Het is alweer even geleden dat we op internet hebben gezeten en dus onze site hebben geüpdatet. Maar wij hebben weer braaf iedere 3 à 4 dagen een reisverhaal geschreven, dus hierbij weer het nodige leesvoer. Het is een lang stuk dus ga er lekker voor zitten.

Geschreven op 25 januari

We komen er net achter dat het al weer vier dagen geleden is dat we geschreven hebben. De tijd gaat veel te snel. Goed nadenken dus wat we allemaal ook weer hebben gedaan. Donderdag nadat we ons reisverhaal weer hadden bijgewerkt was het tijd om naar de Beauchamp Falls te lopen. Een van de mooiere wandelingen tot nu toe door het regenwoud. Toen we terugkwamen bij de auto een lekker koud colaatje gedronken en de auto ingestapt om door te rijden naar de Stepherson Falls. We wilden hier over een onverharde weg naartoe rijden, omdat dit leuk rijdt en het veel korter was. Helaas kwamen we op de verkeerde plek uit. Dit kwam doordat er een brug was afgesloten. We wilden niet terug rijden en besloten daarom via de andere kant om te rijden. Dit was een behoorlijk ommetje over onverharde wegen. Wel heel mooi overigens. Toen we het rijden even beu waren langs de kant van de weg geluncht. Ondanks het gemis van een goede kaart hadden we toch het gevoel helemaal goed te rijden. Helaas toch niet bij de Stepherson Falls uitgekomen. We hadden geen zin meer om verder te zoeken en zijn doorgereden. Onderweg reden we langs de Sabine Falls die we als vervanging wilden gaan opzoeken. De wandeling naar de Sabine Falls bleek een behoorlijk lange te zijn, maar moest nog goed te doen zijn voor het einde van de dag. Het pad was echter weinig belopen met veel overhangende begroeiing waardoor je niet goed kon zien waar je je voeten wegzette. Doordat bij Marieke de angst voor slangen en nog goed in zit zijn we uiteindelijk na een half uur omgedraaid. Toen over een onverharde weg teruggereden naar de Great Ocean Road, waar we linksaf sloegen. Onderweg een aantal stops gemaakt langs de oceaan. Bij één van de stops een paar spelletjes gedamd. Vervolgens zijn we op weg gegaan naar een slaapplaats. We wilden niet te ver rijden omdat we anders vandaag de hele Great Ocean Road al gezien hadden. We stopten bij Wye River waar we een bushcamping opzochten. Wye River bleek een erg toeristisch plaatsje te zijn met volgepakte campings. Door de hulp van een mevrouw bij de kiosk uiteindelijk de bushcamping snel gevonden. Deze lag iets verderop langs de Great Ocean Road een stukje de bergen in, in het bos. Tot ons genoegen stonden hier maar een paar mensen. Ons grondzeil weer opgehangen vanwege dreigende regenbuien en daarna gekookt. Terwijl Robert een boekje zat te lezen heeft Marieke haar tijd gebruikt om uitgebreid e-mails te typen voor familie en vrienden.

De volgende ochtend liet Robert Marieke nog lekker even in bed liggen aangezien ze de avond ervoor niet zo lekker was. Dit bleek goed te zijn want na het ontbijt ging het al een stuk beter en zijn we vertrokken. Het stuk naar Lorne was wat ons betreft het mooiste stuk van de Great Ocean Road. De weg kronkelt hier aan de voet van de heuvels en langs de oceaan. Weer een aantal stops gemaakt. Een rondje gelopen door het leuke plaatsje Lorne. Daarna naar de Erskine Falls gereden. Waarschijnlijk doordat deze waterval net 200 meter lopen was van de parkeerplaats was het hier ons een beetje te druk met mensen. Na een kort uitstapje dus weer verder gereden. Toen Robert de heuvel op een beetje meer gas gaf roken we duidelijk uitlaatgassen. Ook begint de uitlaat steeds meer te ronken. Ook hadden we al eerder gezien dat de uitlaat op een paar plekken doorgeroest was. Dit was toen we de auto kochten waarschijnlijk ook al, maar toen hoorden we nog geen raar geluid. Omdat dit vooral Robert niet lekker zat maar besloten om snel door te rijden richting Geelong om daar een garage op te zoeken. Dit hadden we eigenlijk zaterdag in Melbourne willen doen, maar het leek ons toch verstandiger om hier een dag extra voor te nemen omdat we bang waren dat er onderdelen besteld moesten worden en we zondag al naar Tasmanië gingen. In Geelong aangekomen bleek het lastig te zijn om een garage te vinden die tijd had. Nadat we bij vijf garages weg waren gestuurd zakte ons de moed in de schoenen. Dit hadden we niet verwacht, omdat we tot die tijd altijd gelijk terecht konden bij een garage. Uiteindelijk in een telefoonboek een advertentie tegen gekomen van een bedrijf dat gespecialiseerd is in uitlaten en waar geen afspraak voor nodig was. We hebben toch maar even gebeld en konden direct langskomen. Na een half uurtje wachten stond onze auto op de brug en bleek de uitlaat nodig aan vervanging toe te zijn. Dit grapje ging ons 240 dollar kosten, maar 20 minuten later stond de auto weer met een nieuwe uitlaat op de stoep. Helaas deed deze garage geen service beurten, die we ook graag hadden willen laten doen. Toch nog maar een poging gewaagd en bij het afrekenen gevraagd of ze daar iemand wisten die vandaag nog tijd zou hebben (het was inmiddels al drie uur). Eén telefoontje naar een garage om de hoek bleek voldoende te zijn. Helemaal gelukkig gingen we snel naar die garage toe. Terwijl wij in de wachtkamer zaten werd de auto nagekeken. Even schrikken was het toen de monteur ons kwam vertellen dat de bougies vervangen moesten worden. We dachten dat dit 180 dollar zou gaan kosten. Later bleek dit inclusief de service beurt te zijn. Niks aan de hand dus. Overigens zijn de servicebeurten hier duidelijk goedkoper dan in het noorden. Dit scheelt bijna 100 dollar. De auto bleek weer prima in orde te zijn, dus wij konden weer met een gerust hart verder. We waren allebei erg blij dat we dit uiteindelijk toch vandaag allemaal nog geregeld kregen. Via de M1 naar Werribee South gereden in de hoop een mooi plekje aan het water te vinden waar we gratis konden slapen. Dit was snel gevonden en er waren zelfs elektrische barbecues en wc's in de buurt. Na een uitgebreid avondmaal heerlijk een biertje gedronken op het strand. Het was trouwens een warme dag vandaag waardoor het zelfs 's avonds nog lekker was in een T-shirt.

Eergisteren begon de dag voor Robert met gebakken worstjes en toast. We hadden namelijk nog worstjes over maar konden deze niet meer bewaren tot vanavond want het ijs was op. Geen straf. Marieke liet deze vette hap op de vroege ochtend graag aan zich voorbij gaan. Op onze fantastische kaart zochten we een camping vlak voor Melbourne op, waar we al vroeg 's ochtends aankwamen. Dit bleek geen probleem te zijn en nadat we een plekje hadden uitgezocht gingen we snel een was doen. Dit was hard nodig. Daarna met de auto naar het treinstation gereden vanuit waar we naar Melbourne gingen. Net zoals in Adelaide bleek dit makkelijk te gaan. In Melbourne aangekomen zijn we eerst naar het postkantoor gegaan om het pakketje af te halen dat voor Marieke klaar lag. Daarna snel een internetcafé gevonden waar we op ons gemak weer alle leuke reacties lazen, een nieuw verhaaltje en nieuwe foto's op de website zetten en ons e-mail lazen. Ook hebben we hier het e-ticket voor de boot naar Tasmanië geprint. Nadat we klaarwaren hebben we ergens een bankje in de stad opgezocht om onze gesmeerde boterhammen op te eten. In de Lonely Planet hadden we gelezen dat er in het centrum een grote kaarten winkel zou moeten zitten. Zouden we hier dan eindelijk gedetailleerde kaarten kunnen vinden? Nadat we hem niet konden vinden in de straat waar hij zou moeten zitten navraag gedaan en erachter gekomen dat deze winkel verhuisd was naar één van de voorsteden van Melbourne. Gelukkig bleek hij dicht bij een treinstation te liggen, en omdat we toch een dagkaartje hadden voor de trein besloten we de tijd te nemen en er toch naartoe te gaan. Na 20 minuten in de trein te hebben gezeten aangekomen bij de winkel die leeggeruimd werd op dat moment. Teleurgesteld weer teruggegaan naar het centrum waar we nog even verder hebben gezocht naar kaarten. Helaas nergens wat kunnen vinden dus hebben we de strijd opgegeven. Aan het einde van de middag terechtgekomen op een druk plein waar onder andere de Australian Open op een groot scherm werd uitgezonden. Toen kwamen we er pas achter dat dit grote tennisevenement op dit moment plaatsvindt op nog geen kilometer afstand. We besloten lekkere frietjes te halen en dit op het plein in de zon op te eten. Toen onze buikjes gevuld waren pakten we de trein en daarna onze auto weer terug naar de camping. Hier bleek de was zo goed als droog te zijn. De wekker werd de volgende ochtend vroeg gezet om op tijd naar de boot te gaan.

's Ochtends te vroeg van de wekker wakker geworden maar wel enthousiast dat we naar Tasmanië gingen. Snel het ochtend ritueel gedaan en naar de boot gereden. Ondanks dat deze slecht aangegeven stond toch snel de pier gevonden die zo goed als in het centrum ligt. Toen we onze auto in het ruim van de boot hadden gereden een mooi plekje uitgezocht waar we de dag konden doorbrengen. We hadden mooi uitzicht over zee. De eerste twee uur had de boot nodig om vanuit Melbourne Port Phillip Bay uit te varen. De zee was hier nog lekker rustig. Toen de boot de volle zee opvoer kon je merken dat hij begon te deinen op de golven. Gelukkig heeft Marieke hier de hele reis geen last van gehad. Onderweg ons vermaakt met tennis kijken, boekje lezen, buiten kijken en een dutje. Ook werd er een toegangspas gekocht voor de nationale parken op Tasmanië. Na 10 uur varen uiteindelijk aangekomen op Tasmanië waar we eerst even in de rij hebben gestaan voor een kleine controle. Het is namelijk verboden om groenten en fruit mee te nemen naar Tasmanië. Daarna waren we echt op Tasmanië. Gelijk doorgereden naar het dichtstbijzijnde nationale park, Narawntapu National Park waar we een mooi plekje hebben uitgezocht. Het was inmiddels al 9 uur toen we gingen eten. 's Avonds moe ons bed ingekropen.

Inmiddels is het de volgende ochtend en gaan we snel stoppen met schrijven en Tasmanië verkennen. Het is namelijk veel te mooi weer om stil te zitten.

Geschreven op 27 januari

Maandag aan het einde van de ochtend eerst naar het visitors centre in het nationale park gereden om braaf onze camping fee te betalen. Daar werd ook een mooie wandeling voor die dag uitgezocht. Nadat we onze boterhammen hadden gesmeerd zijn we op weg gegaan. Het eerste stuk van de wandeling liep door het bos langs een meer achter de duinen. Onderweg kwamen we een aantal kleine kangaroes tegen. Het tweede stuk van de wandeling liep door de duinen en over het strand. Toen we langs het strand liepen kwamen we honderden kleine krabbetjes tegen die zich voor ons ingroeven in het zand. Ook zagen we twee half dode, behoorlijk grote zeesterren aangespoeld op het strand liggen. Waarschijnlijk mocht onze reddingspoging niet baten, maar ze lagen wel weer in de zee. Toen we een stuk de duinen in liepen zagen we trouwens veel spinnen en alweer een slangetje. We kijken hier al bijna niet meer van op. Volgens onze telling was dit de achtste slang die we in Australië hebben gezien. We durven het bijna niet te vertellen, maar op het einde van de wandeling hebben we ons vermaakt met het graven van een riviertje in het zand. Robert was niet te stoppen... Een uur of vijf later waren we weer terug bij de auto. Omdat het de volgende dag Australia Day was wilden we in Hobart zijn om te kijken of het gevierd werd. Dit maakte onze route niet heel handig, maar zeker omdat we oud en nieuw ook al in de bush gevierd hebben leek het ons leuk om deze dag tussen de Australiërs door te brengen. Via Lauceston en de Midland Highway reden we een stuk naar het zuiden. Ter hoogte van Tunbridge sloegen we rechtsaf om bij Lake Sorell op een bushcamping te overnachten. Hier kwamen we pas rond een uur of negen aan dus zijn we snel begonnen met koken. Nog even onszelf opgewarmd bij het vuurtje van onze Australische campingburen en daarna gaan slapen.

De volgende ochtend was Robert al vroeg in de weer terwijl Marieke geen zin had om op te staan. We hadden de avond er voor besloten deze ochtend de tijd te nemen om ons even in te lezen in Tasmanië. Robert kon het natuurlijk niet weerstaan een vuurtje te stoken en was dus al vroeg opzoek gegaan naar brandhout in het bos. Ook werd er een praatje gemaakt met de buurman die Robert uitgebreid vertelde wat we moeten doen op Tasmanië. Nadat Marieke ook de auto was uitgekomen hebben we ons de hele ochtend vermaakt met de lonely planet, de kaart, foldertjes en de krant. Verder best lang gezellig gepraat met de buren. Na de lunch zijn we richting Hobart gereden. De rit ernaar toe deed Robert denken aan het Lake District in Engeland. In Hobart aangekomen bleek er niks te doen te zijn. De buurman op de camping had ons al gewaarschuwd dat Australia Day op Tasmanië niet uitgebreid gevierd wordt. Toch was het een teleurstelling, zeker omdat we al bijna naar de andere kant van het eiland waren gereden. Misschien was het wel hierdoor dat we die middag allebei last hadden van een reisdip. Waarschijnlijk waren we ook vermoeid door al het reizen en dat is misschien ook wel niet zo gek. Terug bij de auto de moed weer verzameld en doorgereden naar Judbury. Onderweg langs de kant van de weg gegeten. Het was namelijk al weer later op de avond. Het kleine plaatjes Judbury lag in de heuvels en had een parkje met wc's, barbecues en picknicktafels waar je kon overnachten.

Vanochtend wilden we over de onverharde weg verder rijden richting Hartz Mountains National Park toen we erachter kwamen dat we geen brood meer hadden. Hierdoor moesten we een ommetje maken naar Geeveston om boodschappen te doen. Vanuit daar alsnog naar Hartz Mountains National Park gereden dat onderdeel is van het World Heritage gebied van Tasmanië. Dit grote gebied - dat uit verschillende aaneengesloten nationale parken bestaat - ligt in het zuidwesten van Tasmanië. In deze hoek van Tasmanië valt de meeste regen, vandaag was echter een stralende dag met temperaturen van net iets boven de 20 graden.

Vanaf de parkeerplaats wilden we naar Hartz Peak wandelen. Dit was echt een ongelooflijk mooie wandeling/klim door het hooggebergte landschap naar de top van een berg. Heel mooi wandelpad, mooie begroeiing en mooie meertjes. Weer een totaal nieuw landschap. Lastig om uit te leggen, maar geloof ons, het was echt heel mooi. Uiteindelijk op de top hadden we een fantastisch uitzicht over het zuidwesten van Tasmanië. Vier uur later waren we weer terug bij de auto en gingen we op weg naar Port Huon waar we eerder vandaag een campingplek waren tegengekomen. Na een lekkere barbecue met huisgemaakte aardappelsalade in de auto dit verhaaltje gaan typen. Nu gaan we lekker relaxen.

Geschreven op 30 januari

De nachten zijn koud daardoor was het de volgende ochtend ook weer lastig om op te staan. De opzichter van deze gemeentelijke campingplaats was niet langs geweest en daardoor was dit al onze vierde gratis nacht slapen op Tasmanië. Nadat de auto was ingepakt naar het zuiden gaan rijden via Dover naar Cockle Creek. Een mooie route door de beboste heuvels met regelmatig uitzicht op diverse baaien. Voordat we in Cockle Creek de geplande wandeling opzochten kwamen we al langs een aantal hele mooie kampeerplekjes. Dat zou wel goed komen die avond. Bij een klein informatiecentrum naar binnen gelopen waar Marieke de ranger vroeg naar de aanwezigheid van slangen. Ondanks dat de ranger vertelde dat er genoeg slangen zaten kon hij Marieke toch redelijk geruststellen zodat wij aan de wandeling konden beginnen. Op de planning stond een wandeling van 15,4 km naar South Cape Bay. De wandeling begon door een dicht bos, vervolgens over een boardwalk over het moeras en daarna door het regenwoud. Onderweg zagen we een slang maar dat is al bijna geen bijzonderheid meer. Wel blijft het voor Marieke schrikken. Vlak voordat we bij zee aankwamen hoorde we de oceaangolven al omslaan voor de kust. Met uitzicht over de mooie baai werden onze boterhammen opgegeten en hadden we als toetje koekjes meegenomen. Éénmaal terug in Cockle Creek nog even het visitors centre binnengelopen om een foldertje mee te nemen over slangen dat we die ochtend al gezien hadden. Onze gespotte slang bleek een Tiger Snake te zijn. Samen met nog een andere slang die op Tasmanië voorkomt behoort deze tot de gevaarlijkste tien ter wereld volgens de folder. Het blijft uitkijken hier dus. Overigens kwamen we er hier ook achter dat het slangetje die we in het Narawntapu National hadden gezien waarschijnlijk een hagedis was die zijn poten onder zijn lijf kan verstoppen en als een slang kan voortbewegen. Er komen op Tasmanië namelijk maar drie verschillende soorten slangen voor die geen van alle zo klein zijn als die wij gezien hadden. Na het bezoek aan het kleine visitors centre een mooi plekje opgezocht om te overnachten. En die vonden we. Mooi beschut aan de rand van het bos met uitzicht op zee. Ook mochten er kampvuren gemaakt worden, waarmee vooral Robert blij gemaakt kan worden.

De volgende ochtend, dat was afgelopen vrijdag, werden we vroeg in de ochtend wakker van lichte regen. Hierdoor maar even langer in bed gelegen en gelukkig was het snel weer droog. We vonden ons campingplaatsje zo mooi dat we besloten hier nog even van te genieten. Na het ontbijt ging Robert al snel op zoek naar genoeg brandhout voor een ochtendvuurtje. Verder vermaakten we ons met Marieke haar haren wassen, dammen en het lezen van onze boeken. Om er toch nog een actieve dag van te maken werd halverwege de middag ons kamp opgebroken en besloten we een wandeling te maken. Deze wandeling bracht ons langs de kust, over rotsen en strand naar Fishers Point. Onderweg zagen we slang nummer 9 en 10, beide waarschijnlijk weer Tiger Snakes. Rond een uur of vijf kwamen we terug bij de auto en besloten we een picknickplekje op te zoeken om te koken. Helaas geen feestmaal die avond, maar de pasta is ook lekker. Hierna doorgereden naar Franklin waar we twee dagen daarvoor al een kampeerplaats hadden gezien. Toen we lekker in ons bed lagen in de auto werden we opgeschrikt door de opzichter die op ons raam aan het bonken was. Dit was één van de eerste keren dat er daadwerkelijk iemand geld kwam innen. Maar van 8 dollar worden we niet arm en de faciliteiten zijn iedere keer goed, dus daar hoor je ons niet over klagen.

Weer een koude nacht gehad, zo koud dat we vanavond misschien wel een extra slaapzak tevoorschijn gaan halen. In recordtempo ingepakt - we hadden nauwelijks ontbijt - en op weg gegaan richting Hobart. Het was namelijk zaterdag en Marieke vond het leuk om in Hobart naar de markt te gaan. Ook volgens de lonely planet een ‘must do'. Ondanks de koude nacht was het vandaag alweer ontzettend lekker weer, veel zon. De markt was erg leuk. We vonden er een nieuwe goedkope zonnebril voor Robert (de vorige had ie stuk gemaakt). Ook kochten we ansichtkaarten zodat Marieke een aantal mensen blij kan maken. Als aanvulling op ons ontbijt kochten we 4 warme donuts en een blikje cola. Toen we in het park in de zon aan het genieten waren van deze donuts bleken deze dingen helemaal niet droog te hoeven zijn. In tegenstelling tot afgelopen dinsdag was het gezellig druk in het stadje. Hierdoor onze wandeling langs de haven een herkansing gegeven. Daarna teruggegaan naar de markt omdat we hier groenten wilden kopen. Helaas werd bijna alles in te grote hoeveelheden verkocht, daarom teruggegaan naar de auto en in Sorell boodschappen gedaan. Onderweg hadden we bij een grote outdoorwinkel voor Marieke gekeken naar gaiters. Dit zijn beschermhoezen voor om je onderbenen die je moeten beschermen tegen een eventuele slangenbeet. Hier zie je in de bush wel meer mensen mee lopen. Ze hadden weinig keus dus besloten we verder te gaan kijken. Na de boodschappen in de auto geladen te hebben, dit is soms een behoorlijk gepuzzel, doorgereden naar het Tasman Peninsula. We wilden overnachten bij Fortescue Bay, een buschcamping waar ze een douche hadden, maar deze bleek vol te zitten. Niet een echte bushcamping dus. Toen besloten we naar Lime Bay Nature Reserve te rijden, de enige andere bushcamping op het peninsula. Daar een mooi plekje gevonden. Ons multifunctionele grondzeil werd deze keer opgehangen als windscherm. Werkt perfect. Het eten 's avonds was weer verrukkelijk. Ook was het zateragavond en dus weer tijd om te kijken hoeveel we afgelopen week hebben uitgegeven. We bleken bijna de helft van ons weekbudget over te hebben. We kunnen duidelijk merken dat we minder rijden en veel minder geld uitgeven aan benzine. Hierdoor houden we afgelopen weken iedere keer best veel geld over. We hebben een aantal leuke dingen in ons hoofd waarmee we onze reis in Queensland willen eindigen. Dit kan mooi met het ‘gespaarde' geld. Nu zitten we het verhaaltje te typen en nog even en dan gaan we lekker slapen.

Geschreven op 1 februari

Gisterenochtend begon de dag met het uitvoeren van huishoudelijke taken. Het leek erop dat het een prachtige dag zou worden, dus was het tijd om onze enige lange broek die we bij ons hebben te wassen samen met nog wat andere kleding. Deze werd op de camping opgehangen en daar achtergelaten, die avond kwam het namelijk toch goed uit om weer op dezelfde camping te slapen. Na het wassen vrij snel op pad gegaan richting Port Arthur. De trekpleister van dit dorpje is vooral een historisch gedeelte met ruïns. Vroeg werd het schiereiland namelijk gebruikt als plaats waar Europese gedetineerde naartoe werden gebracht. We hadden gedacht hiervan wel wat te kunnen zien, maar je bleek het oude gedeelte alleen in te kunnen na het betalen van intree. Even getwijfeld maar uiteindelijk maar door gereden naar Remarkable cave waar we een mooi uitzicht over zee hadden met prachtig weer. Daarna verder gegaan naar Fortescue bay waar we een wandeling wilde gaan maken. Eerst werden daar onze magen gevuld met heerlijke broodjes met kaas, tomaat, komkommer en mayonaise. De twee à drie dagen dat het ijs in onze koelbox het volhoudt is het altijd verwennerij. De wandeling liep vanaf de baai naar de op twee uur wandelafstand gelegen Cape Hauy. Het was inmiddels flink gaan waaien en ook waren er wat wolken komen opzetten. Maar koud was het gelukkig nog zeker niet. Het eindpunt van het wandelpad was een hoge klif vanaf waar we aan bijna alle kanten uitzicht hadden over de oceaan. De wolken en de harde wind maakte het hier spookachtig. Tegen half zes kwamen we weer terug aan bij de auto en hadden we wel een koude cola en een barbecue verdient. Eerst gingen we nog even langs de ranger om twee douchemunten te kopen. We hadden onszelf namelijk al een week niet meer kunnen douchen, dus dat werd tijd. Ook zag het er niet naar uit dat we komende dagen op een ‘gewone' camping zouden staan. Na onze lekkere barbecue een heerlijke douche genomen. Vergeten we bijna nog te vertellen dat tijdens het eten een nieuwsgierige kangaroe zo dicht bij kwam dat Marieke hem had kunnen aaien. Tegen het donken kwamen we aan op onze camping bij Lime Bay. Toen we bijna op de camping waren begon het te regenen, waardoor we vreesden voor onze was. Gelukkig bleek dit mee te vallen. 's Avonds een koud biertje gedronken uit onze eski.

Vanochtend begon de dag rustig aan. Marieke bleef nog even in bed liggen terwijl Robert er alweer om half zeven uit was. Het was prachtig weer dus genoten we 's ochtends op de camping nog even van het zonnetje. Robert verraste Marieke met het voorstel om toch de Historic Site bij Port Arthur te bezoeken. Na wat wikken en wegen dit uiteindelijk toch niet gedaan. Toen we aan het einde van de ochtend wegreden als vervanging een stop gemaakt bij de Coal Mines Historic Site. Hier waren ruïnes te zien van een kolenmijn waar vroeger gevangenen aan het werk werden gezet. We zagen onder andere een ziekenhuis, barakken, een mijnschacht en isoleercellen. Na dit cultureel uitstapje verder gereden naar de oostkust van het schiereiland. Hier bezochten we het toeristische Tasman Arch en liepen we van Devils Kitchen naar Waterfall Bay. We zagen vooral hoge kliffen van meer 100 meter uit de zee rijzen. Op een aantal plekken waren er interessante rotsformaties met tunnels, bogen en grotten. Onderweg (net zoals gisteren) alweer een slang gespot. We kunnen bijna niet meer een stukje wandelen zonder ze tegen te komen. We eindigde met het blowhole dat zijn naam geen eer aan deed. Waarschijnlijk vanwege eb, verkeerde stroming en te weinig wind. Wel zagen vanaf de achterkant van de tunnel zeewater wild de blowhole instromen. Toen we uitgekeken waren de auto weer ingestapt en naar Dunalley gereden waar we inmiddels langs de weg op een rest area staan. Er staat hier geen bordjes dat we hier niet mogen kamperen en dus gaan we er maar vanuit dat het mag.

Geschreven op 6 februari

Nadat we afgelopen maandagavond ons reisverhaal weer geüpdatet hadden kwam er een Belgische backpacker naar ons toe. Hij wees ons op een veldje naast een café waar je gratis mocht overnachten. Gezellig even gepraat en daarna onze auto dus maar verkast.

De volgende ochtend - dat was dus dinsdag - vroeg de wekker gezet, we hadden namelijk een druk programma voor die dag. Het plan was om een tweedaagse wandeling te gaan maken. Eerst reden we terug naar Sorell, dat op de route lag, om daar boodschappen te doen. Fijne dat alle grote supermarkten om zes of om zeven uur 's ochtends al open gaan. En dat overigens vaak ook nog zeven dagen in de week tot negen uur 's avonds. Omdat we toch voor Marieke de gaiters wilde gaan kopen maakte we vervolgens een ommetje naar Cambridge. Hier kwamen we om acht uur 's ochtends aan. Omdat de winkel pas om negen uur open ging gebruikte we onze tijd om onze backpacks in de pakken voor de tweedaagse tocht. Om negen uur waren de backpacks ingepakt en kochten wij voor Marieke haar gaiters. Vervolgens snel doorgereden naar Coles Bay, grotendeels over de Tasman Highway. Twee uur later aangekomen bij het visitors centre, nog even wat informatie over de bushcampings in het nationale park gevraagd. Onze auto werd geparkeerd bij het startpunt van de wandeling waar we ook nog even geluncht hebben. Hier zagen we weer hele tamme kangaroes die zich zelfs lieten aaien. Waarschijnlijk worden ze door toeristen gevoerd - uiteraard werken wij hier niet aan mee. Om één uur begonnen we aan de 30 km lange wandeling waar we twee dagen voor zouden uittrekken. De wandeling liep door het Freycinet National park dat bijna alleen te voet te verkennen is. De eerste dag liepen we 13,5 km naar Cooks Beach waar we onze tent zouden opzetten. Vooral doordat we voor twee dagen water moesten meenemen viel het gewicht van de backpack een beetje tegen. Wel genoten we natuurlijk van de mooie wandeling langs de Great Oyster Bay om uiteindelijk in Cooks Beach uit te komen. Hier was een bushcamping aan zee waar je uiteraard alleen wandelend kon komen. Nadat de tent was opgezet was het tijd om te ontspannen. We aten boterhammen met kaas en komkommer, omdat hier geen kampvuren gemaakt mochten worden. Ook hebben wij geen draagbare gaspitjes bij ons hier. Na de wandeling smaakte deze boterhammen, waarbij we ook nog mayonaise hadden, helemaal niet verkeerd. 's Avonds sliepen we in de tent. Het viel ons op dat we hier veel meer ruimte hebben dan in de auto, maar lang niet zo'n goed matras.

De tweede dag van de wandeling zou een stuk zwaarder worden. Dit traject was 16,5 km lang en er moest onder andere een berg van bijna 600 meter opgeklommen worden. Toen de tent afgebroken was en alles weer in de backpacks zat viel ons het gewicht reuze mee. Vooral doordat we al een gedeelte van het water en eten opgemaakt hadden waren we wat gewicht kwijtgeraakt. Helaas was het vandaag bewolkt en werden we op de top van de berg niet beloont met een mooi uitzicht. Ook was het niet echt weer om lekker te gaan zitten en dus liepen we 5,5 uur aan een stuk door totdat we bij Wineglass Bay uitkwamen. Het weer was aan deze kant van de berg beter en dus gingen we heerlijk op het strand zitten eten. Het strand van Wineglass Bay is overigens onlangs door een Amerikaans tijdschrift uitgeroepen tot één van de tien mooiste stranden ter wereld. Dit kunnen we ons wel voorstellen. Vanaf deze lunchplek was het nog zo'n anderhalf uur lopen terug naar de auto. Eerst liepen we naar de andere kant van het strand om vervolgens weer een kleine bergrug over te steken. Toen we na de wandeling in de supermarkt een grote fles cola haalden zijn de caissière dat we die zeker verdiend hadden. Snel doorgereden naar een bushcamping die vlakbij lag waar we een mooi plekje aan zee uitzochten. Toen we de auto aan het uitpakken waren kwam de buurman met een gebakken visje aanzetten. Dit en later ook de cola lieten wij ons goed smaken. 's Avonds nog even met de buren gebuurt en redelijk op tijd gaan slapen.

Donderdagochtend genoten van ons mooie plekje aan zee voordat we verder reden richting het westen van Tasmanië. 's Ochtends kwam de buurman nog vertellen dat er bosbranden zijn rondom het Mount Field National Park. Hierdoor was dit nationale park afgesloten want onze keuze makkelijker maakte en we besloten richting het Cradle Mountain Lake St. Clair National Park te rijden. In de buurt van Hamilton zagen we grote rookpluimen aan de horizon. We gingen het nationale park niet meer halen en wilden daarom bij Wayatinah op een bushcamping slapen. Toen we onderweg het gevoel hadden dat we wel heel dicht bij het vuur kwamen maar besloten om te draaien. Uiteindelijk uitgekomen op een rest area bij een waterkrachtcentrale in de heuvels vlakbij Tarraleah. Die avond en nacht goed veel regen gehad.

Gisterochtend doorgereden naar Lake St. Clair. Hier op de camping gaan staan. Robert moest wat energie kwijt en trok er alleen op uit richting Mount Rufus. Terwijl hij de hele middag zoet was met deze wandeling wilde ook Marieke al het moois niet aan zich laten ontsnappen en maakte een wandeling naar Platypus Bay. Net zoals Robert probeerde ook Marieke Platypussen te spotten, zonder succes. In de avond gezelschap gekregen van een Koreaan die ons blij maakte met een lekker biertje. De avond zitten kletsen, bij het meer gekeken en toen gaan slapen.

Het is nu de volgende ochtend en we zitten lekker in het zonnetje aan de rand van het meer dit verhaaltje te typen. Het is hier heel stil en de meren met de groene heuvels op de achtergrond doen ons aan Canada denken. In tegenstelling tot gisteren lijkt het vandaag een prachtige dag te worden. Tijd voor actie dus.

Geschreven op 8 februari

En tijd voor actie was het zeker... De auto werd routinematig en in speertempo ingepakt en daarna naar de parkeerplaats vlakbij de camping gereden. Dit was het startpunt van diverse wandelingen in het Nationale Park. Omdat het prachtig weer was wilde we graag naar een bergtop lopen en kozen we voor één van de langere wandelingen; Mount Little Hugel. De eerste twee uur liep het redelijk makkelijke wandelpad omhoog naar twee kleine meertjes op zo'n 950 meter hoogte. Vanaf daar moest er echt geklommen worden om bovenop de steile, rotsachtige bergtop te komen. Een spectaculaire beklimming met uiteindelijk een even zo'n spectaculair uitzicht over de beboste dalen en ruige bergtoppen in de omgeving. Ook konden we Lake St Clair goed zien liggen. Volgens Marieke het mooiste uitzicht dat ze ooit gezien had. Nadat we onze boterhammen opgegeten hadden weer via dezelfde weg terug naar beneden gelopen. Overigens kwamen we in totaal maar liefst zes slangen tegen tijdens deze wandeling. Maar bushwalker Marieke is met haar gaiters niet meer te stoppen. Terug aangekomen bij de auto onze verdere reisplannen op Tasmanië omgegooid. Het plan was om naar Queenstown te gaan om daar boodschappen te doen en te overnachten in de buurt. Zo konden we de volgende dag nog een aantal korte wandelingen maken in de omgeving. We hadden echter niet meer zoveel tijd (maandag zouden we met de boot over gaan) en hadden nogal wat kilometers te maken. Hierdoor werd het plan gewijzigd en reden we uiteindelijk richting de Highland Lakes, dit lag ongeveer op de route naar de boot. Door het gebrek aan een fatsoenlijke supermarkt een kleine boodschap gedaan bij een benzinestation. Ook werd daar een kleine hoeveelheid (dure) benzine getankt. Uiteindelijk bij Little Pine Lagoon op een bushcamping gaan staan. Hier kregen we 's avonds gezelschap van een Nederlands stel dat negen maanden aan het rondreizen is en onder andere twee weken Tasmanië aandoet. Toen we het koud kregen ons bed in gekropen.

Toen we gisterenochtend wakker werden was duidelijk dat het 's nachts echt koud was geweest. Er lag zelfs ijs op de auto. Ook was het meer helemaal aan het dampen door de kou, een mooi gezicht met de laagstaande zon. Het was duidelijk dat we hier hoog zaten. Nadat Robert even zoet was geweest met kaart en Lonely Planet had hij een mooi dagprogramma in elkaar gezet. Marieke hoefde niet eens overgehaald te worden en was gelijk enthousiast om te vertrekken. De auto was weer vlug ingepakt en nadat we het Nederlandse stel een goed reis hadden gewenst waren we klaar voor vertrek. Via de (onverharde!) A5 reden we naar een meertje dat op ruim 1200 meter hoogte lag. Hier het korte stuk gelopen vanaf de weg naar het meer. Onderweg lazen we braaf de informatieborden en werden we wijzer van de bijzondere Pine Tree die hier groeit en soms wel 1000 jaar oud is. Door het mooie hooglandschap reden we vervolgens verder naar de Liffey Falls, het laatste stuk over een smal, onverhard weggetje. We liepen nog geen minuut toen we alweer een slang zagen die lekker lag op te warmen in de zon op het wandelpad. Hij bleef liggen (dit doen ze meestal niet) zodat we er een aantal foto's van konden maken. Mooie waterval in het regenwoudachtige bos. Verder niet veel bijzonders. Na de lunch reden we verder naar Pinguin dat vlakbij Devonport ligt. Hier is een grote markt op zondag. Helaas was deze al uitgestorven toen wij aankwamen en dus snel verder gereden naar onze volgende stop; Ulverstone. Het was er voorlopig nog niet van gekomen om een keer fish and chips te eten op Tasmanië en dat was wel het plan. Eerst werd er in het park een potje gedamd en gelezen, totdat onze magen begonnen te knorren. Op aanraden van de Lonely naar Pedro's Take Away gegaan en daar vervolgens op een picknicktafel, in de zon aan het water lekker gegeten. Kan niet beter. Als afsluiter aten we nog schepijs van Tasmanische bodem. Na deze feestmaaltijd reden we naar Devonport. Hier parkeerde we de auto langs de riviermonding om te kijken naar de Spirit of Tasmania die vertrok voor de avondovertocht naar Melbourne. Mooi gezicht. Om deze culinaire avond helemaal compleet te maken was er voor beide een glaasje wijn en een stukje brie. 's Avonds sliepen we met nog wel 30 andere kampeerders op de parkeerplaats van de plaatselijke sportvereniging die als kampeerplaats dienst doet.

Vanochtend was de rit naar de boot nog geen vijf minuten en dat was natuurlijk ideaal. Nu zitten we op de boot en vermaken we ons prima met: naar buiten kijken, lezen, foto's uitzoeken en dit reisverhaal schrijven.