We zitten nu in de regen in het plaatsje Kempsey. Als we het weerbericht in de net gekochte krant mogen geloven blijft het komende week dit weer. Hopelijk gaat dit meevallen. Vanaf Kempsey (waar we alleen even stoppen om te internetten bij de Mac) gaan we weer een stukje het binnenland in naar de regio die New England heet. Veel leesplezier.

Geschreven op 26 februari

Dinsdag gingen we toch echt Sydney verlaten. Maar niet getreurd, want op de vlucht terug naar huis komen we langs Sydney en hebben we 8 uur overstaptijd. We hebben nu al besloten dat we dan nog een keer de stad in te gaan voor een lekkere lunch. Via de tolweg verlieten we Sydney richting het westen. Hierbij moesten we nog een klein ommetje maken, omdat een tweede tolweg niet contant betaald kon worden. In Camden reden we langs een McDonnalds waar we met onze laptop naar binnen zijn gegaan om te internetten. We hadden geen stroom, dus konden we niet op de parkeerplaats in de auto blijven zitten. Hierdoor, heel vervelend, verplicht een kopje koffie gehaald en het er vervolgens uitgebreid van genomen. Na 3,5 uur verlieten we de Mac en hadden we nog niet eens alles gedaan wat we wilden doen. Onder andere door het trage internet. Om de hoek werd het gastankje bijgevuld voordat we verder reden. Uiteindelijk in Glenbrook op een bushcamping beland. De grote bushcamping was erg verlaten en maakte daardoor een ongezellige indruk.

Totdat de volgende ochtend wel 8 bussen hun toeristen dropten om kangoeroes te kijken. Nou ja, wij vonden de eerste kangoeroe die we zagen ook leuk. 's Ochtends bij de auto rondgehangen en na de lunch ingepakt en verder de Blue Mountains in gereden. Bij Wentworth Falls wilden we een bushcamping opzoeken. De onverharde weg was weggespoeld door harde regen. Bij een groot gat in de weg flink zitten twijfelen maar uiteindelijk toch verstandig achteruit teruggereden. We volgden de hoofdweg weer terug een stukje de Blue Mountains uit en vonden een mooie rest area langs de kant van de weg om de nacht door te brengen. Toen we er even later achterkwamen dat de toiletten op slot zaten, regen we vervolgens toch maar weer verder. Het is niet altijd even makkelijk om een slaapplek te vinden. In de buurt van Woodford sloegen we van de hoofdweg af om via een onverharde weg naar Murphys Glen te rijden. Ook deze weg was niet echt in goede staat. Regelmatig ging één van ons tweeën kijken of de onderkant van de auto niet vast kwam te zitten. Terechtgekomen op een mooie bushcamping waar we de avond en nacht doorgebracht hebben. Niet veel gedaan verder die dag.

De dag erna stonden een aantal highlights van de Blue Mountains op het programma. We begonnen met het gebied rondom Wentworth Falls. Hier wandelde we de National Pass wandeling. Aan het begin van de wandeling hadden we vanaf het hoger gelegen bergplateau een mooi uitzicht over het dal beneden. We daalden af door een regenachtig bos en kwamen een aantal watervallen tegen. Daarna volgde het wandelpad een smalle richel langs de klif. We liepen onder verschillende watervallen door en hadden mooi uitzicht. Uiteindelijk uitgekomen bij de Wentworth Falls. Erg mooie waterval maar ook erg veel toeristen. Vanaf daar liep het wandelpad weer omhoog via zeer lange trappen die uit de rotsen gehakt waren. Terug bij de auto aten we onze boterhammen op en reden we verder naar Echo Point. Hier vonden we een toeristisch hoogtepunt, namelijk de Three Sisters. Omdat parkeren hier meer kostte dan in grote steden parkeerden we onze auto honderd meter verderop in een woonwijk. Samen met hordes toeristen de Three Sisters bekeken en daarna via de Giant Staircase (hij was Giant, ruim 900 treden!) het dal ingelopen. Demotiverend aan het wandelen hier is dat je aan het begin van de wandeling een prachtig uitzicht hebt, maar 900 trappen lager veel minder. Omdat we niet gelijk terug omhoog wilden eerst een stuk langs de onderkant van de klif gelopen en een stukje verderop via andere trappen het dal weer uitgeklommen. Dat was een vermoeiend stukje wandelen. In het dorpje nog even ons best gedaan om een boek te ruilen voor Marieke. Toen dit niet wilde lukken een boek gekocht. Daarna reden we naar een bushcamping iets verderop. Na het eten kroop Robert snel z'n bed in omdat hij niet lekker was.

Nu is het vrijdagochtend en voelt Robert zich gelukkig weer beter. Dus gaan we zo weer verder.

Geschreven op 28 februari

Nadat we 's ochtends weer even tijd namen om wat literatuur door te nemen, werd ervoor gekozen via een noordelijker gelegen weg de Blue Mountains weer te verlaten. Mooie route die ons uiteindelijk in Richmond bracht. Hier stopten we voor de eerste keer bij de Aldi en deden onze boodschappen. Bij de Woolworths werden daarna aanvullende boodschappen gedaan totdat onze auto weer helemaal vol zat met lekkernijen. Door de voorsteden van Sydney reden we vervolgens richting de Sydney-Newcastle Freeway naar het noorden. We kwamen uit in het Munmorah State Recreation Area aan de kust. We hadden de bushcamping hier uitgezocht omdat deze een douche zou hebben. Omdat er alleen een koude douche was vonden we de camping aan de dure kant. Wel alweer een heel mooi strand. Vlakbij de camping was een leuke picknickplaats. Hier parkeerden we de auto tot vlak voor het slapen gaan om de kans zo klein mogelijk te maken dat we de ranger zouden tegenkomen die het campinggeld zou komen ophalen. 's Avonds aten we hamburgers van de barbecue, met uitzicht over de verlaten baai en het strand.

De volgende ochtend verlieten we de camping en parkeerden we de auto weer vroeg op de picknickplaats. Doordat we de ranger niet waren tegengekomen was dit de 9^e gratis nacht op een rij. We ontbeten op dezelfde picknicktafel als de avond ervoor en maakten daarna een wandeling over het strand. 's Ochtends voor zeven uur hadden zich al de nodige surfers op het strand verzameld. Het leek ons leuk om een bodyboard te gaan kopen waarmee ook wij over de golven kunnen surfen. We zouden er die middag naar gaan kijken. In de Lonely hadden we gelezen dat Newcastle een leuke stad moest zijn. Daarom reden we, nadat we uitgekeken waren op het strand, richting deze stad. We parkeerden onze auto bij het water en liepen daarna een stukje door de winkelstraat. Daar nog geen bodyboard kunnen vinden. Langs de waterkant terug naar de auto gelopen en hier in de schaduw onder een boom onze lunch gegeten. Heerlijke boterhammen met kaas, mayonaise en komkommer. Ook lazen we even een boekje. Daarna besloten we dat het tijd was voor een duik in zee. Het water was heerlijk en de golven hoog. Na een tijdje in de golven te hebben gespeeld gingen we terug naar de auto. Vanaf Newcastle zetten we weer koers in noordelijke richting. We hadden namelijk een mooie bushcamping op het oog in het Wallingat National Park. De bushcampings in nationale parken blijven onze favoriet. Onderweg maakten we nog een stop bij Big W, waar we een bodyboard kochten. We zullen komende weken vooral de kust blijven volgen en dus veel zwemmen. De onverharde weg het nationale park in was weer erg hobbelig, maar bracht ons uiteindelijk wel weer op een bushcamping die helemaal naar wens was. Er mocht zelfs weer een vuurtje gestookt worden. We begonnen de avond met een koud biertje. Daarna stond Robert enige tijd in de ‘keuken' met als resultaat heerlijke hamburgers.

Vanochtend zoals gewoonlijk vroeg uit de veren. Als ontbijt hadden we weer lekkere cornflakes. Een kampvuurtje gebruikten we om water warm te maken om mee af te wassen. Verder werden de financiën van de week ervoor weer op een rijtje gezet. Toen we op het punt stonden om te vertrekken zagen we een lange sliert met rupsen die kop aan staart achter aan het migreren waren. Grappig gezicht. We reden naar het dichtbij gelegen Seal Rocks waar we ons bodyboard wilden gaan uittesten. In het dorpje spraken we een Australiër met Nederlandse roots die ons kon uitleggen waarom het strand afgezet was. Er was een aardbeving in Chili geweest en daarom een tsunami waarschuwing voor onder andere Australië. Hier trok echter niemand zich wat van aan en omdat de Australiër vertelde dat het gevaar waarschijnlijk al geweken was gingen ook wij het strand op. Helaas geen grote golven maar ons prima vermaakt met ons bodyboard in de mooie baai. Tegen het middaguur vertrokken we verder richting het noorden. We maakten een kort uitstapje naar Lake Myall en Cape Hawke waar we naar een uitzichtpunt liepen. Via Taree naar het Crowdy Bay National Park gereden. Alweer een mooie rit. Sinds we in New South Wales zijn zijn de autoritten ook buiten de nationale parken vaak erg mooi. De beboste heuvels en de zee spreken ons erg aan. Ook groeit er hier overal groen gras. Dit was tot een paar weken geleden nog een zeldzaamheid. Verder hebben we vandaag de 20.000 km grens overschreden. In het Crowdy Bay National Park was het even zoeken naar de camping, maar uiteindelijk weer een mooi plekje veroverd. 's Avonds dronken we het laatste biertje op van de flesjes die we in Alice Springs gekocht hadden.