Van Darwin naar Alice Springs

Beste allemaal,

Weer heel erg bedankt voor al jullie leuke reacties! Vanuit Australië willen we jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar wensen! Wij zijn inmiddels in Alice Springs en vertrekken zo meteen naar de beroemde rode rots ongeveer 400 km ten zuiden van Alice Springs. Veel leesplezier!

Geschreven op 24 december

De afgelopen weken zijn we altijd heel voorzichtig geweest met kangaroes. Niet te hard rijden, niet 's nachts rijden en altijd goed opletten. Helaas is het onderweg naar Darwin toch mis gegaan. Een walibi (een kleine kangaroe) zat vlak naast de weg en besloot op het allerlaatste moment over te springen. We zagen de walibi te laat om een kleine aanrijding te voorkomen. Ondanks dat we de kangaroe maar licht geraakt hebben heeft het beestje het niet overleefd. Echt zielig... Chauffeur Marieke zat te trillen in de auto, maar gelukkig heeft de auto nog geen krasje. We zijn er vooral van geschrokken dat dit zo ongelooflijk makkelijk kan gebeuren. Tot op heden hadden we vooral kangaroes gezien die zich alleen met schemer laten zien. Deze walibis zitten in deze hoek van Australië en zitten midden overdag langs de kant van de weg. Door hun schutkleur zien we ze vaak pas heel laat. Nóg voorzichtiger rijden dus. Nadat we van de schrik bekomen waren verder gereden naar Darwin waar als eerst de garage werd opgezocht. Bij de Ford dealer vertelden ze ons dat ze, zoals we wisten, geen tijd voor ons hadden, maar dat het probleem makkelijk op te lossen moest zijn. Ze stuurden ons naar een andere garage die het slot gelukkig diezelfde middag voor ons kon maken. Toen we de auto hadden afgeleverd hebben we een camping in de buurt opgezocht waar we heerlijk bij het zwembad hebben gezeten. Aan het einde van de middag konden we de auto weer ophalen. Als we de rekening contant betaalde was hij veel goedkopen en dus lieten wij 95 zwarte Australische dollars achter bij de garage. Zij blij, wij blij. Doordat de koelvloeistof niet meer heeft gelekt na die ene keer en de garage weinig tijd had hebben we besloten het zo voorlopig maar te laten. 's Avonds voor het slapen gaan hebben we in het donker nog een duik genomen in het (warme) zwembad. Heerlijk!

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan (zoals gewoonlijk) om Darwin te verkennen. Echt een hele leuke stad. Voor de eerste keer sinds we in Australië zijn dachten we dat we hier best zouden willen wonen... Maar maak je geen zorgen mama's, voorlopig komen we gewoon begin mei weer naar Nederland. We parkeerden de auto net buiten het centrum en liepen door het park langs de zee naar de haven. Dit is onlangs zeer fraai opgeknapt met mooie appartementengebouwen en een park met Wave Lagoon: soort van super groot golfslagbad (uiteraard buiten). Leuk om de kinderen met billboards over de golven te zien surfen. Dit wilden wij ook! Misschien de volgende dag. Hierna teruggelopen naar de winkelstraat waar we een internetcafé opzochten en alle e-mails van het thuisfront doorlazen. Goed te lezen dat we nog niet vergeten zijn ;). Daarna terug gegaan naar de auto om de laptop op te halen. Waarna we op een schaduwplekje in de winkelstraat e-mailtjes getypt hebben en het reisverhaaltje bijgewerkt werd. Vervolgens alles op usb-stick opgeslagen en terug gegaan naar het internetcafé om de reisverhaaltjes op internet te zetten en de e-mails te versturen. Zo hebben we het de afgelopen keren steeds gedaan en dat werkt perfect. Op deze manier kun je rustig je e-mails typen op onze eigen laptop en besparen we internetkosten. Eigenlijk wilden we vandaag al doorrijden naar Litchfield National Park, maar we vonden het zonde om te haasten en besloten nog een nacht op dezelfde camping te slapen. Eerst deden we uitgebreid boodschappen bij Woolworths, zodat we genoeg boodschappen hebben om de kerstdagen en het weekend door te komen. We kochten onder andere weer voor 2 keer een barbecue maaltijd en diverse kant en klare pastamaaltijden. Ook verwenden we onszelf met goedkope cola en chocolat chip cookies. Jammie! Hebben wij ook wat lekkers met de kerst ;). 's Avonds op de camping sinds lange tijd weer een keer gebarbecued. Dat was echt hard nodig en smaakte heerlijk. Ook namen we voor het slapen gaan weer een duik in het zwembad.

Vanochtend vroeg hebben we het rustig aan gedaan. Marieke een boekje gelezen en Robert lekker een duik in het zwembad genomen. Om 9 uur ingepakt en de camping verlaten. We wilden eerst naar de Wave Lagoon om een paar uurtjes in de golven te spelen. Daar aangekomen onze zwemkleding aangedaan en onszelf goed ingesmeerd met zonnebrand, en toen kwam de teleurstelling: er zat een lek in het zwembad, dus het ging voorlopig nog niet open. We wilden hier niet op wachten en zijn vertrokken richting Litchfield National Park. De korte rit van zo'n 150 km bracht ons eerst naar de Magnetic Termite Mounds. Deze termietenheuvels staan allemaal in dezelfde windrichting zodat de beestjes het ieder moment van de dag lekker koel kunnen hebben. Hierna zijn we doorgereden naar de Florance Falls. Echt geweldig. Van bovenuit had je uitzicht op een waterval met een meertje waar we vervolgens naartoe liepen. Omdat we het vaak niet echt fijn vonden zwemmen in deze poeltjes hadden we onze zwemkleren niet meegenomen. Dom natuurlijk, want dan zul je altijd zien dat je er wel kan zwemmen. Hier namelijk kristalhelder water en geen krokodillen of andere vreemde beestjes. Robert dus weer omhoog om de zwemkleren te halen en alsnog lekker een tijdje in het water liggen dobberen. Voor het eerst sinds lange tijd zagen we hier ook andere mensen. Een paar uurtjes later reden we een klein stukje stroomopwaarts naar de Buley Rockholes. Hier waren verschillende diepe poelen die op verschillende niveaus lagen met watervalletjes ertussen. Ook hier lekker gezwommen en over de rotsen geklauterd. We staan nu op de camping vlakbij dit riviertje en hebben net heerlijk een kerstavond barbecue gehad op ons eigen kampvuurtje.

Geschreven op 26 december

De volgende ochtend in alle vroegte de auto ingepakt en nog een duik genomen in de Buley Rockholes. Het was eerste kerst dag en wij lagen heerlijk ontspannen in het water te dobberen. Daarna was het tijd om het Litchfield NP verder te verkennen en dus pakten wij de auto. Als eerste reden we naar de Tolmer Falls. Een korte wandeling bracht ons naar een punt waar je kon uitkijken over de hoge waterval. Ondanks de korte wandeling kwamen we oververhit weer bij de auto aan. Het was vandaag nog iets warmer dan de afgelopen dagen. Vooral de brandende zon maakt het heet. In de auto werd snel de airco weer aangezet zodat we een half uurtje de tijd hadden om af te koelen. Bestemming was de Wangi Falls, volgens de boekjes de mooiste van het park. Door het regenseizoen kon je niet zwemmen in het meertje onder de waterval, en was een mooie wandeling afgezet. Aan alle dode bladeren en takken kon je goed zien dat dit meertje onder de waterval na een harde regenbui overstroomt. Redelijk snel weer doorgereden naar Greenant Creek waar je een wandeling kon maken naar weer een andere waterval. Twee Australiërs die we de dag hiervoor hadden gesproken hadden gezegd dat je hier boven de waterval vanuit een pool een mooi uitzicht hebt en lekker kan zwemmen. Dat wilden wij natuurlijk gaan proberen. Ondanks dat het midden op de dag was - en dus warm - wij onze wandelschoenen aangetrokken. De wandeling voerde ons langs de rivierbedding door een regenwoud. In eerste instantie heel mooi, totdat Robert Marieke waarschuwde voor een grote spin die z'n web over het wandelpad had gesponnen. Nadat Marieke van de schrik bekomen was en Robert met een tak het web kapot gegooid had konden we verder. Een klein stukje verderop zag Marieke een vriendje van de eerdere spin. Terwijl Marieke het steeds minder leuk begon te vinden ging Robert de spin bestuderen. Z'n lijfje was zeker drie centimeter lang met een soort van rode tanden aan de voorkant. Z'n poten waren minstens vijf centimeter lang en hadden een aantal gele stippen.We zullen proberen een foto bij te sluiten. Nadat Marieke genoeg moed verzameld had zijn we verder gelopen. Toen we binnen 50 meter een derde soortgenoot tegenkwamen vond Marieke het welletjes en zijn we omgedraaid. Op de terugweg kwamen we tot overmaat van ramp naast deze drie spinnen nog drie andere tegen. Allemaal direct naast het wandelpad en allemaal even groot en eng. Wie weet hoeveel er nog meer zaten. Toen we terug bij de auto kwamen was het licht begonnen met regenen en waren er donkere wolken op komst. Dus achteraf gezien maar goed dat we omgekeerd waren. Vanaf hier reden we terug naar de camping waar we ons grondzijl als afdakje aan de bomen hebben opgehangen. Het heeft de hele middag geregend maar de echte grote buien trokken (alweer) voorbij. Heerlijk gelezen, chocolat chip cookies gegeten, cola gedronken en hout gesprokkeld voor het kampvuurtje van die avond. Omdat we hiervoor twee dagen gebarbecued hadden moesten we vandaag weer op rantsoen en stonden er dus kant en klare pastamaaltijden op het menu. Wel met een soepje vooraf. Na het eten een mooi fikkie gestookt waar we de rest van de avond bij gezeten hebben. Ondanks dat het kerstgevoel ons dit jaar niet echt te pakken krijgt hebben we wel een leuke dag gehad.

De volgende ochtend was het tijd om het Litchfield NP te verlaten. Via de Stuart Highway reden we richting het Douglas Hot Springs National Park waar je in een warm water rivier kan zwemmen. Helaas stond pas aan het einde van de 30 km lange toegangsweg een bord dat de Hot Springs gesloten waren. Hier hadden we al een beetje rekening mee gehouden, maar het was toch jammer zeker omdat we er wel een stuk voor omgereden hebben. Doorgereden naar Katherine waar we ruim een week geleden ook zijn geweest onderweg richting het Kakadu National Park. Deze keer zijn we linksaf geslagen richting de Nitmiluk Gorge. Onderweg hadden we het gevoel alleen te zijn en zoals op de kaart stond een bushcamping aan te treffen. Het bleek echter behoorlijk toeristisch te zijn en dus staan we nu op een echte camping met zwembad omdat de bushcamping nergens te bekennen was. Wel zijn we zogoed als helemaal alleen. Lekker een duik in het zwembad genomen en daarna onszelf verwend met een ijsje. Mmmm. Nu gaan we lekker koken en morgen de Gorge bekijken.

Geschreven op 29 december

's Ochtends vroeg opgestaan. We hadden namelijk een 8,4 km lange wandeling voor de boeg. Om 7 uur waren we aan het wandelen en toen was het nog relatief koel. De wandeling voerde ons bovenlangs de gorge en uiteindelijk naar beneden de gorge in. Alweer een mooie wandeling en mooi uitzicht over de rivier. Op de terugweg liepen we langs een waterval met meertje. Om 11 uur waren we weer terug bij de auto, toen het al aardig warm was geworden en wij dus lekker bezweet waren. Eerst een lekkere douche genomen. Deze missen we niet als we op de bushcamping staan, maar zijn anders wel heel fijn... Na het douchen de auto ingepakt om onze reis te vervolgen richting Alice Springs, dat hier nog zo'n 1200 km vandaan ligt. In Katherine weer wat boodschappen gedaan en de auto voorzien van benzine. Ook werd de bandenspanning nog even gecheckt, zodat we helemaal klaar zijn voor de rit door de outback die ons uiteindelijk naar Adelaide zal leiden. Die middag verder alleen maar gereden totdat we vlakbij Newcastle Waters een rest area uitzochten om te blijven slapen. Deze rest area beviel ons beter dan de paar die we in Western Australia hebben gezien. Hij lag direct langs de weg en zag er netjes uit. Er was zelfs een lantaarnpaal. Bovendien waren we hier niet de enigen die bleven overnachten. We hadden vandaag ongeveer 400 km gereden over de Stuart Highway en hebben dus al een begin gemaakt aan de rit naar Adelaide. 's Avonds kennis gemaakt met een nieuw soort insect: een klein vliegje dat niet steekt, maar waarvan alles wel heel erg gaat jeuken. Toen we dit beu waren zijn we lekker de auto ingekropen en gaan slapen.

De volgende ochtend hebben we uitgeslapen. We werden pas om kwart voor 8 wakker. Dit kwam doordat het hier 's avonds lekker afkoelt en dus 's ochtends niet gelijk heel warm is. Het is duidelijk dat we het vochtige noorden hebben verlaten en de outback inrijden. Doordat we de dag ervoor al een aardig stuk hebben gereden was Alice Springs nu nog (maar) zo'n 800 km rijden. De hele dag niks anders gedaan dan gereden en 's avonds weer geslapen op een rest area zo'n 100 km voor Alice Springs. Het landschap onderweg was saai. In het enige dorpje dat we tegen kwamen getankt en geluncht. Wel zagen we onderweg een paar wervelwindjes voor onze auto de weg oversteken, het rode zand meenemend. Ook passeerden we de grens waarop we, sinds het begin van onze reis, 10.000 km hebben gereden! Voordat we gingen slapen zag Marieke een hele grote vallende ster. 's Avonds weer lekker geslapen. Het was 's nachts zelfs fris in de auto waardoor we onder de slaapzak geslapen hebben.

Vanochtend weer vroeg vertrokken en het laatste stuk naar Alice Springs gereden. Onderweg kwamen we een aantal adelaars tegen die van dode kangaroes aan het eten waren. Hier kwamen we rond half 9 aan en zijn direct naar een Ford garage gereden. We wilden namelijk de distributieriem laten vervangen. De garage in Broome had gezegd dat dit nodig was. We mochten om half 11 terugkomen om hem te laten vervangen. Fijn dat dit zo snel geregeld kon worden. De kosten zouden 140 dollar zijn. Eerst maar even de stad ingegaan waar we onder andere langs het postkantoor gingen om te vragen naar het adres van het postkantoor in Melbourne. Marieke haar e-dentifier voor het internetbankieren had kuren. Met het adres kunnen we vanuit Nederland een nieuwe op laten sturen (dank papa). Ook keken we naar nieuwe oplaadbare batterijen als vervanging voor de batterijen die in Cervantes in het washok waren gestolen tijdens het opladen. Om kwart over 10 waren we weer terug bij de garage. Hier hebben we de auto ingeleverd en in de wachtruimte gewacht tot hij klaar was. Dit duurde gelukkig maar een half uurtje. Toen we de rekening wilden gaan betalen bleek deze maar 95 dollar te zijn. Geen idee waarom, maar we vonden het prima. Daarna zijn we weer teruggegaan naar het centrum om boodschappen te doen en wederom te tanken. Omdat we al bijna twee weken droog staan vonden we het echt weer een keer tijd worden voor een alcoholische versnapering. Bij de liquor store aangekomen bleek deze pas om 2 uur 's middags open te gaan. Toen ook de 2^e liquor store pas om 2 uur 's middags openging kwamen we erachter dat dit te maken heeft met de wetgeving van de stad. Dit in verband met Aboriginals, denken we. Geen alcohol dus. Toen maar opzoek gegaan naar een internetcafé. Omdat we een e-mail verwachtten van het bedrijf waar we onze vlucht geboekt hadden. Zij hadden namelijk een schemawijziging voor de terugvlucht gestuurd waarbij we op London Heathrow een halve dag zouden moeten wachten op onze vlucht naar Amsterdam. Hier moesten wij ons akkoord voor geven, wat we nog niet gedaan hadden. We hadden hier al twee keer over gemaild omdat Robert hier niet zomaar akkoord mee wilde gaan. Tot Marieke haar verbazing bleek er nu in een keer toch plek te zijn op een vroegere vlucht. Jaja. Maar prima, dit ook weer geregeld. Hierna waren we weer helemaal klaar en zijn we doorgereden naar de MacDonnell Range. Onderweg was er nog even verwarring omdat Robert dacht dat we naar de East MacDonnell Range zouden gaan terwijl Marieke dacht aan de West MacDonnell Range. Uiteindelijk is het de East variant geworden. We staan nu op een camping in het Trephina Gorge National Park. We blijven het zeggen, maar ook hier is het echt weer heel mooi en anders dan de andere nationale parken die we gezien hebben. Echte Outback hier. 's Avonds stond er een heerlijke hamburger van de barbecue op het menu waar een burger van de MacDonnalds zeker niet aan kan tippen. Nu zitten we een verhaaltje te typen en vloog er net een vleermuis om ons hoofd. Overigens kwamen we er net achter dat het vandaag al 29 december is. Dit betekend dat we nog maar twee nachten hebben voor oud en nieuw in plaats van 3, waarmee we vandaag de hele dag in ons hoofd zaten. We wilden met oud en nieuw misschien bij Ayers Rock zijn, maar weten niet of we dat nu wel gaan halen. Bij het visitors centre hadden we 's middags nog gevraagd wat er in Alice Spings te doen is met oud en nieuw, maar daar werden we niet enthousiast van. We zullen zien.

Geschreven op 1 januari

Gelukkig laten de irritante vliegen ons hier in de outback 's avonds wel met rust, dus kunnen we nu zonder constant de vliegen weg te moeten jagen ons verhaaltje typen. Om te beginnen bij afgelopen woensdag. 's Ochtends eerst een wandeling gemaakt die ons eerst door de droge rivierbedding van de Trephina Gorge voerde en daarna bovenlangs terug. Kort wandeling, niet heel bijzonder. Wel kregen we het er al erg warm van. Omdat vooral Marieke zich niet helemaal fit voelde (misschien door de warmte) vandaag de rest van de dag in de schaduw op de bushcamping doorgebracht. Het grondzeil werd opgehangen tegen de zon. We lazen vooral en later speelde we een spelletje Stratego. Doordat Marieke al een aantal keren van Robert gewonnen had deed hij dit keer extra hard zijn best. Aan het einde van de middag zagen we eerst een onweersbui voorbij trekken en kregen we later een flinke bui over ons heen. 's Avonds weer een lekkere hamburger gegeten van de barbecue. Toen we bijna wilde gaan slapen kwam er een auto aan met twee Belgen die nog kwamen overnachten. Hier een tijdje mee zitten praten en pas rond tien uur ons bed in gekropen. Onder andere door de onweersbui was het al lekker afgekoeld. Heerlijk geslapen dus.

De volgende ochtend weer met zonsopgang opgestaan en nog een wandeling in de buurt gemaakt. Duidelijk mooiere wandeling dan de dag ervoor met mooi uitzicht over de MacDonnell Ranges. Na de wandeling snel weg gegaan in oostelijke richting. We wilde namelijk het verlaten mijnstadje Arltunga bezoeken. De weg er naar toe was een 33 kilometer lange onverharde weg die zo slecht was dat we halverwege getwijfeld hebben om om te draaien. Uiteindelijk toch doorgereden en na anderhalf uur aangekomen. Op ons gemak een aantal ruïnes bezocht en oude goudmijnen bekeken. Raar idee dat ze hier nog geen honderd jaar geleden om de paar maanden voedsel geleverd kregen per kameel vanuit Adelaide dat hier 1500 km vandaan ligt. Op de terugweg meer dan op de heenweg genoten van de mooie landschap tijdens de ruige rit. Rond half drie 's middags aangekomen in Alice Springs waar boodschappen en nu wel bier konden kopen voor oudejaarsavond. Daarna doorgereden naar de West MacDonnell Ranges waar we strandden Ellery Creek Big Hole. We vonden het gezellig dat we niet alleen waren om hier oud en nieuw te vieren. Eerst lekker gebarbecued met een glaasje koude cola, want we hadden ook weer ijs voor onze koelbox gekocht. Hierna overgestapt op het Victoria Bitter. Nadat we een tijdje buiten hadden gezeten en het niet echt wilde afkoelen besloten om buiten te gaan slapen. Dit kan hier op veel plekken in de outback op verhoogde plateautjes. Omdat we vaak vroeg gaan slapen was 12 uur moeilijk vol te houden en zijn we rond 10 uur in slaap gevallen. Gelukkig werd Marieke om kwart voor 12 wakker, zodat we uiteindelijk toch gezellig samen om 12 uur met een biertje en een zak chips het nieuwjaar hebben kunnen inluiden. Van de vier auto's die er stonden waren alleen wij en een groepje Japanners wakker om 12 uur. Raar om zo oud en nieuw mee te maken. Hierna weer lekker gaan slapen.

De volgende ochtend werden we vroeg wakker van de zon en van de vliegen die om ons heen begonnen te zoemen. Het was 's nachts zo warm gebleven dat we niet eens een deken nodig hebben gehad. Na een kijkje te hebben genomen bij de waterhole vlakbij de camping doorgereden richting Serpentine Gorge. Ook hier werd weer een wandeling gemaakt. Eerst naar een uitkijkpunt bovenop de berg gelopen en daarna naar bijna opgedroogde waterhole in de gorge. Voor de lunch doorgereden naar de Ormiston Gorge verder in westelijke richting. Na de lunch onszelf geïnstalleerd bij de waterhole waar we een paar uurtjes hebben gezeten. Aan het einde van de middag naar Glen Helen Gorge gereden om daar nog een klein wandelingetje te maken en onze ouders te bellen om ze een gelukkig nieuwjaar te wensen. Uiteindelijk weer terug gereden naar dezelfde camping als de nacht ervoor waar nog een wasje hebben gedaan. Tijdens het eten waren de vliegen bijna ondraaglijk. Gelukkig werd het snel donker, zodat de vliegen gaan slapen en ons met rust laten. Vanavond zullen we weer lekker buiten slapen.

Van Broome naar Darwin

Daar is ie weer! Het volgende verhaaltje. Over twee dagen is het alweer kerst. We willen jullie allemaal hele fijnewitte kerstdagen wensen vanuit het warme Australie. We zijn inmiddels in Darwin en vertrekken morgen weer in zuidelijke richting om via Alice Springs naar Adelaide te gaan.

Geschreven op 18 december

Vanaf het internetcafé waar ons vorige verhaaltje werd geschreven zijn we naar Cable Beach gereden (mooi strand in Broome). Helaas was zwemmen niet mogelijk in verband met de gevaarlijke box jellyfish. Omdat het erg heet was en er op het strand geen schaduw was op de parkeerplaats onder een boom zitten lunchen. Daarna naar een andere camping gereden om te kijken of we daar leesboeken konden ruilen. Marieke is namelijk al door al het leesvoer heen. Op de eerste de beste camping vonden we al tweedehands boeken die je gratis kon omruilen voor je eigen boeken. Vervolgens doorgereden naar de garage waar ons nieuwe koelvloeistofreservoir klaarlag. Deze was diezelfde ochtend vanuit Perh per vliegtuig in gevlogen. 's Middags lekker op de camping in de schaduw een boekje gelezen. Verder weinig bijzonders gedaan. 's Nachts beroerd geslapen. Het was zo vochtig, heet en windstil dat we 's nachts de zweetplekken op het matras zagen. De volgende ochtend vroeg opgestaan en op de receptie nog even navraag gedaan over de naderende cycloon. Het bleek geen probleem te zijn om vandaag richting het oosten te gaan reizen, dus zijn we vertrokken. Vanaf Broom pakten we de Great Northern Highway richting het oosten. Omdat de meeste nationale parken in de Kimberly in het natte seizoen gesloten zijn of allen met een 4WD toegankelijk zijn is er in dit gebied voor ons niet zo heel veel te zien en was het plan om vandaag weer heel wat kilometers te maken. Vlak voor Fitzroy Crossing werden we in de middel of nowhere aangehouden bij een politiecontrole. Midden op de dag moest Robert zelfs blazen voor een alcohol test. Natuurlijk was alles goed en konden we onze weg vervolgen naar Fitzroy Crossing. Typisch outback stadje waar we hebben getankt en geluncht. Vanaf daar verder gereden naar Halls Creek. Daar nog even getwijfeld of we zouden informeren of de 800 km onverharde Tanami Road naar Alice Springs voor onze auto te doen zou zijn. Dit zou ons een paar duizend kilometer omrijden besparen. Een stuk waar onderweg niet zo heel veel te bezoeken is in deze tijd van het jaar. Omdat we het stuk naar Darwin eigenlijk toch ook niet willen missen, maar ook omdat we onszelf hierover goed moesten informeren en het visitors centre al gesloten was, besloten om niet af te wachten en gewoon het ommetje naar Darwin te maken. Doordat het al later op de dag was en het hier eerder donker wordt moesten we het laatste stuk van de rit helaas met schemer en in het donker rijden. In verband met overstekende kangaroes is dit eigenlijk niet verstandig en hebben we het dus ook rustig aan gedaan. De eerst volgende rest area was vanaf Halls Creek nog ongeveer honderd kilometer rijden. Toen we daar in het donker aankwamen waren we zeker niet op ons gemak. Het was er aarde donker en doodstil. Toen we de gaslamp aanstaken sprongen grote sprinkhanen als een dolle om ons heen. Omdat we het hier gewoon eng vonden, zeker doordat je in het donker aankomt, maar besloten om verder te rijden naar het volgende roadhouse. Gelukkig lag deze op nog geen 60 km afstand, waar we een uur later op de camping van het roadhouse zijn gaan staan. Door de regen die de hele dag viel was het hier heerlijk koel en hebben we prima geslapen. We hadden 850 kilometer gereden.

De volgende ochtend wilden we braaf gaan betalen - toen we aankwamen was het roadhouse al gesloten - maar dit hoefde niet. 's Ochtends eerst naar Kununurra gereden. Best een leuk stadje waar we onder andere nog wat boodschappen deden en getankt hebben. Bij het visitors centre zagen we dat de gemiddelde dagtemperatuur in Halls Creek 40 graden Celsius is. Toen wij daar waren was het er gelukkig een heel stuk koeler. Hierna een kort bezoek gebracht aan het Mirima NP. Een klein maar mooi national park waar we een wandeling maakten. 's Middags geluncht bij de Ivenhoe Crossing, die decor is geweest voor de film Australia. Daarna onze weg vervolgd in oostelijke richting over de Victoria Highway en staken we de grens naar de Northern Territory over. Deze staat is ongeveer 30 keer groter dan Nederland terwijl er niet meer mensen wonen dan in Tilburg. Omdat we afgelopen dagen al veel hadden gereden besloten we om rond een uur of 3 al te stoppen met rijden en de auto te parkeren op een bush camping in het Gregory National Park. We stonden er helemaal alleen, maar het was een mooie camping. We vonden het allebei fijn om even op ons gemakje te kunnen lezen voordat het donker werd. Helaas gooide een Aboriginal roet in ons eten. We zaten nog geen half uur lekker te lezen toen deze man uit het niets te voet op ons afkwam (letter vanuit het niets, want er was hier helemaal niks) en om een lift vroeg naar het volgende stadje. Hier hadden wij natuurlijk niet zoveel trek in, helemaal niet toen wij hoorden dat hij daar naar de kroeg wilde. Na een paar keer nee te hebben gezegd liep hij weg, maar helaas kwam hij een kwartier later weer terug. Toen we hem nog steeds geen lift wilden geven begon hij te brabbelen over dat dit zijn land is blablabla. Voordat hij weg liep zei hij een paar keer dat er slechte dingen gebeuren 's nachts op deze camping. Was dit een dreigement? Hierdoor voelden wij ons niet echt relaxed meer. Ook die dag dus weer in het donker op zoek gegaan naar een andere slaapplaats. Het volgende roadhouse was nog zo'n 80 km rijden en dus die avond weer op een camping gestaan bij een roadhouse. Gelukkig hier geen aboriginals en heerlijk geslapen.

Geschreven op 20 december:

De volgende dag deden we het 's ochtends rustig aan en zijn we op ons gemakt verder gereden over de Victoria Highway. In Katherine een stop gemaakt om wat boodschappen te doen en te tanken. Gelukkig was de benzine hier weer wat goedkoper. Vanaf dit leuke groene stadje de Stuart Highway voor z'n 40 km naar het noorden gevolgd. Daar rechtsaf geslagen het Nitmiluk NP in naar de Edith Falls. Eindelijk weer een keer een camping waar gras groeit. Eerst even een boekje gaan lezen waarna we de korte wandeling liepen naar het meertje met waterval. Hier is het volgens de boekjes veilig zwemmen, toch waarschuwden ze voor zoutwater krokodillen (salties). Waarschijnlijk zijn die hier de afgelopen tien jaar niet vaker dan één keer gespot, maar door zo'n bordje vonden wij het niet meer fijn om te zwemmen. 's Avonds stond er weer pasta op het menu. Omdat Marieke al flink wat muggen had gezien besloten we om het in Perth gekochte muskietennet op te gaan hangen in de auto, zodat we met de deuren open konden gaan slapen zonder last te hebben van deze irritante beestjes. Het net werd in een uurtje professioneel opgehangen naar tevredenheid van ons beiden. Enig nadeel is dat het nu nog krapper is geworden in de auto. Het net was nog niet opgehangen of onze Nederlandse buurman kwam aanzetten met de vraag of we van beestjes hielden. Robert die zei happig ‘ja' en ook Marieke had door dat ze er niet omheen zou kunnen. Het was voor Marieke een hele opluchting dat hij niet met het beest zelf kwam aanzetten maar met zijn fototoestel. Daarop de foto van een behoorlijke slang. Hij nam ons vervolgens mee naar de plek waar hij hem gezien had. En ja hoor hij lag er nog steeds. Een slang van ruim twee meter lang. Probeer daarna nog maar is rustig in de auto te slapen met de deuren open. Die avond toen we gingen douchen kwamen we in het washok een grote vogel tegen. Hij wilde net naar buiten lopen toen Robert juist naar binnen wilde. Daarop vluchtte de vogel weer snel terug naar binnen en verstopte zich in één van de douchehokjes. Omdat de vogel in paniek raakte en druk begon te fladderen de deur van het douchehokje maar even dicht gedaan. Natuurlijk hebben we hem uiteindelijk weer bevrijdt.

Gisterenochtend vroeg - dan is het nog lekker en niet te warm - een wandeling gemaakt. Erg mooie toch die ons bracht naar verschillende meertjes en watervallen stroomopwaarts. Onderweg veel water gedronken en een paar erg mooie foto's gemaakt die zo op een ansichtkaart zouden kunnen. Nat van het zweet kwamen we aan bij de auto. Marieke nam lekker een snelle douche en Robert pakte de auto in. Klaar voor de volgende bestemming: het Kakadu National Park. Terwijl Marieke lekker in de auto lag te dutten reed Robert ons via de Stuart Highway en de Kakadu Highway naar de ingang van het Nationale Park. Er zijn hier zo weinig toeristen dat zelfs het visitors centre gesloten was. Gelukkig hing er wel informatie over de wegen binnen het park. De weg die wilde pakken naar de Gunlom Falls stond aangegeven als 2WD with care. We hadden van iemand gehoord dat het daar heel mooi was, dus wij daar naar toe. Dit was een 36 km lange onverharde weg waarbij we verschillende riviertjes overstaken en met de auto een stukje door het water moesten. Volgens Marieke een spannende weg. De waterval was erg verlaten. We waren helemaal alleen, de parkeerplaats lag vol met takken en bladeren, de prullenbakken lagen om en het meertje waar je in kon zwemmen stroomde over waardoor het wandelpad onderwater stond. Hoezo laagseizoen. Wel een heel mooie en hoge waterval met veel water: de mooie kant van het regenseizoen. Helaas kwamen we er hier achter dat het slot van de auto in de binnenkant van de deur is verdwenen. Hierdoor kan onze auto nu niet meer op slot. Zullen we toch in Darwin weer een garage moeten opzoeken. Na dit uitstapje teruggereden naar de verharde weg en verder het Kakadu ingereden. Bij Cooinda op een mooie camping beland. Ze hebben hier zelfs zwembaden, bar, restaurant, douches en een wc die je door kan trekken! En dat voor 13 euro per nacht. Aan het eind van de middag uiteraard een heerlijke duik genomen. Helaas kwam Robert 's avonds tot de ontdekking dat het koelvloeistofreservoir weer ver leeggelopen is. Dit moet allemaal die dag gebeurt zijn. Het lek zit op een andere plek als de vorige keer, we zien ook niet waar het zit. Hier balen we best van, omdat we nu weer kosten aan de auto zullen gaan hebben. Ook dit probleem zal in Darwin opgelost moeten gaan worden.

Geschreven op 22 december:

De dag dat het vorige reisverhaal werd geschreven besloten we na een heerlijke ochtendduik om de hele dag op de camping te blijven. Het was hier zo mooi. Eerst dus even op de receptie een extra nacht betaald. Overdag lekker gezwommen in de twee zwembaden en op ons gemakje liggen lezen. Aan het einde van de dag hadden we het gevoel op vakantie te zijn in een luxe resort, zo mooi is het hier. 's Avonds eerst een soepje gegeten. We zagen de lucht steeds donkerder worden, daarom besloten niet verder te gaan koken en alvast wat spullen in de auto te leggen. Een kwartier later kwam het met bakken uit de hemel. Eerst geschuild bij het washok. Hier zagen we snel kleine riviertjes en grote plassen ontstaan op de camping. Omdat we het gevoel hadden dat het niet snel droog zou worden besloten we een biertje te gaan drinken in het restaurant. Door dit korte stukje lopen waren we drijfnat. Het restaurant heeft alleen een dak en geen muren, hierdoor konden we mooi de regen zien. De plassen werden steeds groter en het water liep zelfs het hele terras over. We vonden de regen een mooie aanleiding om in het restaurant te blijven eten. Robert bestelde Barramundi filet (lokale vis uit het Kakadu) met ontzettend lekkere frietjes en salade, Marieke ging voor een lekkere salade en als toetje mango macadamian cheesecake. Doordat we vrij eenvoudig eten en nauwelijks iets lekkers snoepen smaakte dit extra lekker. Echte verwennerij. Na het eten was het zo goed als droog geworden en was het water op de camping snel weggetrokken. Doordat het de hele nacht nog gedruppeld heeft konden de ramen slecht op een kiertje open. Hierdoor een hete nacht gehad en heeft vooral Marieke niet zo lekker geslapen.

De dag erna begonnen we met een wandeling naar het Yellow Water. Het mooie wandelpad begon door het bos langs een watertje. Als snel hoorden en we - en zag Robert vanuit zijn ooghoeken - een krokodil terug het water in rennen. Blijkbaar was hij van ons geschrokken. Het was geen grote krokodil en daardoor vermoedelijk een minder gevaarlijke zoetwaterkrokodil (freshy). Fijn idee dat deze zo dicht langs het wandelpad op de kant liggen te zonnen. Goed op ons hoede liepen we vervolgens verder. Het wandelpad leidde naar de wetlands van het Kakadu waar we stuk over een steiger over het water liepen. Ook hier zagen we een krokodil in het water dobberen. Vanaf de steiger hadden we een mooi uitzicht over het vlakke gebied met veel vogels. Terug op de camping eerst een duik genomen in het zwembad en vervolgens de weg vervolgt door het Kakadu National Park. De eerste stop was bij Nourlangie Rock waar vroeger Aboriginals hebben geleefd. Hier zagen we onder andere de bekende rotstekeningen van deze locals. Even bij het mooie visitors centre langsgeweest voordat we onze weg vervolgden richting Jabiru. Hier getankt en wat boodschappen gedaan. Daarna de Arnhem Highway gevolgd en een korte stop gemaakt bij Mamukala waar een uitzichtpunt was over de wedlands. Mooie vogels gezien. Uiteindelijk bij Aurora Kakadu Resort op de camping gestaan. Dure camping met ontzettend veel levende en dode insecten in het washok. Wel een mooi zwembad waar we eerst even een duik namen. Na het eten vanwege naderende buien alles regenklaar gemaakt en onder een afdakje een spelletjes gespeeld. We zagen de buien aan twee kanten langs ons trekken. Gelukkig bleef het bij ons droog. Die nacht heerlijk geslapen.

De volgende dag, dat was vanochtend, op tijd opgestaan en snel de auto ingepakt. Eerst een wandelingetje gemaakt bij Mamukala waar we vooral veel Walibi's tegenkwamen. Daarna terug gereden naar de camping en gevraagd naar het telefoonnummer van een Ford garage voor het slot en het koelvloeistoflek. De garage bleek vol te zitten tot de kerst maar wil vanmiddag wel even snel kijken en ons advies geven. Nu zitten we in de auto en zijn we op weg naar Darwin.

Van Exmouth naar Broome

Hier ons volgende verhaaltje. We zijn nu in Broome en vertrekken morgen richting het oosten. In verband met het regenseizoen zijn veel nationale parken en wegen hier in het noorden afgesloten. Daarom zullen we komende week veel in de auto zitten zonder veel moois te kunnen bezoeken. Eerst zullen we naar Katherine rijden. Daar kunnen we eerst linksaf om onder ander het Kakadu National Park en Darwin te bezoeken of gelijk rechtsaf richting Alice Springs waar we sowieso naar toe zullen gaan. Dit is voornamelijk afhankelijk van het weer.

Geschreven op 11 december

Ons vorige verhaaltje typten we in de auto op de weg terug naar Exmouth, waar we het op internet hebben gezet. In Exmouth werden weer de nodige boodschappen gedaan en hebben we daarna heerlijk een douche genomen bij het visitors centre. Rond een uur of vier hebben we Exmouth verlaat en de North West Coastal Highway weer opgezocht. Het landschap stond vol met termietenheuvels. Omdat het al laat was niet ver gereden en bij Barradale op een rest area geslapen. De volgende dag zijn we vroeg opgestaan en vervolgenden we om half 8 onze weg richting het Karijini National Park, een rit van 450 km. De weg ernaar toe was ontzettend mooi en bestond voornamelijk uit rood zand, dood gras en wat groene bomen/ struiken. De rotswanden en zandverstuivingen in het vlakke landschap maakte het erg spectaculair. Bij het Nanutarra Roadhouse moesten we helaas erg dure benzine tanken van AUD 1,61. Vijf kilometer verderop sloegen we de Nanutarra Munjina Road in die we voor 200 km volgen richting het oosten. Vervolgens een 68 km lange onverharde weg genomen richting Tom Price. Tot onze verbazing een leuk stadje. Meestal zijn dit soort plaatsen in de outback saai en zanderig. Na een korte stop doorgereden naar het Karijini National Park. Een dure commerciële camping links laten liggen en doorgereden naar de enige andere camping in het nationale park dat bijna zo groot is als Noord-Brabant. Vanaf de Dales Gorges camping nog even naar de circular pool lookout gelopen om een voorproefje te nemen voor de volgende dag. Zag er veelbelovend uit. 's Avonds kregen we bezoek van onze Duitse buurman waar we de hele avond mee hebben zitten buurten. Verder nog bezoek gekregen van een wandelende tak en een dingo. Voor het slapen gaan maar even in de bosjes naar de WC geweest aangezien Marieke een grote spin (!) was tegengekomen in het Wc-hokje.

Vandaag het park verkend. Als eerste 's ochtends naar de Oxer lookout geweest waar vier kloven bij elkaar komen. De kloven zijn allemaal een meter of 100 diep met steile wanden en kleine watertjes. Erg mooi om te zien. Hierna hebben we onze mooiste wandeling tot nu toe gemaakt. Eerst liep de wandeling stijl naar beneden de kloof in waar een watertje stroomde en veel groene beplanting was. Leuk om het verschil te zien met het droge landschap boven de kloof. Het eerste stuk van de wandeling was ingedeeld in klasse 3, dat redelijk makkelijk moet zijn. Toch moesten we behoorlijk klauteren en de schoenen uit doen, omdat we een stuk door het water moesten lopen. Verderop werd de kloof smaller en werd het een klasse 5 wandeling, hier was de kloof nog geen meter breed. Een stuk verderop was er een breder stukje met een mooi helder meertje van zo'n 3 bij 3 meter. Hier zagen we een klein slangetje in het water zwemmen. Omdat we het einde toch niet zouden halen, hier had je een echte bergbeklimuitrusting voor nodig, hier maar besloten om om te draaien. Op de terugweg onze Duitse buurman tegengekomen die met ons mee naar boven liep en nog een tweede slangetje tegengekomen. Via twee lookouts naar het visitors center gereden waar we de mama van Robert belden die vandaag jarig is. Van de camping die middag nog naar de Fortescue Falls gelopen. Wederom erg mooi. Het meertje onderaan de waterval in de kloof nodigde ons uit voor een verfrissende duik. Wie weet er nog een betere locatie voor een zwempartijtje? Toen we terugkwamen op de camping waren we allebei uitgeteld en besloten we dat het mooi was geweest voor vandaag. De Circular Pool houden we tegoed voor morgen.

Dan nog even het verhaal van de muis: zo'n 5 à 6 dagen geleden was Marieke een zak brood met een gat erin tegengekomen. Dezelfde dag vonden we ook een zak pasta die op dezelfde manier open was. Marieke heeft wel eens moeite met slapen met alle rare geluiden en had al tegen Robert gezegd dat ze 's nachts gerommel in de auto had gehoord. Zelfs na het vinden van de opengescheurde zakken eten deed Robert Marieke haar nachtelijke bevindingen af als rare dromen. Marieke was toch echt van mening dat er een muis in de auto zat. Toen we eergisteren pasta wilden koken en er weer verschillende zakken eten opgemaakt waren - en we ook muizenkeutels vonden - was Robert overtuigd. Door ons ingebouwde bed is het onmogelijk geworden om op zoek te gaan naar de muis. Gelukkig hebben we afgelopen twee nachten niks gehoord/ opengebroken zakken gevonden en heeft het probleem zich vanzelf opgelost??

Geschreven op 13 december

Vooral Robert kon geen genoeg krijgen van het nationale park en daarom werd Marieke meegesleurd voor nog een wandeling door één van de kloven. Wederom naar de andere kant van het park gereden naar de Knox Gorge. Dit was een klasse 4 wandeling wat betekende dat we een steile helling moesten afdalen om in de kloof te komen. Eenmaal beneden aangekomen het riviertje in de kloof zo'n kilometer gevolgd totdat hij te smal werd om doorheen te lopen. Wederom een super mooie wandeling. Ook vandaag weer niemand anders tegen gekomen tijdens deze tocht. In de middag langs geweest bij het visitors centre waar we ons zelf tegoed hebben gedaan aan een koud blikje cola! Dit was een heerlijke verfrissing na al het warme water dat we hier de hele dag drinken. Voor het middaguur waren we terug op de camping waar we eerst geluncht hebben en een paar uurtjes gechillt in de schaduw, het was erg warm. Alle ellendige vliegen maakten het moeilijk om rustig te zitten. Vooral Marieke wordt er met de dag gekker van. Aan het eind van de middag, toen het wat koeler begon te worden, de kloof vlakbij de camping ingelopen. Deze is niet zo spectaculair als de kloven aan de andere kant van het park, maar er zijn wel hele mooie waterpoeltjes en watervallen. Dit keer liepen we naar de Circular Pool. We hadden onze zwemkleren al aangetrokken in de hoop een verfrissende duik te kunnen nemen. Marieke zag echter in het water honderden kleine zwarte beestjes die we na een grondige inspectie als bloedzuigers bestempelden. Ondanks dat je hier gewoon zou moeten kunnen zwemmen hadden we in een keer niet zo veel zin meer... 's Avonds aten we voor de verandering weer Australische Knorr pakjes pasta, maar wel met een lekkere eigengemaakte tomaten salade. Nadat we onszelf met een teiltje water van alle viezigheid hadden ontdaan - we hadden al vier dagen geen douche gezien - lekker gaan slapen. De volgende ochtend om kwart over 6 opgestaan, we hadden een lange rit voor de boeg. Eerst naar de Great Northern Highway gereden die we 260 kilometer naar het noorden volgden. Dit eerste stuk van onze rit was mooi, met veel bergen en droge rivierbeddingen. Helaas heeft een steentje o.i.d., toen we een road train passeerden, een behoorlijk sterretje in onze voorruit geslagen. We hopen dat dit nog gerepareerd kan worden zonder de ruit te moeten te vervangen. Dit zullen we in Broome wel bekijken.

Onderweg een korte tankstop gemaakt in Port Hedland waarna we de Great Northern Highway voor ruim 600 kilometer verder volgenden richting Broome. De Lonely Planet omschrijft deze weg als stoffig, vlak en uitzichtloos en daar hoeven wij verder weinig meer aan toe te voegen. Deze 600 km lange weg kwamen we geen enkel dorpje tegen. Wel enkele roadhouses waar je je auto kan voorzien van benzine. Ook kwamen dit hele stuk geen enkele verharde zijweg tegen. Op het eind linksaf geslagen richting Broom waar we een camping opzochten. In totaal vandaag zo'n 950 km gereden en aangekomen in de noordelijke helft van Australië waar het regenseizoen op het punt staat te beginnen. Hierdoor is het hier lekker vochtig. Straks gaan we onze eerste douche nemen in vijf dagen!!

Geschreven op 15 december:

Nog een korte update voordat we dit verhaaltje op internet gaan zetten. Gisterenochtend eerst met de auto naar een soort van Carglass gereden. Gelukkig kon onze ruit nog gerepareerd worden, zodat we gelukkig geen nieuwe voorruit hoeven te kopen. We mochten later die middag terugkomen. Daarna opzoek gegaan naar een garage om onze auto een beurt te laten geven. Allereerst kwamen we uit bij een Ford garage. Helaas rekende deze 100 dollar meer dan de Ford garage in Perth voor een standaard beurt. Wij dus nog maar even verder zoeken. Later kwamen we een andere garage tegen die goedkoper was, maar nog steeds redelijk aan de prijs. Dit zal er wel bij horen als je buiten de grote steden komt. Omdat we onze auto toch echt wilden laten controleren hier onze auto maar gelijk laten staan. Om 2 uur mochten we hem weer op komen halen. Vanaf de garage terug naar het centrum van Broome gelopen dat ons lekker zweterig en plakkerig maakte. Daar niet veel meer gedaan dan een beetje rond gehangen en rond 1 uur terug gaan lopen naar de garage. Afgelopen week moesten we de koelvloeistof al een aantal keren een beetje bijvullen. Ook hadden we het al zien lekken bij de aansluiting tussen een slang en het reservoir. De monteur bij de garage vertelde ons dat er scheurtjes in het reservoir zitten en dat deze vervangen moest worden. Helaas had hij deze niet op voorraad en moesten wij hiervoor de volgende dag terugkomen. Verder was de auto in orde, wel zullen wij tijdens onze reis nog de distributieriem en de remschijven voor moeten vervangen. Nadat de auto was opgehaald naar ‘Carglass' gereden waar de ster in onze voorruit is gerepareerd. Dure maar noodzakelijke uitgaven. Desondanks onszelf toch maar verwent met een lekker stukje vlees en heerlijke groenten van de barbecue.

Vanochtend besloten om nog één dag langer in Broome te blijven aangezien we vanmiddag nog naar de garage moeten, om het reservoir in onze auto te laten plaatsen.

Zowel op de camping als bij het visitor centre nog een keer navraag gedaan over de naderende tropische cycloon. Zoals het er nu naar uitziet is het geen probleem om morgen naar het oosten gaan rijden. Dit zullen we morgen nog een keer checken voor vertrek.

Coral coast

Inmiddels hebben we het Cape Range National Park bezocht en staan we op het punt om Exmouth te verlaten. Om jullie te laten meegenieten van onze avonturen hierbij weer een paar verhaaltjes. Vanmiddag rijden we verder naar het Karajini National Park waar we pas morgen zullen aankomen, de afstanden zijn hier groot.

We hopen ook weer wat nieuwe foto's op internet te zetten. Even in reactie op waar we al onze spullen laten: alle spullen zijn netjes opgeborgen onder of naast het bed behalve twee boxen met kleren en onze watervoorraad. Deze verplaatsten we als we gaan slapen naar buiten en naar de voorstoelen.

Geschreven op 4 december:

Ons vorige stukje hebben we gratis op internet kunnen zetten bij een bibliotheek. Daar gaan we dus vaker heen! Hierna doorgereden naar Cervantes waar we strandden op een super lelijke camping. Eigenlijk was het plan om het deze middag rustig aan te doen, maar toen we hoorden dat de Pinnacles het mooiste waren bij zonsondergang hebben we toch vrij snel de camping weer verlaten om naar de Pinnacles te gaan. En inderdaad, het was de moeite waard. De Pinnacles zijn unieke stenen die als pilaren uit het zand rijzen. Moeilijk te omschrijven, maar als je echt wilt weten wat we bedoelen, google het maar even!

Helaas kwam na ons heerlijke avondeten alles er bij Robert van boven en beneden weer net zo hard uit. Daarom werd Robert de volgende dag door Marieke op een dieet van cola en bananen gezet. Gelukkig deed dit hem goed. Wel waren de bananen een beetje duur: bijna 5 euro voor 4 bananen!!! Onder andere via de Indian Ocean Drive en de Brand Highway naar Geraldton gereden waar we gelunched hebben en een nieuwe zonnebril voor Robert kochten. Het was een leuk stadje. Daarna doorgereden naar Kalbarri waar we op een echte Ranch tussen de paarden hebben overnacht. Het landschap bestaat nog steeds voornamelijk uit uitgestrekte graanvelden. De volgende dag bezochten we het nabij gelegen Kalbarri National Park.Voor het eerst sinds we in Australië zijn was het echt warm.

Eerst zijn we naar het strand gereden waar iedere dag pelikanen gevoerd worden. Leuke happening waarbij je de pelikanen van heel dicht bij ziet. Echt grappige beesten zijn het.

Daarna een aantal kliffen bekeken ten zuiden van Kalbarri. Hier zagen we vanaf de rotsen een hele groep dolfijnen zwemmen!! Vervolgens doorgereden naar een kloof waar de rivier doorheen kan stromen. Vooral hier was het erg warm, maar het uitzicht was de moeite waard.

Aan het einde van de dag langs de North West Coastal Highway overnacht op een rest area. Toen we 's avonds voor de auto zaten te lezen bij ons gaslampje zag Marieke ineens kleine schorpioentjes voor haar voeten kruipen...

De volgende dag onze weg vervolgd over de North West Coastal Highway (deze zullen we nog vele honderden kilometers richting het noorden gaan volgen). Het landschap is inmiddels veranderd in dat van de echte outback. Geen akkerbouw meer, geen dorpjes en hele lange saaie wegen. Bij het Overlander Roadhouse afgeslagen richting Monkey Mia. Onderweg gestopt bij een Colonie stromatolites, ook dit moet je maar even googelen. We weten niet precies wat het is, maar we weten wel dat ze alleen hier en op de Bahama's leven, heel klein zijn en er net uitzien als rotsen. Volgens Robert een soort van Koraal. Inmiddels staan we in Monkey Mia op een camping aan het strand en hebben we al twee dolfijnen en een schildpad heel dicht bij de kust zien zwemmen (echt op 5 meter afstand). Het is hier toeristisch, vooral omdat hier 's ochtends dolfijnen gevoerd worden aan het strand. Dit gaan wij morgenochtend ook bekijken.

Geschreven op 6 december:

Gisterochtend dus - samen met 50 andere toeristen - om half 8 het voeren van de dolfijnen bijgewoond. Dit zijn wilde dolfijnen die hier in de baai leven waarvan er vijf iedere dag als ze zelf willen gevoerd worden. Leuk om dolfijnen van zo dichtbij te kunnen zien, maar wel erg toeristisch. Om 10 uur was er een tweede ronde waar we ook naartoe gingen. Gelukkig was het toen veel minder druk. De dolfijnen zwommen voor je neus en Marieke mocht er zelfs één een visje geven!!! Echt geweldig (sorry Paula, ik wil je niet jaloers maken...). Omdat we het hier wel leuk vonden en de afgelopen week al veel gereden hadden besloten om hier nog een nacht te blijven. 's Ochtends vooral op het strand rondgehangen, Marieke vond de dolfijnen leuk en Robert de pelikanen die vlak onder de kust aan het vissen waren. Toen we de pelikaan van dichtbij gingen bekijken zagen we plotseling een zeeslang door het water zwemmen!! (het wordt steeds enger om het water in te gaan...). Tussen de middag - met dank aan de opa en oma van Marieke - lekker een sinterklaas-lunch gehad. Voor ons de eerste keer dat we uit eten zijn geweest hier in Australië. Lekker gegeten en een mooi uitzicht op zee. Omdat de zon erg fel is en er geen schaduw aan het strand is hebben we het grootste gedeelte van de dag doorgebracht in de schaduw bij het zwembad. Toen we aan het eind van de middag voor het eerst onze snorkels te voorschijn haalden bleek het water in de baai toch minder helder dan het eruit zag. Geen succes dus. Omdat we sinterklaas niet helemaal onopgemerkt voorbij wilden laten gaan hadden we allebei een gedicht voor elkaar geschreven en dit 's avonds onder het genot van een wijntje gelezen. Robert had zelfs voor Marieke vanuit Nederland een chocoladeletter meegenomen (die ondertussen chocolademelk is geworden..). Ook 's avonds het kadootje van de papa en mama van Robert uitgepakt dat Robert voor vertrek meegekregen had. Dit was een mooi gedicht en ‘Zie ginds komt de stoomboot' in het engels! Die we heel zachtjes hebben gezongen. 's Avonds nog even naar het strand gelopen waar het vol bleek te zitten met krabben.

Vanochtend vroeg zijn we naar het strand gegaan in de hoop dolfijnen te zien. En ja hoor, er zaten er wel een stuk of tien. Wij snel in onze zwemkleren tot ons middel het water in gegaan in de hoop dat er eentje nieuwsgierig kwam kijken. We zagen er een hoop zwemmen en ééntje kwam vlak langs ons. Een goed begin van de dag. Daarna hebben we ingepakt en zijn we op weg gegaan naar onze volgende bestemming: Exmouth. Onderweg nog gestopt bij Eagle Bluff waar je vanaf een klif goed uitzicht hebt over het heldere, ondiepe water in de baai. Hier zouden regelmatig vanaf de klif haaien te zien moeten zijn, maar die hebben we niet gezien. Vanaf daar de North West Coastal Highway naar het Noorden gevolgd. We zouden wel zien hoever we vandaag zouden komen. In Carnarvon een kleine stop gehouden en gelunched, getankt en boodschappen gedaan. Nu staan we op de Lyndon River Rest Area waar we de nacht zullen doorbrengen. Tijdens de rit vandaag wordt het steeds droger en stiller. De rivier waar we aan staan is helemaal droog.

Geschreven op 9 december:

Zondagnacht dus geslapen op de Lyndon River Rest Area. Toen we aankwamen rond een uur of vijf waren we de enige, vooral Marieke hoopte dat er nog meer reizigers zouden komen overnachten, zodat we niet de enige zouden blijven. Het begon er echter steeds meer op te lijken dat we deze nacht alleen gezelschap zouden krijgen van enge beestje. Deze overnachtingsplekken zijn, zolang het licht is totaal niet eng of spannend. Maar zodra het donken wordt toch wel een beetje, zo moest ook Robert de volgende ochtend toegeven. We hoorden overal geluiden, dit bleken onder andere runderen en kangaroes te zijn. Ook trekt onze gaslamp continu vreemde insecten aan. Een aantal keren passeerde er een road train, erg vet om deze lang vrachtwagens met drie opleggers en allemaal lampjes in het donker voorbij te zien rijden (denk aan de Coca Cola reclame met kerst).

De volgende dag de North West Coastal Highway verder gevolgd tot aan de Burkett Road waar we linksaf sloegen richting Exmouth. In Exmouth niet veel meer gedaan dan even bij het visitors centre langs geweest en een paar boodschappen gedaan. In het nationale park waar we een aantal dagen naar toe zouden gaan is namelijk helemaal niks verkrijgbaar.

Het Cape Range National Park stond komende dagen op het programma. Met als voornaamste trekpleister het Ningaloo Reef, de enige plek in Australië waar je vanaf het vaste land kan snorkelen. In de buurt van Lakeside een bushcamping opgezocht met mooie schaduwplekjes, die schaars zijn in dit landschap. Vrijwel direct onze snorkelspullen tevoorschijn gehaald en het water in gedoken. Erg mooi gesnorkeld, vooral heel veel en veel verschillende soorten vissen met alle kleuren van de regenboog. Na het snorkelen onszelf verwent met een Victoria Bitter uit onze eski. 's Avonds lekker gegeten met uitzicht op een groep kangaroes. Tot onze verbazing liepen 's avonds de krabben over de camping.

Gisteren, dat was dinsdag, de hele dag in het nationale park gebleven. 's Ochtends begonnen met een duik over het rif bij Lakeside Weer erg mooi. Daarna lekker bij de auto gechilled en 's middag naar Turquoise Bay gegaan. Daar eerst in de baai gesnorkeld, wat een beetje tegen viel, wel een grote zeeschildpad gezien. De andere snorkelmogelijkheid hier was de drift loop. Hierbij moest je eerst 300m over het strand lopen, om jezelf daarna met de stroming mee in het water terug te laten voeren. Hier zaten ontzettend veel mooie vissen en ook het koraal was erg mooi. Toen we bijna op einde waren zagen we waar Marieke al bang voor was, een haai. Deze rithaai, zo'n 1,5 tot 2 meter lang, was gelukkig net zo bang voor ons als wij voor hem en zwom van ons weg. Omdat Marieke niet meer helemaal op haar gemak was uit het water gegaan en lekker ‘thuis' een biertje gedronken. 's Avonds weer lekker gegeten, niet veel bijzonders verder.

De volgende dag, vandaag dus, 's ochtends weer naar Lakeside gegaan om te snorkelen. Omdat de haai van de dag er voor nog steeds bij Marieke in haar hoofd zat, het rustig aan gedaan. Dat we, toen we tot onze knieën in het water stonden, een haai zagen hielp niet mee om van Marieke weer een fanatieke snorkelaar te maken. Wel was het leuk om te zien dat deze haai op vis aan het jagen was, we zagen tot twee keer toe de haai versnellen en vissen uit het water opspringen.

Hierna de auto ingepakt en nog even bij Turquoise Bay gaan snorkelen. Het was hier mooier dan gisteren vonden we. Gelukkig geen haai gezien. Nu zijn we op weg vanuit Cape Range National Park naar onze volgende bestemming. We voelen ons overigens lekker smerig, omdat we drie dagen in het zoute water hebben kunnen zwemmen zonder ons te kunnen douchen.

Een ommetje door het zuidwesten van WA.

Omdat we natuurlijk lang niet altijd internet tot onze beschikking hebben, kunnen we niet zo regelmatig onze verhaaltjes op de site plaatsen. Maar we vergeten jullie niet hoor! En schrijven voorlopig iedere twee á drie dagen een reisverhaaltje. We hebben inmiddels het zuidwesten van Western Australia bezocht en zijn nu vanaf Perth onderweg naar Darwin. Hieronder de verhaaltjes die we bijgehouden hebben van afgelopen week.

We vinden het super leuk te zien dat jullie onze verhaaltjes lezen en zijn echt heel erg blij met alle reacties! Dat geeft ons energie om nieuwe verhaaltjes te blijven schrijven. Veel leesplezier en sorry als het een beetje veel is....

Geschreven op 22 november:

Donderdag. Nadat het vorige verhaaltje op de site was gezet moest er een bed in de auto gebouwd worden. Maar waar vind je nou een Gamma in Australië? Op de receptie dus maar even de weg gevraagd. Gelukkig zijn ze daar heel behulpzaam. Bij de eerste twee Gamma achtige winkels vonden we alle spullen die we nodig hadden behalve een matras. Omdat dit nogal een essentieel onderdeel van de auto wordt, wilden we deze eerst kopen. Een vriendelijke medewerken van Bunnings (=gamma) stuurde ons naar de andere kant van de stad. Daar aangekomen hadden ze bergen matrassen. Joepie!! We waren opzoek naar een matras van een vreemd formaat, gelukkig konden ze ons daarmee helpen. Voordat we ons matras in de auto konden leggen wilden we eerst een constructie in de auto bouwen zodat het bed vlak zou liggen en we bergruimte onder het bed kregen. Gelukkig zat om de hoek bij de beddenwinkel een gigantische Bunnings waar we alle benodigdheden konden kopen. Nadat alles in de auto was geladen hebben we een paar straten verderop een rustig plekje opgezocht om te gaan knutselen. Dit moet er wel echt heel vreemd hebben uitgezien. Twee uur later zat er een prima stevig bed in onze auto. Die middag moesten we nog bij de autodealer langs om papieren op te halen die we nodig hadden om de auto op onze naam te zetten. Gelijk na het ophalen van de papieren dit geregeld in een armoedig kantoortje van de Australische overheid. Overigens ziet bijna alles er hier netjes en verzorgd uit. 's Avonds aten we zoals gewoonlijk op de camping en daarna moe maar voldaan ons bed ingekropen. Doordat we één nachtje hadden bijgeboekt op de camping hadden we vandaag nog de tijd om de auto klaar te maken voor de reis. Aangezien we nog niet genoeg bergruimte hadden en we het natuurlijk nog wat ingewikkelder wilden maken zijn we weer naar Bunnings gereden. We gingen nog een constructie boven het bed bouwen om extra bergruimte te creëren. Ook werd er een opklapbaar tafeltje gebouwd aan de achterkant van de auto. Door het gebrek aan fatsoenlijk gereedschap (of kundigheid...?) zijn er een paar handen opengehaald. Robert was niet direct tevreden met het resultaat (perfectionist), maar Marieke vond het prima zo. 's Middags werd en nog stof voor gordijnen gekocht en een aantal dingetjes bij verschillende winkels. Terug op de camping eerst een welverdiend wijntje gedronken. Daarna was Marieke begonnen met het naaien van de gordijnen, uiteraard met de hand (hoe huiselijk...). Robert ging lekker douchen, maar die had dan 's middags ook al het zware werk al gedaan... Onze aardige Australische campingbuurvrouw kon dit niet aanzien en besloot Marieke te gaan helpen. Onder het mom van, je kan het maar bij je hebben, had ze haar naaimachine in de tent staan! Hiermee heeft ze in een uur tijd al onze gordijntjes genaaid. Rond een uur of acht hebben we de bbq aangestoken met op het menu, worstjes, courgette, ui, paprika en aardappels. Mmmm!! Allemaal van de bbq. 's Avonds om half 10 (zo laat hebben we het nog nooit gemaakt) gaan slapen. De volgende ochtend was het tijd om in te pakken. Om 10 uur zaten al onze bezittingen keurig opgeborgen in de auto en hebben we op internet nog even een soort van ANWB-wegenwachtservice afgesloten. Op de receptie was onze bankpas binnengekomen. Nu alleen nog de gordijntjes ophangen en dan zijn we helemaal klaar voor vertrek. Onze auto uitrusting bestaan onder andere uit: bed, gasfornuis, gasfles, jerrycans met water en één met benzine, twee stoeltjes, ingebouwd tafeltje, eski (= koelbox), gaslamp, kleding enz. Nadat de gordijntjes in de auto hingen hebben we Perth verlaten richting het zuiden. Het plan is om de komende week ten zuiden van Perth wat rond te reizen om vanuit daar weer via Perth (we moeten nog post ophalen) naar het noorden te gaan. Onze eerste bestemming in het zuiden was Preston Beach, gelegen in het Yalgorup National Park. De rit erna toe hebben we de eerste waarschuwingsborden voor kangaroos gespot, maar nog niet de beestjes zelf. Nadat we een wandeling over het strand hadden gemaakt zijn we naar de camping gereden. Volgens Robert is de camping typisch Australië. De enige faciliteit is een houten hok met een gat in de grond die dient als toilet. Er is geen water, stroom, licht, receptie of wat dan ook. De ranger komt langs om de camping fee op te halen, maar is tot op heden nergens te bekennen. Het is hier heerlijk op de muggen na. Het is nu zondag ochtend. Vanochtend alle financiën op een rijtje gezet. Nu we alle uitgaven voor de start van onze reis hebben gedaan, kunnen we goed uitrekenen wat we de rest van de reis per week te besteden hebben. Ook vanmorgen even gekeken of er nog genoeg olie in de auto zat, dit bleek zo te zijn, net zoals de koelvloeistof. Voorlopig doet de auto het goed.

Geschreven op 24 november:

Zondag na het ochtendritueel de auto ingepakt en een ochtendwandeling gemaakt die ons naar een meertje bracht. De avond ervoor vond Robert tot twee keer toe een teek op z'n broek. Het was dan ook geen verrassing dat een soortgenoot zich die dag in de arm van Marieke had genesteld. Gelukkig zat er een tekentang in onze EHBO-set en was hij zo verwijderd. Daarna zijn we via de Busselhighway naar het Leeuwin Naturaliste National Park gereden. In de buurt van Lake Cave hebben we een mooie camping gevonden met de zelfde faciliteiten als de vorige - bijna geen dus. Onderweg hebben we trouwens onze eerste kangaroo gespot! 's Avonds hebben we geprobeerd om een fikkie te stoken, maar dat wilde niet lukken. Morgen dus maar even aanmaakblokjes kopen. Toen we 's avonds met onze gaslamp naar het gat in de grond liepen (WC) stonden daar ineens op een paar meter afstand een paar kangaroos te grazen! De volgende dag toen we de gordijnen open deden liepen er weer een paar kangaroos, nu rondom onze auto. Dat is pas leuk wakker worden. Na het ontbijt hebben we de auto ingepakt en zijn we naar het strand gereden over een gravelroad. Heel mooi strand. Flink stuk gelopen naar het einde van de baai waar we op een paar grote rotsen zijn gaan zitten. Precies op het moment dat Marieke zei dat ze wel een paar haaienvinnen voorbij had willen zien zwemmen zag Robert twee dolfijnen voor de kust zwemmen. Na de strandwandeling over de mooie Caves Road naar Augusta gereden, waar we gelunched hebben, traditioneel bestaat deze uit boterhammen met jam en pindakaas. Overigens is het brood hier lekkerder dan dat je in het buitenland zou verwachten. 's Middags naar het Blackwood River National Park gereden. Hier hebben we ons camp opgeslagen vlakbij de Sues Bridge. Deze keer lukte het wel om een kampvuur te maken, dus hebben we heerlijk gebarbecued op ons eigen kampvuur. Tijdens het eten, toen we nog aan het genieten waren van twee heerlijk gegrilde maiskolven, kregen we bezoek van een Possum. Deze was behoorlijk nieuwsgierig en liep zelfs over onze waslijn. Hij was duidelijk gewend aan mensen en we hebben hem een aantal keren terug de boom ingejaagd toen hij te dicht bij kwam. Leuk al die beesten hier...

Geschreven op 26 november:

Dinsdag hebben we vooral veel met de auto gereden door de mooie bossen van het zuidwesten van Western Australia. Erg mooie tocht. Via de Stewart Road naar Pemberton gereden waar we niet veel meer hebben gedaan dan onze jerrycan met water bijgevuld en gelunched. Zelfs hier - in het nog relatief dichtbevolkte gedeelte van WA - stellen dorpjes weinig voor en zijn de afstanden ertussen groot. Ook hebben we slechts af en toe bereik met onze mobiels. Vanaf daar de weg vervolgd naar Northcliff vanaf waar we een onverharde weg pakte naar de Lane Poole Falls. Een wandeling van twee uur bracht ons naar de watervallen, ondanks dat er weinig water inzat was het toch een mooie wandeling. Pas helemaal op het einde zijn we twee mensen tegen gekomen. Het is hier zo stil... Na dit uitstapje zijn we via een gedeelte van de Great Forrest Trees Drive naar de Fernhook Falls Red Area Camping gereden. Wederom een stille verlaten camping midden in het bos met slechts negen plaatsen. 's Nachts bijna eng hoe stil en donker het daar is. Gelukkig hebben we een goede gaslamp en een auto die op slot kan. 's Avonds op het toilet zijn we een muis tegen gekomen. Marieke schrok meer van Robert - die probeerde Marieke bij de muis vandaan te halen voordat ze hem had gezien - dan van de muis zelf. Woensdag werden we in de regen wakker en besloten we snel op pad te gaan. Door het Mount Frankland South National Park naar Nornalup gereden. Daar hebben we onze eerste echte toeristische attractie bezocht, de Tree Top Walk. Een spectaculaire wandeling over een 600 meter lange en 40 meter hoge brug die tussen de hoge bomen doorloopt (en wiebelt in de wind). Daarna hebben we nog een kleine wandeling gemaakt over het strand. Daar zijn we dezelfde Australische mensen tegengekomen als twee dagen daarvoor. Hoe toevallig? Ze waren onder de indruk van onze auto en we hebben ze een kijkje binnen laten nemen. Nu staan we op een echte camping, gisteravond heerlijk gedouched dus.

Geschreven op 27 november:

Volgens de Lonely Planet was er bij Conspisious Cliffs een walvisuitkijkpunt. Wij kijken, maar geen walvis te bekennen. Wel weer een heel mooi strand en een leuk wandelingetje. Hierna zijn we doorgereden naar Denmark waar de auto werd voorzien van de nodige liters dure benzine (blijkbaar geldt hier, hoe kleiner de plaats, hoe duurder de benzine. Overigens nog steeds maar 80 eurocent per liter). Het valt ons niet tegen dat we - natuurlijk vanwege onze economische rijstijl - gemiddeld toch 1 op 10 rijden. Na Denmark te hebben verlaten vervolgende wij onze weg richting Albany. Onderweg hebben we nog een korte stop gemaakt in het Torndirrup National Park, een schiereiland. In Albany - de eerste fatsoenlijke stad in honderden kilometers - moest er nog een en ander geregeld worden. Zo hebben we geld op onze Australische rekening gestort en een gedetailleerde kaart gekocht, een cassette bandje waarop we mp3 in de auto kunnen afspelen, een telefoonkaart en voor ons beide snorkels met vinnen. De campings op de nationale parken bevallen ons goed en daarom hebben we het Waychirricup NP opgezocht. De camping lag fantastisch, vlak aan zee. Wel heel erg stil. Er stond slechts één andere caravan. Ook was het er erg koud, dus hebben we de avond in de auto doorgebracht. De volgende dag was het weer gelukkig al iets beter en hebben we een twee uur lange wandeling gemaakt om nogmaals te proberen walvissen te spotten. Geen walvis gezien, wel honderden vliegen! Op sommige plekken zitten deze hier op mensen zoals ze in Nederland op koeien zitten. Gek wordt (vooral Marieke) ervan. (Foto volgt...)

Aan het eind van de wandeling was het een hele uitdaging om in de auto te komen zonder honderden vliegen mee te nemen (nee we overdrijven niet!). De rit naar het Stirling Range National Park heeft Marieke lekker liggen slapen. Onderweg de eerste Road Trains tegen gekomen. Op de camping in het park waren we uitgenodigd om wat te drinken met twee Australische stellen. Beide gepensioneerd en voor maanden / jaren op reis in eigen land. Weer een stukje Australische cultuur opgesnoven haha.

Geschreven op 1 december:

Die nacht moest Marieke 's nachts naar de wc - gelukkig de eerste keer sinds we in de auto slapen - want dat is een hele onderneming. Eerst Robert optrommelen, daarna kleren en schoenen aantrekken, en dit allemaal achterin de auto. Daarna naar buiten om een mooi plekje in de bush uit te zoeken. Gelukkig werden we beloond met een aantal kangaroos die over de camping liepen en een schitterende sterrenhemel. Volgens Robert zie je hier buiten de steden echt ongelooflijk veel sterren doordat er zo weinig licht in de omgeving is. De volgende ochtend, het was zaterdag, redelijk vroeg opgestaan omdat we de Toolbrunup Peak wilden beklimmen voordat de zon al te fel zou worden. Omdat het echt beklimmen was en niet wandelen helaas de top niet gehaald. Gelukkig bracht het doorzettingsvermogen van Marieke ons wel bijna op de top en was het uitzicht erg mooi. Na de wandeling hebben we op de camping gelunched en de was opgehaald die inmiddels droog was. Daarna de onverharde Stirling Range Drive door het park gedaan. Toen we op één van de hogere punten in het park eindelijk weer een keer bereik hadden hebben we beiden onze mama's even laten weten dat we het goed maken. Omdat we het hier in het zuiden allebei erg mooi vinden zijn we aan het einde van de Stirling Range Drive naar links gegaan in plaats van naar rechts richting Perth. Onder andere doordat het weer nu weer erg mooi is wilden we nog even naar de kust in het Zuiden. Via Mount Barker (waar de mama van Marieke werd gebeld) naar het West Cape Howe NP gereden. In ieder geval Marieke vond dit de mooiste camping tot nu toe. Stel je voor, een mooie baai met wit zand, een blauwe zee, grote golven, groene heuvels op de achtergrond en een klein riviertje dat in zee uitkomt. O ja, en als je goed kijkt dan kun je ook nog dolfijnen vanaf het strand zien. Daar stonden wij op de bush camping direct aan het strand. Omdat we al laat aankwamen snel gaan barbecuen een gaan slapen. De volgende de dag zijn we de hele dag in de baai gebleven, we hebben allebei een goed boek, dus dat is helemaal geen straf. Tussendoor even een strandwandeling gemaakt en 's avonds hebben we nog even met onze buren zitten kletsen. Maandag hadden we voor het eerst de wekker gezet, om 6 uur. Meestal wordt Robert uit zich zelf om half 7 wakker om vervolgens Marieke wakker te maken. Deze dag hadden we echter een druk programma en besloten we om vroeg op te staan. We gingen terug naar Perth, een rit van zo'n 5 uur over de Albany Highway, wat hier overigens gewoon een tweebaansweg betekend die nog niet eens verhard hoeft te zijn. Onderweg zijn we niet veel meer dan eindeloze graanvelden tegengekomen. Gelukkig bracht Marieke wat leven in de brouwerij door haar zangkwaliteiten te oefenen op muziek die uit Nederland is meegenomen. In Perth werd onder andere een omvormer voor de auto gekocht, zodat we tijdens het rijden 240 V hebben om de mobiels en de laptop op te laden. Ook nog wat post op de camping opgehaald waar we de eerste week stonden. Omdat het toch lastig blijkt om regelmatig een internetcafé op te zoeken (en het veel tijd kost om e-mails te lezen, te beantwoorden etc) gekeken naar de optie voor draadloos internet op onze laptop. Omdat we niet genoeg hebben aan bereik in hoofdsteden zaten we aan de duurste provider vast. Uiteindelijk toch maar besloten om dit te doen aangezien internetcafés ons ook geld gaan kosten. Later kwamen we erachter dat, door een listige streek via het minder waard worden van je tegoed, dit toch echt veel te veel geld zou gaan kosten. Dus toch gewoon internetcafés opzoeken. Eén van de charmes van het backpacken toch...? We wilden eigenlijk nog een nacht in Perth slapen, maar omdat alles wat we wilden doen al geregeld was zijn we vandaag al richting het noorden gaan rijden. Het - ongeplande - ommetje naar het zuidwesten van WA is ons heel goed bevallen. Mooi afwisselend landschap met heuvels, veel bos en mooie kusten. Nu dan echt op weg naar het noorden, naar Darwin dat hier nog ruim 4000 km vandaan ligt. Of we Darwin helemaal gaan halen is onzeker, het regenseizoen gaat beginnen en in het uiterste noorden betekend dit heel veel hitte en ook heel veel regen. We zullen zien, de eerste 2000 km zullen we daar nog geen last van hebben. Nu staan we in het Hoek van Holland van Perth op een parkeerplaats aan zee: de eerste overnachting niet op een camping.

Ready to hit the road!

We hebben een auto!!

Dinsdagochtend gelijk na het ontbijt weer de bus gepakt. Op internet hadden we een plek gevonden waar veel autodealers bij elkaar zaten, dus besloten we om daar een kijkje te gaan nemen. Daar aangekomen bleek het een goede plek te zijn waar veel tweedehands auto's te vinden waren. In eerste instantie bij een aantal dealers langsgeweest opzoek naar een mini busje. Deze blijken tweedehands echter moeilijk te vinden te zijn. Veelal worden ze door bedrijven gekocht en gebruikt totdat ze helemaal opzijn. Een 2tal dealers liet ons nog een zogeheete peoplemover zien. Dit zijn grotere auto's waar zeven stoelen inzitten. Nadeel vonden wij dat ze prijzig zijn en hun waarde verliezen wanneer je de stoelen eruit haalt/sloopt. Het is namelijk de bedoeling om achterin een bed te bouwen en daar te gaan slapen. Bij een van de dealers werd ons als alternatief een ford falcon aangesmeerd. Dit is - denken we - een soort van Ford Mondeo Station, maar (volgens Marieke) iets groter. In eerste instantie hebben we niet naar dit soort auto's gekeken, omdat deze minder ruimte bieden dan een busje. De Ford Falcon die ons getoond werd was net zo duur als een busje waarnaar we opzoek waren. Alleen vergeleken met de busjes van de Travelers Auto Barn wel een iets wat andere staat... Nog niet de helft van het aantal kilometers, nog niet de helft van het aantal levensjaren en nog geen fractie van de roest.. Maar wel minder ruimte dus. Marieke was echter wild enthousiast en sleepte ook Robert in haar enthousiasme mee. Zo verstandig als we zijn hebben we deze auto natuurlijk nog niet gekocht maar eerst een vergelijkend warenonderzoek gedaan. Het doel van de zoektocht werd enigsinds verlegd, geen busje maar misschien wel een auto. Later die dag zagen we nog 2 Ford Falcons waarin we ook wel geinteresseerd waren. Beide qua prijs duidelijk gunstiger, mede doordat deze niet ook op gas rijden zoals die eerste wel deed. Toen we uiteindelijk de bus weer terug naar de camping namen moest er maar eens goed nagedacht worden. We hebben inmiddels voor AUD 10 (zo'n 6 euro) een 4 liter pak wijn bij de Bottle store gehaald. Dus onder het genot van een glaasje (lees: plastic beker) en een macaroni-maaltijd de dag afgesloten. We zouden er een nachtje over gaan slapen. Zoals altijd lagen we voor 21.00 uur in bed.

De volgende ochtend om 6 uur, ja, zo vroeg staan we altijd op, besloten we om een testrit te gaan maken in beide Falcons. Het regende vandaag behoorlijk en we kwamen als twee verzopen katten bij de eerste garage aan. Een testrit in een Falcon dus, Robert zijn eerste kilometers gereden aan de ' verkeerde' kant van de weg. De auto reed best wel goed. Alleen dat de meter die aangeeft hoeveel km de auto gereden heeft (hoe noem je zo'n ding?) liep niet, en dat zat ons niet zo lekker. Hij kwam uit 1992 en had misschien wel veel meer gereden dan de 226000 km die erop stond. De dealer vond dit normaal, maar wij dachten daar anders over. Na de testrit een kopje koffie gedronken en geprobeerd de dealer eens wat slimme vragen te stellen. De dealer - die al vond dat we veel vroegen - was hiervan niet echt onder de indruk en maakte een opmerking dat we er echt toch wel helemaal niks vanaf wisten. Maar wisten jullie dat de meeste auto's in Australie achterwiel aandrijving hebben ipv voorwielaandrijving?? De dealer had volgens ons al het gevoel dat de auto verkocht was, maar we wilden die andere toch ook nog even checken.

Toen we de deur van de andere Falcon openmaakte dachten we dat het er meteen beter uitzag. Deze auto kwam uit 1999 en de teller loopt! Hij reed lekker en we hadden er meer vertrouwen in. Nog even gevraagd of de prijs onderhandelbaar was (dat was hij niet) en daarna even gaan lunchen. Dat klinkt heel chique maar betekend in ons geval niks meer dan een zelfgemaakte boterham opeten op een bankje in het winkelcentrum. Nadat we hadden besloten om de auto te kopen was Marieke veel te ongeduldig, dus wij meteen terug naar de dealer. Wel eerst nog even langs de bank om geld op te nemen. Hier waren we gister al mee begonnen. Doordat er hier alleen briefjes van 50 AUD uit de muur komen, was het een hele stapel. Voordat we de auto meenamen nog even langs de bank geweest om de verzekeringen te regelen. Daarna konden we echt op pad.

Toen reden we dus in onze eerste eigen auto!! Een Ford Falcon Forte, automaat, 4.0 liter, 6 cilinders, prijs: 3990 AUD (= 2500 euro). (papa Marieke: echt een auto voor jou

Hij rijdt lekker en nu maar hopen dat hij ons zonder problemen naar de andere kant van Australie brengt. Aan de prijs van de benzine zal het niet liggen, we betaalden die dag 65 eurocent voor een liter benzine. Nadat we helemaal blij waren met onze auto gelijk wat campeerspullen ingeslagen.

Inmiddels is het woensdagochtend en liggen we nog in de tent. Het weer doet Robert steeds meer aan Engeland denken, oftewel, It is raining cats and dogs!! We hopen dat het snel droog wordt zodat we vandaag een bed in de auto kunnen gaan bouwen. Een foto van de auto volgt hopelijk snel.

Groetjes Robert en Marieke

We zijn er!!

Hierbi het eerste berichtje uit Australie. Laten we bij het begin beginnen...

Afgelopen woensdag was het dan echt zo ver, de dag van vertrek. 's Ochtends in huis nog even de laatste paar dingen gedaan en om 1 uur opgehaald door de mama van Robert die ons naar het vliegveld bracht. Op het vliegveld was de mama van Marieke en als verrassing ook Yvonne aanwezig. Omdat de incheckbalie nog lang niet open was, hebben we eerst ergens koffie gedronken. Daar waren ook Kaat, Tim en Mich. Na 2 koppen koffie gingen we inchecken en was het tijd om afscheid te nemen.. Snik ...

Toen we door de douane waren begonnen we ons te beseffen wat we gingen doen. Niet zozeer dat we naar Australie gaan, maar vooral dat we over een half jaar pas terug komen. Met een colaatje nog even genoten van het mooie Schiphol, waarna een korte vlucht ons naar het lelijke Heathrow bracht, alwaar we een hapje hebben gegeten. De lange vlucht naar Singapore viel erg mee. We kregen eerst wat te eten. Marieke heeft vervolgens een filmpje gekeken en daarna hebben we allebei 'heerlijk' geslapen. Toen we hoorden dat we onderweg een half uurtje vertraging hadden begonnen we (vooral Marieke) hem een beetje te knijpen. Tussen landen van het ene toestel en het opstijgen van het volgende zat hierdoor nog geen 45 minuten!!! Uiteindelijk verliep alles goed en hebben we nog geen 10 minuten op het vliegveld van Singapore doorgebracht. De vlucht naar Perth was hierna natuurlijk een peulenschilletje. Lekker genoten van een glaasje wijn en een filmpje gekeken. Aangekomen in Perth was het daar (Australische tijd) 1 uur 's nachts. Tijd om te slapen dus, nou ho maar: we waren klaarwakker. Daar begon de ellende...

Tot een uur of 7 (het was vrijdagochtend) op het vliegveld doorgebracht. Een taxi heeft ons toen naar de camping gebracht waar we ons 'kamp' hebben opgeslagen. Deze vrijdag nog even met de bus Perth ingeweest waar we weinig gedaan hebben. Wel nog even boodschappen gedaan. ' s Avonds zijn we vroeg gaan slapen. Zaterdat voelden we ons nog steeds ellendig waardoor we besloten hadden alle 'belangrijke' dingen maandag pas te gaan regelen. Dus zaterdag en zondag bestonden uit: spelletjes spelen, boekjes lezen en bij het zwembad hangen (heel vervelend ;) ). Zondagavond voelden we ons al een heel stuk beter en hebben we voor het eerst de Australische barbeque uitgeprobeerd.

Maandag stonden er een aantal belangrijke dingen op het programma. Waar we dachten dat dit misschien lastig zou worden hadden we voor 12 uur (dankzij een vriendelijke bankmedewerkster) een Australische bankrekening, een sim kaart en een tax file number (soort sofi-nummer). Dus wij helemaal klaar om een auto te gaan kopen. Dat zal de grootste uitdaging worden. Allereerst maar eens de Travellers Auto Barn opgezocht. Hier verkopen ze auto's / busjes inclusief bed, kampeerspullen enz. speciaal voor backpackers. Paar leuke busjes gezien, maar helaas konden we geen auto bekijken waar alles al ingebouwd was.

Nog even twee hostels binnengelopen om te kijken naar advertenties van andere backpackers die hun auto aan ons willen slijten. Zonder succes. Laatste poging die dag was op een industrieterein met allemaal autodealers. Hier bleek alles veel te duur, op 1 dealer na. Deze had helaas niks geschikts staan, maar heeft ons nummer. Hij zou bellen als hij iets voor ons kon vinden.

Het was al later op de middag dus we besloten boodschappen te gaan doen en de dag af te sluiten met een barbeque. Helaas liet de bus ons in de steek en moesten we twee uur wachten op de volgende!!

Het is nu dinsdagochtend 7 uur, voor jullie bijna bedtijd. Wij zitten lekker buiten te ontbijten en gaan zo verder op jacht naar een auto.

Het weer is hier overigens overdag zo'n 25 graden, soms wolken, soms zon. Droog, wel redelijk veel wind. Volgens Australiers geen mooi weer... Wij vinden het wel prima!

Tot de volgende keer weer!

Groetjes Robert en Marieke

p.s.meester Age: bedankt voor je reactie, die tandenborstelhouder is helaas thuis blijven liggen

Dag voor vertrek...

Sinds ons vorige bericht hebben we weer van alles gedaan en meegemaakt, dus voordat we morgen echt vertrekken nog even een laatste berichtje.

Afgelopen vrijdag hebben we ons afscheidsfeestje gegeven in het restaurant van RCN De Flaasbloem. Aangezien Robert niet meer de luxe heeft dat hij ieder moment over de auto van zijn ouders kan beschikken, moest (wederom) de auto van de opa en oma van Marieke geleend worden. Zodra we terug in Nederland zijn zullen we er wel aan moeten geloven en een eigen auto moeten kopen...

In Chaam werden er hapjes ingeslagen, tafelrokken afgehaald en taart gekocht om te trakteren op onze laatste werkdag. Op De Flaasbloem werden alle tafels aan de kant geschoven, want Marieke die zag het wel zitten om 's avonds te gaan dansen. Tot grote opluchting van Robert - die het voorlopig lukt om een dans met Marieke te weigeren met een opmerking als: 'Als we gaan trouwen gaan we wel dansen' - is het die avond nooit van dansen gekomen.

Om het onszelf gemakkelijk te maken hebben we er dit weekend van geprofiteerd dat we voor de personeelsprijs twee chalets voor een weekend konden huren. Één voor de ouders en zussen van Marieke die uit het Noorden des lands komen en één voor de vrienden van Robert die zo verstandig zijn om een biertje niet te combineren met autorijden. Ook wij hebben vrijdag- en zaterdagavond in deze chalets geslapen.

Voordat het feestje echt kon losbarsten hebben we eerst met de ouders en zussen van Marieke in één van de chalets gegeten. Daarna zijn de opa en oma van Marieke opgehaald.

Het feestje zelf was wat ons betreft ook zeer geslaagd. Bijna iedereen die was uitgenodigd is geweest. Zowel oud (familie) sorry voor deze generalisatie en jong (vrienden en vriendinnen) waren uitgenodigd en deze combinatie was eigenlijk heel leuk. Onder het genot van een biertje, wijntje, colaatje en diverse versnaperingen vloog de tijd voorbij. Ook zijn we door iedereen echt te erg verwent met cadeautjes. Soms in de vorm van euro's/ Australische dollars, soms door een nuttig cadeau en in het geval van Yvonne door een enorm origineel cadeau. En hoewel Yvonne tijdens het feestje al bedolven werd onder de complimentjes voor haar cadeau willen wij hierbij nog even zeggen dat we het geweldig vinden wat je in elkaar gezet hebt (ja, zo wordt je nog beroemd). Yvonne had zelf een boek gemaakt met spelregels en borden voor verschillende spellen. Alles, tot en met de letters voor scrabble, had ze zelf gemaakt en helemaal in een Australisch thema gegooid. Zo zitten er zelf bedachte vragen over Australië bij het triviant en kan het zijn dat je zomaar een beurt moet wachten omdat onze fourwheeldrive pech heeft bij het ganzenborden (als dat in het echt maar niet gaat gebeuren). Één ding is zeker: dit cadeau zit al in onze tassen en gaat zeker gebruikt worden.

Wat moeten we nog meer over deze gezellig avond zeggen? Misschien dat mr. Hendriks zo laat kwam dat hij bijna de hond in de pot had gevonden. Tja, je moet iets voor je carrière overhebben hé. Misschien ook nog dat onze ouders elkaar voor de eerste keer ontmoet hebben deze avond. In ieder geval vonden wij het heel erg gezellig en leuk om iedereen zo bij elkaar te zien.

De volgende dag ging de wekker veel te vroeg, of wij waren te laat gaan slapen, dat kan natuurlijk ook... Er moest namelijk schoongemaakt worden. Nee, niet de rotzooi van ons feest. Wel heel de horeca-afdeling (we werken allebei ophet recreatiepark). Het seizoen is ten einde en dat wordt traditioneel afgesloten met een schoonmaakdag waarbij we overdag schoonmaken en 's avonds het seizoen op een gezellige manier afsluiten. Overdag dus hard schoongemaakt en nog wat laatste dingentjes afgesloten/ overgedragen (want we stoppen natuurlijk ook met werken). 's Avonds eerst in het restaurant gezellig met al het horecapersoneel een soort van gegourmet. Hierbij kregen wij een kaart (met inhoud) uitgereikt waarop iedereen een stukje had geschreven. Bedankt dames en heren van de Flaas! Na het eten kon iedereen zijn bowlkunsten vertonen op de bowlingbaan in Breda en daarna hebben we het geheel afgesloten in een kroegje in de stad. Overigens moesten we hier even acclimatiseren. Echt op stap... dat was lang geleden. Help, worden we echt al zo oud??? Maarten zou zich schamen voor ons waarschijnlijk.

Zondag hebben we op het werk (met taart) nog even afscheid genomen van de directeur en het hoofd van de receptie. Zij houden ook wel van een uitstapje naar de andere kant van de wereld, dus dat was nog wel even gezellig. Daarnaast moesten er toch ook vandaag nog wat dingen overgedragen worden op de Flaas, maar dat was ook echt het allerlaatste wat we voor het werk moesten doen. 's Middag hebben we onszelf nog even nuttig gemaakt (met hulp van de mama van Robert) door onze fietsen van Breda naar Alphen te brengen en daar te stallen. Daarna zijn we in Alphen frietjes gaan eten envervolgens bij Corine langs geweest. 's Avonds lagen we uitgeput in bed.

Vandaag en gisteren (maandag en dinsdag) hebben we thuis hard gewerkt. Opruimen, schoonmaken, even in de stad nog de laatste dingentjes kopen, rotzooi weggooien, tassen inpakken, etc. Gisterenavond nog in Alphen bij de ouders van Robert gegeten. Inmiddels is het dinsdag eind van de middag en zijn we er echt bijna helemaal klaar voor. Robert is nog even bij de kapper geweest, Marieke heeft toch besloten om dit niet te doen en haar lange haar te houden. Verder is Marieke nog even bij twee vriendinnetjes geweest om daar afscheid te nemen en nu staan we op het punt om met vrienden van Robert in de stad uit eten te gaan.

Kortom, we hebben straks een drukke week achter de rug.

Morgen worden er thuis nog de laatste dingentjes afgerond en worden we om 13:00 uur opgehaald door de moeder van Robert die ons naar Schiphol gaat brengen. Daar is als het goed is ook de moeder van Marieke aanwezig (tranen gegarandeerd dus) en komen er nog wat vrienden van Marieke langs.

Iedereen heel erg bedankt voor de leuke reacties op de site en per e-mail! We houden jullie op de hoogte!

Liefs Marieke en groetjes Robert ;)