We reden door een plaatsje met eenMac envoelden ons dus verplicht om de reisverhalen weer even op de site tezetten. Bij deze dus.Volgende keer komen er weer foto's.

Geschreven op 04 maart

Het was één maart, het einde van de Australische zomer en daarmee ook het einde van het mooie weer. Het regende die ochtend. Daarom begonnen we de dag met twee spelletjes dammen. Robert verdiepte zich in de Lonely Planet en vond uit dat er nog veel te veel te doen was onderweg naar Queensland. Tijd om te vertrekken dus. In de regen werd de auto ingepakt en daarna zetten we koers richting het gebeid dat New England heet en een stukje landinwaarts ligt. In een stadje onderweg vulden we de tank en parkeerden we de auto even bij de McDonnalds om te internetbankieren en de site te updaten. In Kempsey sloegen we vervolgens linksaf de bergen in. Apart vonden we het allebei dat zodra je van de hoofdweg afslaat naar het binnenland dat je gelijk het gevoel hebt in de middle of nowhere te zijn. In de buurt van het gehucht Georges Junction zagen we een grasveld met prullebakken en wc's. Er stond nergens aangegeven dat het een kampeerplaats was, maar dat kon natuurlijk niet missen. Erg mooie plek in een dal tussen de bergen met een bergrivier. De koeien liepen los door de bergen, het leek Zwitserland wel.

Toen we de volgende ochtend wakker werden besloten we niet gelijk te vertrekken. Omdat het droog was kaakten we een kampvuur bij de rivier en lazen hier de gister gekochte krant. Hierin lazen we over de aardbeving in Chili en de tsunami waarschuwing. Raar dat we er nu achterkomen dat dit serieuzer was dan dat we hadden begrepen. Ook hadden we gelezen dat er voor komende week alleen regen wordt voorspelt. Hopelijk valt dit mee. Aan het einde van de ochtend toch verder gaan rijden. Erg mooie weg, helaas was het weer gaan regenen en reden we door de wolken. Aan het einde van de weg was een mooie waterval, de Willombi Falls. Ondanks de regen toch een kleine wandeling gemaakt. Daarna verder gereden naar het New England National Park. Hier op een kampeerplaats uitgekomen vlak voor het nationale park. Robert probeerde tevergeefs wat warmte te maken met een vuurtje, maar alles was te nat en het wilde daarom niet blijven branden. Met als gevolg dat hij goed nat en koud was geworden. We werden uitgenodigd door een Australische visser voor een kop thee. Enorme rotzooi in zijn tent en beetje rare kerel, maar wel aardig. Na het eten snel ons bed ingekropen om op te warmen.

Gisterochtend toen we wakker werden regende het nog altijd. Daarom begon de dag met wat gymnastiek oefeningen. Namelijk het ompakken van de spullen van de voorstoelen naar het bed zonder de auto uit te komen. Hierna reden we het nationale park in, waar we een wandeling maakte door het regenwoud. Helaas geen uitzicht maar wel heel mooi regenwoud. Door het gebrek aan goede regenkleding nat geworden. Op het startpunt van de wandeling was een mooi huisje met openhaard en brandhout. Hier wilden we wel even opwarmen. Al snel kwam een ouder Duits echtpaar ons vergezellen. Zij hebben de hele wereld al over gereisd en waren onder andere al 11 keer een half jaar in Australië geweest. Erg sportieve reizigers. Doordat het erg gezellig was en bleef regenen hier de rest van de dag gezeten. 's Avonds ook met z'n vieren gegeten. Tegen het donker de auto weer op dezelfde plek geparkeerd om te slapen. Het is nu donderdagochtend en hebben net een kop thee gedronken bij het Duitse stel. Omdat het nog steeds regent hopen we dat we met onze auto nog door de floodway aan het begin van de weg komen. We zullen zien.

Geschreven op 07 maart

Donderdagochtend verlieten we het natte New England National Park. Aan de Floodway onderweg konden we goed zien dat het geregend had, maar we konden er met onze auto nog goed doorheen. De eerste stop die dag was aan de andere kant van de Waterfall Way: het Cathedral National Park. Dit nationale park lag vlakbij de regenwouden, maar was weer totaal anders: vlak en duidelijk droger. We maakten een wandeling waarbij we onder andere één van de rotsformaties opklommen waar het nationale park bekend om staan. Na deze wandeling vervolgden we de Waterfall Way in oostelijke richting. In Dorrigo werd een kleine boodschap gedaan en daarna was het nog maar een klein stukje naar het Dorrigo National Park. Eerst keken we even rond in het vistors centre om er vervolgens te voet op uit te trekken. We schuilden nog even voor een bui en genoten daarna van het mooie en dichtbegroeide regenwoud. Zo mooi hadden we het nog niet gezien. Ongelooflijk diverse begroeiing. Ook zagen we een Lyrebird. Daarnaast maakten we - het Duitse stel Carl en Helga hadden ons er al voor gewaarschuwd - kennis met de bloedzuiger. Halverwege ontdekten we er een paar op onze schoenen en sokken. Een echte natuurliefhebber die voorbij kwam liet ons zien hoe je jezelf weer ontdoet van deze beestjes. Later die wandeling zouden we er nog meer tegen komen. Ook kwamen we - hoe toevallig - Carl en Helga tegen die die dag twee lekke banden hadden gehad. Na het bezoek aan het nationale park reden we naar een gratis kampeerplaats in de buurt van Thora waar Carl en Helga ons op hadden gewezen. Zij zouden hier ook gaan overnachten. 's Avonds nog even bij de Duitse avonturiers gebuurt en daarna ons bed ingekropen.

Vrijdag leek het beter weer te zijn al was de voorspelling dat het nog wel even zou blijven regenen. We gingen bij Carl en Helga gedag zeggen, zij zouden in Coffs Harbour blijven hangen en zette vervolgens zelf koers richting de kust. In Coffs Harbour liet Robert zijn haren knippen en werden er weer uitgebreid boodschappen gedaan. In een parkje aten we daarna lekkere wraps met sla, tomaat, bacon van de barbecue en mayonaise om het geheel af te maken. Druiven toe, je hoort ons niet klagen. We liepen na de lunch even langs de waterrand en kwamen op de terugweg Carl en Helga weer tegen. Zij hadden hun banden alweer gerepareerd en zouden vanavond ook naar het Yuraygir National Park gaan. Ze wezen ons op een plek om te slapen net buiten het nationale park. Voordat we die kant op reden nog even een duik in de zee genomen. De weg het nationale park in was, zoals meestal, een onverharde. De behoorlijke beek die overgestoken moest worden zorgde bij Marieke voor de nodige spanning. Ze dreigde zelfs bij Robert weg te lopen als het mis zou gaan. Het was dan ook maar goed dat we heel aan de overkant kwamen... Ondanks dat de omschrijving niet geheel overeen kwam dachten we toch het plekje van Carl en Helga gevonden te hebben. Omdat zij er nog niet waren, en wel eerder vertrokken waren, toch maar op de bushcamping in het nationale park overnacht. Een dure maar wel mooi camping. Het eten kwam 's avonds van de barbecue (lees kampvuur) en dat was weer verwennerij.

Gisterochtend te voet het nationale park gaan verkennen. Eerst door de duinen, daarna over het strand. Uiteindelijk bij de monding van een riviertje best een tijdje gezeten. Doordat de zon half door de wolken toch nog best fel was waren we allebei een beetje verbrand. Dit was ons in Australië voorlopig nog niet overkomen. We smeren ons dan ook nog steeds regelmatig in met factor 30. Op het strand kwamen we het Duitse koppel weer tegen. Ze zouden ons die avond helpen ‘hun' spot te vinden. Terug bij de auto dronken we een colaatje. Die middag verder lekker lui geweest. Nog even bij de zee inham gekeken waar we duizenden kleine blauwe krabben langs de waterkant zagen lopen. Wanneer je te dicht bij kwam groeven ze zich in het zand in. Grappig om te zien. Na de borrel reden we achter Carl en Helga aan naar het gratis kampeerplekje. Het was inderdaad het plekje dat we al eerder gezien hadden. Een mooie strook gras langs een heel klein weggetje, net buiten het nationale park. 's Avonds hier weer heerlijk eten gemaakt en uitgebreid gepraat met de buren. Ontzettend gezellige mensen die al ongelooflijk veel gezien hebben van Australië.

Vanochtend stonden we vroeg op vanwege het drukke dagprogramma. Dit betekend dat om 6 uur de wekker gaat terwijl het buiten net licht begint te worden. We namen deze keer echt afscheid van Carl en Helga en via Grafton naar het noorden. Onderweg belde Marieke naar haar jarige zus, gingen we bij de Mac langs om te internetten en kochten we twee broden. Daarna reden we via Casino en Kyogle naar het Border Ranges National Park. Tevergeefs probeerden we onderweg boeken te ruilen bij een kleine camping/roadhouse. Dit zag er zo leuk uit dat we besloten hier een lunch af te halen. We namen een echte Australische Pie, een sandwich en frietjes. Deze aten we vervolgens op op een overdekt terrasje. De eigenaar was ontzettend vriendelijk en vertelde ons enthousiast over de omgeving. Leuk dit soort ‘onprofessionele' tentjes. Na deze heerlijke verwennerij reden we de Tweed Range Scenic Drive door het Border Ranges National Park. Mooie 40 km lange onverharde weg door het regenwoud. Onderweg twee korte wandelingetjes gemaakt. Bij de eerste wandeling kwamen we een Australiër tegen die net terug kwam van een van de wandelingen. Hij zat onder de bloedzuigers en zei dat hij om de paar honderd meter moest stoppen om ze van zich af te halen. Heerlijk. Dit geloofden we graag. Ook wij kwamen er behoorlijk wat tegen. We hadden inmiddels geleerd dat deze smerige beestjes geen kwaad doen en makkelijk te verwijderen zijn. No worries dus! Vlakbij Mount Lion reden we de regenwouden weer uit en reden we al snel de ‘Sunshine State' in. Queensland dus. Helaas laat de zonneschijn waarschijnlijk nog een aantal dagen op zich wachten. Het is voor ons alweer de laatste staat. De tijd vliegt, maar we hebben het nog steeds erg naar ons zin en gelukkig nog 2 maanden reizen in het vooruitzicht. Nu staan we op een mooie kampeerplaats langs de weg in de bergen. Tot onze verbazing moeten we hier eigenlijk 5 dollar per persoon per nacht betalen, maar de ranger kwam uit zichzelf naar ons toe om te zeggen dat we niks hoeven te betalen omdat het regent. Weer een gratis nachtje dus. Eigenlijk is het hier een uur vroeger dan in New South Wales omdat Queensland geen zomertijd kent. Hierdoor wordt het hier om half 7 al donker en houden wij voorlopig ons ritme uit New South Wales nog even aan.