De zonschijnt weer in Australie!! Indit reisverhaal lees je onder andere dat we zelf warm water zwembad hebben gegraven en met de auto door een spannende rivier zijn gereden. Vergeet ook de foto's niet te bekijken! Veel leesplezier.

Geschreven op 05 april

Vrijdagochtend werden we wakker op de mooie camping te midden van het regenwoud. Nadat we het reisverhaal geüpdate hadden, ontbeten hadden en de auto was ingepakt reden we verder over de Palmerston Highway. De weg klom langzaam door het regenwoud naar de Atherton Tablelands. De Tablelands is een hoogvlakte en de overgangszone van regenwoud naar outback. We maakten er een toeristisch rondje met de auto langs drie verschillende watervallen. Mooie watervallen, maar wij vinden het toch leuker om deze te zien tijdens een wandeling in plaats van de auto ernaast te parkeren, 100 meter te lopen en vervolgens weer verder te rijden. Wel is het echt ongelooflijk hoeveel watervallen en rivieren er hier zijn. En de hoeveelheid water die hier vanaf komt. We reden verder naar Ravenshoe waar we het thuisfront smsten en reden vervolgens door naar de Millstream Falls. Wederom mooie waterval waar we lunchten. Na de lunch verder over de Kennedy Highway het binnenland in gereden. We konden toen goed zien hoe smal de natte kuststrook is. De strook met regenwoud langs de kust is nog geen 40 km breed en daarachter wordt het bos steeds droger. Bij de Innot Hot Springs aangekomen merkten we door de vliegen dat we op de rand van de outback zaten. De Innot Hot Springs had Marieke zich wat romantischer voorgesteld; een kleine teleurstelling. Het waren geen natuurlijke baden maar zwembaden op het terrein van een camping. Gelukkig zagen we een aantal andere mensen in het riviertje naast de camping badderen. Dit wilden wij ook wel. Met een schep die we van de buren kregen gingen we aan de slag om ons eigen zwembadje te graven. Kunst hierbij was om het koude rivierwater in de juiste verhouding te mengen met het hete bronwater dat door het zand omhoog kwam. We namen de stank voor lief en gingen lekker in ons badje zitten waar we ons enige tijd hebben vermaakt. Echt rustig zitten was er niet bij omdat er regelmatig in een keer heet water omhoog kwam. Toen we uitgebadderd waren reden we terug naar de rest area die we onderweg hadden gezien. Het was goed te merken dat de bergen die verder naar het oosten liggen alle regen opvangen want het was de hele avond en nacht droog gebleven.

Ook de volgende ochtend leek het mooi weer te worden. De zon scheen zelfs. Vol goede moed pakten we de auto in en reden we na het ontbijt terug naar de Atherton Tablelands. Hier aangekomen was het direct weer begonnen met miezeren. Opvallend hoe strak die scheidingslijn hier is. Onze eerste stop was het Mount Hypipamee National Park. Hier maakten we een korte wandeling naar een diepe krater. Het is onbekend hoe diep deze krater is doordat hij grotendeels vol staat met water. We reden vervolgens verder naar Atherton waar we bij de Mac op internet zaten. Ook kochten we een vervangende stoel omdat Marieke eerder die week door de stoel gezakt was. We wisten dat deze stoeltjes niet duur waren (5 euro) en daar hebben we weer veel zitplezier voor. Later die dag werd onze andere stoel gerepareerd met het verpakkingsmateriaal van de nieuwe. Hoe creatief. Na de lunch en boodschappen gedaan te hebben gingen we terug naar de Mac om op internet een bushcamping te boeken. Helaas bleken alle campings rondom een meer waar we naartoe wilden vol te zitten in verband met Pasen, maar we vonden toch nog een mooie bushcamping even verderop. Onderweg maakten we een stop bij Lake Eacham, een krater meer met helder blauw water. We zagen hier schildpadden en maakten een wandeling rondom het meer. Vervolgens verder gereden naar de Goldsborough Valley waar we de bushcamping geboekt hadden. Alweer een mooie camping in het regenwoud. 's Avonds lekkere hamburgers gebakken.

Toen we de volgende dag het dal uitreden was tot onze verbazing - zoveel regen was er niet gevallen - het waterpeil in de rivieren en floodways behoorlijk gestegen. We moesten met onze auto een paar keer het water door, maar gelukkig was dit nog net te doen. Waarschijnlijk is er vooral hoog in de bergen veel regen gevallen die nacht. Veel hebben we verder die dag niet gedaan. Voornamelijk omdat het de rest van de dag niet droog is geworden. We reden voorbij Cairns - onze uiteindelijke eindbestemming - en reden via Kuranda door naar het Barron George National Park. Hier vonden we een mooie bushcamping waar we schuilend onder ons grondzeil de middag hebben doorgebracht.

Nu is het de volgende ochtend en voorlopig lijkt het droog te blijven.

Geschreven op 8 april

Afgelopen maandag begon de dag voor ons met een ochtendwandeling door het regenwoud. Vanaf de bushcamping, die aan de rand van het nationale park lag, begonnen diverse wandelingen. We zochten een mooi rondje uit. Omdat de wandeling meer leek op een ontdekkingsreis door de jungle zouden we niet ver komen; over een stuk van nog geen drie kilometer deden we tweeënhalf uur. Onderweg bleven we allebei tot bloedens toe vastzitten aan een palmachtige boom met scherpe weerhaken. Terug bij de auto aangekomen was het weer begonnen met regen. We dronken een kopje thee en aten daarbij koekjes. Tot lunchtijd bleven we lezen en daarna pakte we de auto in om vervolgens naar het toeristische Kuranda te rijden. Hier liepen we even door het stadje en keken onder andere bij een fototentoonstelling en een galerij met aboriginal kunst. Ook keken we op het station van de toeristische trein en kabelbaan die het stadje zo populair maken. Nadat we uitgekeken waren reden we naar de vlakbij gelegen Barron Falls. De korte wandeling er naartoe was verrassend leuk. We deden het rustig aan en lazen alle informatiebordjes die we tegenkwamen. Des de langer we in Australië zijn des te leuker gaan we het vinden om wat meer te weten te komen over de dingen die we zien. Zo lazen we dat de palm waar we die ochtend aan waren blijven haken zijn weerhaken gebruikt om zich aan een andere boom omhoog te trekken. Ook lazen we over een Strangler Fig die in de kruin van een andere boom begint te groeien en vanaf daar wortels langs de stam van de gastboom naar beneden maakt. Uiteindelijk gaat de gastboom dood, rot weg, en is de Strangler Fig sterk genoeg om alleen te blijven staan. Maar we kwamen voor de waterval en die was, door alle regen, erg mooi en groot. Na het uitstapje naar de waterval reden we naar een uitkijkpunt waar we eerst even gewacht hebben tot het droog werd. Vervolgens terug naar de camping gegaan en daar lekker gebarbecued. Vlak voor het slapen reden we de auto weer onder het opgehangen grondzeil. Deze nieuwe tactiek gebruiken we de laatste tijd vaker om er voor te zorgen dat we ook met regen 's nachts een raam op een kier kunnen laten staan zonder dat het naar binnen regent.

Donderdag was weer een echte dag uit het regenseizoen; onophoudelijke regen en miezer. Al snel nadat de auto ingepakt was reden we over de Captain Cook Highway naar Mossman. Hier liepen we eerst binnen bij een kantoor van de nationale parken van Queensland om een vergunning te halen voor de camping op Cape Tribulation. De medewerkers was niet echt enthousiast en snapte niet dat we nu wilde gaan kamperen; regen, geen schuilplaats, vele muggen, etc. We werden er een beetje door ontmoedigd maar waar moesten we dan naartoe? Het regende tenslotte overal. Dus werd gewoon volgens plan besloten om de volgende dag voor twee nachten te gaan. In Mossman ligt de Mossman Gorge dat onderdeel is van het Daintree National Park. We kwamen in de stromende regen aan. Omdat het niet droog wilde worden en omdat onze poncho's zelfs aan de binnenkant nat waren reden we terug naar het stadje om dan toch de paraplu's te gaan kopen waar we al vaker over getwijfeld hadden. Met onze gloednieuwe plu's liepen we vervolgens de mooie korte wandeling door het dal. Mooi regenwoud en een beek die meer op een wilde rivier leek. Na de wandeling een camping opgezocht. Robert ging nog even zwemmen in het zwembad en liep een rondje door het stadje. Verder de dag lezend afgesloten bij de auto.

De volgende ochtend leek het redelijk weer te worden en daarom besloten voordat we vertrokken nog even wat kleren te wassen. Deze namen we vervolgens nat mee om ze later die ochtend op te hangen op de bushcamping. Na het wassen en het inpakken van de auto deden we nog even een kleine boodschap voordat we naar de ferry reden die ons naar de overkant van de Daintree River zou brengen. Het Daintree National Park rondom Cape Tribulation staat bekent om het mooie regenwoud dat doorloopt tot aan de Coral Sea. Je kan er alleen per ferry of 4WD komen en dat maakt het extra leuk. Voordat we het nationale park gingen verkennen wilde we eerst naar de camping om de was op te hangen. Totdat we bij de Cooper Creek kwamen. De ‘floodway' bij deze rivier stond erg hoog en stroomde bovendien snel. We waren al heel wat floodways overgestoken maar niet zo één. We durfde er zeker niet zomaar doorheen en wilde eerst een andere auto zien gaan. Al snel kwamen er verschillende 4WD aan die de rivier overstaken. Zag er best heftig uit. Een half uur later stonden er nog een stuk of zes gewone auto's. We hoorde dat het waterpeil snel kon stijgen en dalen en besloten een kop thee te zetten en nog even af te wachten. Niet veel later gingen er twee gewone auto's vanaf de andere kant door het water. Één van hen had aan de andere kant al drie dagen vastgezeten. Blijkbaar had de rivier hiervoor nog veel hoger gestaan. Nadat beide auto's aan de overkant waren gekomen gingen de meeste wachtende auto's ook - de rest draaide om en wij bleven alleen achter. We vertrouwde het toch nog niet helemaal. Het water was zo'n 30 centimeter diep en stroomde aan één kant helemaal tegen de zijkant van de auto's aan die overstaken. Daarbij was het best vermakelijk om te kijken. Na het groepje gewone auto's dat overgestoken was draaide iedereen zonder 4WD om. We hoorde heel verschillende dingen: de ene zei dat het ook voor onze auto geen probleem moest zijn de ander draaide zelfs in zijn 4WD om. Uiteindelijk toen bleek dat het waterpeil toch niet wilde zakken zijn we ook gegaan achter een oud minibusje van Wicked aan. Na deze sensatie reden we naar de camping om de was op te gangen. Vervolgens reden we verder totdat we bij Cape Tribulation waren. Het meest noordelijk puntje van onze reis aan de oostkust. Een korte maar heel mooie wandeling door een moerasgebied met regenwoud en mangroves liepen we rustig aan. Tevergeefs zochten we naar boomslangen die we zo graag nog willen zien. Wel zagen we verschillende vissen, krabben, een klein schildpadje en vogels. Nadat we een stukje over het strand gelopen hadden liepen we de wandeling nog een keer. Aan het eind van de middag reden we nog naar een ander strand waar we ook even wandelde. 's Avonds bij de auto dachten we na over de planning voor de komende weken. Na Cape Tribulation hebben we alles gezien - voor zover je in Australië alles gezien kan hebben - en hebben we nog zo'n twee weken de tijd voor we in Cairns willen zijn om te auto te verkopen. We hopen in ieder geval op mooi weer, want we hebben sowieso nog wat ideeën die alleen met mooi weer kunnen. Wordt vervolgt.