een week geleden waren was het er erg droog. Echt bizar. Verder stond er een stukje in de krant over Wicked Campers, een budget camperverhuurbedrijf waar veel backpackers gebruik van maken. Ook wij hebben hier even naar gekeken toen we nog in Nederland waren, maar dit bleek voor een half jaar een veel te dure oplossing. Je ziet ze hier veel rijden en een aantal keren hebben we iemand gesproken die er één gehuurd had. De busjes zijn vaak oud, roestig en hebben soms al 400.000 km gereden. Het stukje in de krant ging over een keuring van de overheid in Queensland waarbij een groot gedeelte van de busjes afgekeurd werd. Wij dus extra blij met onze auto.